Ουάσινγκτον, 20 Νοεμβρίου 1962. Η πόλη ξυπνούσε και μπορούσε πλέον να… αφήσει την ανάσα της και να αισθανθεί ανακούφιση έπειτα από εβδομάδες – η αγωνία δεν κατέτρωγε μόνο τις ΗΠΑ, αλλά ολόκληρο τον κόσμο. Από το Οβάλ Γραφείο, ο πρόεδρος Τζον Κένεντι ανακοίνωνε άρση του ναυτικού αποκλεισμού της Κούβας, κλείνοντας έτσι τον μέχρι τότε πιο σκοτεινό κύκλο του Ψυχρού Πολέμου.
Είχαν προηγηθεί ημέρες εντάσεων που έμοιαζαν ατέλειωτες. Όταν τα αμερικανικά U-2 εντόπισαν τις σοβιετικές πυραυλικές εγκαταστάσεις στο νησί, στους διαδρόμους της εξουσίας προκλήθηκε πανικός· τον οποίο κανείς δεν παραδεχόταν δημόσια. Οι φωτογραφίες των εγκαταστάσεων έδειχναν τους πυραύλους στραμμένους σχεδόν στην καρδιά της αμερικανικής ηπείρου.
Στις θάλασσες της Καραϊβικής αμερικανικές φρεγάτες και αντιτορπιλικά είχαν σχηματίσει αδιαπέραστο κλοιό, ενώ σοβιετικά πλοία προχωρούσαν αργά, σαν να δοκίμαζαν την αποφασιστικότητα της Ουάσινγκτον. Κάθε ραδιοφωνικό μήνυμα, κάθε αλλαγή πορείας, κάθε σκιά στον ορίζοντα μπορούσε να γίνει η σπίθα για μια σύγκρουση που όλοι φοβούνταν ότι θα κατέληγε σε ανεξέλεγκτη πυρηνική κλιμάκωση.
Στο παρασκήνιο η διπλωματία εργαζόταν ασταμάτητα. Οι συνομιλίες ανάμεσα στον Τζον Κένεντι και τον Νικίτα Χρουστσόφ προχωρούσαν, συχνά μέσα από μυστικούς διαύλους. Τελικά, η σοβιετική πλευρά δέχθηκε να αποσύρει τους πυραύλους από την Κούβα, ενώ οι Ηνωμένες Πολιτείες δεσμεύτηκαν να μην επιχειρήσουν εισβολή στο νησί.
Και έτσι, στις 20 Νοεμβρίου, η ανακοίνωση του τερματισμού του αποκλεισμού είχε σημάνει το τέλος της κρίσης. Στους δρόμους, στα δημοσιογραφικά γραφεία, ακόμη και στους ψυχρούς διαδρόμους του Πενταγώνου, οι άνθρωποι συνειδητοποιούσαν πόσο κοντά είχε φτάσει ο κόσμος στην καταστροφή.
Η ημέρα αυτή έμελλε να μείνει στην ιστορία, καθώς είχε γίνει ένα βήμα πίσω, λίγο πριν από την άβυσσο. Όπως σχολιάζει ο Τιμ Μάρσαλ στο βιβλίο του Αιχμάλωτοι της γεωγραφίας:
«Η Κρίση των Πυραύλων της Κούβας γενικά θεωρείται ως νίκη των Αμερικανών. Αυτό που είναι λιγότερο γνωστό είναι ότι αρκετούς μήνες αφότου η Ρωσία απομάκρυνε τους πυραύλους, οι ΗΠΑ απομάκρυναν τους δικούς τους πυραύλους Jupiter (οι οποίοι μπορούσαν να πλήξουν τη Μόσχα) από την Τουρκία. Ήταν επί της ουσίας ένας συμβιβασμός που άφηνε και τις δύο πλευρές τελικά σε θέση να μπορούν να πουν η καθεμιά στο κοινό της ότι δεν έκανε πίσω».
