Δημοσιογράφος. Ένα επάγγελμα που βάλλεται συνεχώς για διαφορετικούς λόγους και πολύ συχνά ταυτίζεται με το… «τίποτα». Όσο κι αν προσπαθούμε οι περισσότεροι από εμάς να υπερασπιστούμε την επαγγελματική επιλογή μας και να εξηγήσουμε ότι αναζητούμε την αλήθεια, επιδιώκουμε την αποκάλυψη προς όφελος των αδικημένων και σεβόμαστε τη δεοντολογία, συχνά βρισκόμαστε αντιμέτωποι με τη δυσπιστία ή και τον κίνδυνο. Εντός ή εκτός της χώρας μας.
Δεν έχει σημασία εάν ως δημοσιογράφος υπηρετείς την αλήθεια. Εφόσον ενοχλείς είσαι ένοχος.
Εάν μάλιστα τυχαίνει να είσαι Έλληνας του Πόντου, της Μικράς Ασίας ή της Θράκης, Κύπριος, Αρμένιος ή Ασσύριος και μιλάς για το τεκμηριωμένο έγκλημα της Γενοκτονίας, τους νεκρούς ή αγνοούμενους προγόνους σου, θεωρείσαι «ιδιαίτερα επικίνδυνος» για την ασφάλεια της Τουρκίας, ενός κράτους με σκοτεινό παρελθόν και παρόν.
Αυτή ακριβώς την επιμονή του για την αναζήτηση της αλήθειας και το μοίρασμά της με το ευρύ κοινό, πλήρωσε την Παρασκευή, ο Πόντιος δημοσιογράφος και δημιουργός ντοκιμαντέρ Νίκος Ασλανίδης, πρόεδρος του Συμβουλίου Τιμής και Δεοντολογίας της Ένωσης Συντακτών Μακεδονίας-Θράκης. Κατά τη διάρκεια εκδρομής της ΕΣΗΕΜΘ στην Κωνσταντινούπολη μαζί με ακόμα 110 δημοσιογράφους, του απαγόρευσαν την είσοδο στην Τουρκία χαρακτηρίζοντάς τον «ιδιαίτερα επικίνδυνο».
Ο ίδιος αποτύπωσε αυτό που συνέβη καθώς επίσημη απάντηση από το τουρκικό κράτος δεν πήρε. Έλληνας αστυνομικός του είπε ότι μάλλον ενόχλησαν τα ντοκιμαντέρ που έκανε για τη Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου και τους αγνοούμενους της Κύπρου.
«Αν το “βαθύ κράτος” της Τουρκίας έχει στόχο να εκφοβίσει όσους αναζητούν και αναδεικνύουν την ιστορική αλήθεια, λυπάμαι αλλά μάλλον απέτυχε. Οι ντοκιμαντερίστες δεν εκφράζουν προσωπική άποψη. Βασίζονται στην πραγματικότητα και παρουσιάζουν αποδεικτικά στοιχεία μέσα από αξιόπιστες πηγές και αφηγήσεις ανθρώπων που έζησαν τα γεγονότα. Ήταν αυτόπτες μάρτυρες, τα είδαν και τα άκουσαν.
»Τι να κάνουμε; Να λογοκρίνουμε τους συγγενείς των αγνοουμένων της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο για να γίνουμε αρεστοί στο “βαθύ κράτος”; Το ντοκιμαντέρ Where are they? παρουσιάζει συγγενείς στην Ελλάδα και στην Κύπρο οι οποίοι δίνουν το δικό τους αγώνα εδώ και 51 χρόνια για να μάθουν για την τύχη των 754 που παραμένουν ακόμη αγνοούμενοι. Ανάμεσά τους και 36 παιδιά –αγνοούμενοι, ηλικίας από έξι μηνών έως 17 ετών. Δεν πρέπει να δούμε τι απέγιναν;
»Να λογοκρίνουμε τους παππούδες και τις γιαγιάδες που έχασαν συγγενείς στη Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου; Το ντοκιμαντέρ Η μπάντα βασίζεται στο βιβλίο που έγραψε ο Γιάννης Παπαδόπουλος, από την Κερασούντα. Ήταν μουσικός, μέλος της φιλαρμονικής ορχήστρας της Κερασούντας που “επιστρατεύτηκε” βίαια από τον σφαγέα των Ποντίων Τοπάλ Οσμάν. Η ορχήστρα αυτή αποτελείτο από 13 ´Ελληνες και τρεις Τούρκους. Ήταν υποχρεωμένοι να ακολουθούν τις περιοδείες του Τοπάλ Οσμάν και να παίζουν τουρκικά εμβατήρια την ώρα που οι τσέτες έσφαζαν, βίαζαν και λήστευαν Έλληνες… Στο τέλος ο αιμοσταγής Τούρκος έδωσε εντολή και σφαγιάστηκε όλη η ορχήστρα… Ο μόνος που επέζησε ως εκ θαύματος ήταν ο Γιάννης Παπαδόπουλος. Κατάφερε να έρθει στην Ελλάδα και έγραψε ένα βιβλίο με τίτλο: Τα τερατουργήματα του Τοπάλ Οσμάν…», έγραψε στο προφίλ του στο facebook υπογραμμίζοντας ότι οι γείτονες προκαλούν και εμείς σφυρίζουμε αδιάφορα.
Διαβάστε την ανάρτησή του, αξίζει τον χρόνο σας:
