Στο γάμο, όταν πήγαιναν να πάρουν τη νύφη από το πατρικό της σπίτι, για να πάνε στην εκκλησιά να στεφανώσουν, οι συγγενείς της, για να δείξουν πόσο ντροπαλή και άξια ήταν η νύφη που τους έδιναν, τραγουδούσαν:
Κόρη, ντο στέκ’ς και ντο τερείς κι αργοπορείς και πάεις;
-Τερώ τση μάννα μ’ την ευκήν κι αργοπορώ και πάω.
-Η νύφη προκομμέντσα εν’, πολλά εντροπαρία.
Τρανόν σκοινίν μη διτ’ άτην, φορτούται τ’ όρος κι έρθεν.
Τρανόν σταμνίν μη διτ’ άτην, θα στουραίν’ τα πηάδια.
Στα χωριά του Καρς, τη Δευτέρα το πρωί, μετά τα στέφανα, έβγαιναν τα νιόγαμπρα στην αυλή του σπιτιού του γαμπρού και χόρευαν με εφτά μονοστέφανα ζευγάρια, που όλοι τους κρατούσαν αναμμένα κεριά και τραγουδούσαν, δίνοντας συμβουλές στη νύφη:
Κόρη μου, ας τον κύρην σου και γνώρ’σον άλλον κύρην.
Κόρη μου, ας την μάννα σου και γνώρ’σον άλλην μάννα.
Κόρη μου, ας τ’ αδέλφα σου και γνώρ’σον άλλ’ αδέλφα.
Τίμα κόρη μ’ τον πεθερό σ’, ας σον κύρην σ’ καλλίον.
Τίμα κόρη μ’ την πεθερά σ’, ας σην μάννα σ’ καλλίον.
Τίμα κόρη μ’ τ’ αντραδέλφα σ’, ας σ’ αδέλφα σ’ καλλίον.
Τίμα κόρη μ’ τον άντρα σου, ας σον εαυτό σ’ καλλίον.
• Πηγή: Κ. Καραπατάκη, «Ποντιακά ήθη και έθιμα», Αρχείον Πόντου, Τόμος 38, «Α’ Συμπόσιο Ποντιακής Λαογραφίας» (1984), facebook.com/epmgr.
