Κοντάκιο του Αγίου Ρωμανού του Μελωδού με ακροστιχίδα: «του ταπεινού Ρωμανού». Διαβάστε το Μέρος Α’.
Ελεύθερη απόδοση στη σύγχρονη μορφή της γλώσσας μας από τον Θεόφιλο Πουταχίδη.
ζ’. Ο Ησαΐας του Αμώς είπε πως κάποτε είδε ψηλά πάνω στο θρόνο Του
τον Ίδιο τον Θεό· κι ο οίκος ο ουράνιος από τη δόξα του Θεού ήταν πλημμυρισμένος.
Ήτανε σε κατάνυξη κι εν πνεύματι Τον είδε, ωσάν Προφήτης που ήτανε, με της ψυχής τα μάτια κι όχι με τα κανονικά ‒του σώματος‒ τα μάτια.
Εμείς, όμως, Τον βλέπουμε στην κυριολεξία· τα μάτια μας τα σαρκικά
βλέπουν τον Κύριο Σαβαώθ, και ύμνο
Τού αναπέμπουμε, όπως τα εξαπτέρυγα, κι αυτό είναι που Του λέμε:
«άγιος είσαι, άγιος, Εσύ που ενσαρκώθηκες, άγιος είσαι Συ ο Θεός».
Άγιο Τον λέμε τρεις φορές, Τον Έναν και μοναδικό Άγιο των αγίων,
Αυτόν που φανερώθηκε και φώτισε τα πάντα.
η’. Τα μάτια τα ανθρώπινα, τα γήινα τα μάτια μπόρεσαν και αντίκρισαν ουράνια μορφή.
Τα βλέφαρα εκείνων που φτιάχτηκαν από πηλό, άντεξαν τέτοιο θέαμα· είδαν του άυλου Φωτός εκείνη την ακτίνα που ’ν’ ολωσδιόλου αβάστακτη.
Ετούτη την ακτίνα προφήτες μα και βασιλείς να δούνε λαχταρούσαν, μόνο που δεν κατάφεραν ποτέ τους να την δουν.
«Άνδρα των επιθυμιών» ονόμασαν τον Δανιήλ
‒τον μέγα τον Προφήτη‒, γιατί επιθυμούσε
να δει αυτό που βλέπουμε εμείς εδώ μπροστά μας.
Δεν είν’ της φαντασίας μας, ούτε μυαλού παιχνίδι, νηφάλιοι είμαστε άλλωστε· δεν είμαστε παιδιά εμείς της νύχτας και του σκότους.
Ημέρα είναι κι έχει φως, καθώς θωρούμε τον Θεό μπρος μας με σάρκα και οστά· με σώμα ανθρώπου βλέπουμε
Αυτόν που φανερώθηκε και φώτισε τα πάντα.
θ’. Ξεπρόβαλε τώρα για εμάς ένας καινούργιος ουρανός, που πάνω του σαν σε χαλί πατάει των όλων ο Θεός.
Γιατί και ο Προφήτης έτσι το αποκάλεσε του Ασώματου το σώμα: ο ουρανός του ουρανού.
Τι κι αν γεννήθηκε ως μωρό; Τι κι αν φασκιώθηκε κι Αυτός, όπως το κάθε βρέφος; Δεν παύει να ’ναι ουρανός καθάριος κι αψεγάδιαστος.
Βλέπεις, όμως, τι λέμε; Λέμε πως είναι ο ουρανός, κι όχι ουράνιο σώμα.
Απ’ την Παρθένο Μαριάμ γεννήθηκε στον κόσμο
κι ενώθηκε με τον Θεό με τρόπο που δεν ξέρουμε και που μας ξεπερνάει,
γιατί ποτέ δεν βρέθηκε, ούτε για μια στιγμή, έξω από του Πατέρα Του την άγια αγκάλη· μαζί Του είναι πάντοτε, έτσι μαζί Του υπάρχει.
Αυτόν, λοιπόν, όλοι εμείς πάντοτε προσκυνούμε: Τον Έναν και μοναδικό Άγιο των αγίων,
Αυτόν που φανερώθηκε και φώτισε τα πάντα.
ι’. Οφείλουμε να ξέρουμε της πίστης μας τα σχετικά· καμιά σχέση δεν έχουνε μ’ εκείνα που πιστεύανε παλιά οι πρόγονοί μας.
Εδώ κοντά μας βρίσκεται ο λόγος που γυρεύουμε να ακούσουμε από πάντα· άραγε, γιατί ψάχνουμε στα πέρατα και πάμε να ακούσουμε, να μάθουμε, να πάρουμε απαντήσεις;
Ό,τι αναζητούμε, υπάρχει μες στην πίστη μας, το παν εδώ υπάρχει· γιατί περιπλανιόμαστε και πελαγοδρομούμε;
Ευθεία είν’ ο δρόμος μας· θέλει λιγάκι προσοχή, κανείς μη μας πλανέψει.
Μας έδειξε επακριβώς το δρόμο η Μαρία.
Γιατί τον Κύριο Αυτή, γιο Της αποκαλούσε.
Γιο Της, γιατί, στ’ αλήθεια, Αυτή ήταν που Τον γέννησε, όπως το διδαχτήκαμε.
Έτσι, ενσαρκώθηκε απ’ Αυτήν κι από το Άγιο Πνεύμα, και βρέφος έτσι είδαμε
Αυτόν που φανερώθηκε και φώτισε τα πάντα.
ια’. Βοήθησέ μας, Ιησού, όρθιοι να σταθούμε και να υπερισχύσουμε, γιατί όσα μας εδίδαξες ακέραια τα κρατάμε.
Με θάρρος διακηρύσσουμε: «Είναι μαζί μας ο Θεός· είναι ώρα να το μάθετε όλοι οι ειδωλολάτρες, ώρα να βάλετε μυαλό και να τ’ αντιληφθείτε».
Αυτό είναι που ο Προφήτης εννοούσε με τα λόγια του: «Οι λαοί σαν θα σε δούνε, οι πόνοι θα τους πιάσουνε, του τοκετού οι ωδίνες».
Ιδού, λοιπόν, μας έπιασαν του τοκετού οι πόνοι και ύστερα γεννήσαμε.
Έτσι, με όλους μοιραστήκαμε της σωτηρίας το πνεύμα, της σωτηρίας που Εσύ προσφέρεις στους ανθρώπους.
Στη γη κι αν περπατούμε, λαλούμε λόγια ουράνια.
Κάθε άνθρωπος Σε είδε και αναζωογονήθηκε ‒ έγινε όπως πρώτα.
Ολάκερη η πλάση πλημμύρισε από χαρά καθώς είδε τον Πλάστη,
Αυτόν που φανερώθηκε και φώτισε τα πάντα.
ιβ’. Τώρα καταρρακώνεται ο πένθιμος χιτώνας· πήραμε μια λευκή στολή
που τ’ Άγιο Πνεύμα ύφανε για εμάς ‒για τον καθένα‒ από το πάναγνο μαλλί του Αμνού μα και Θεού μας.
Πάει η αμαρτία, τώρα πια καταργήθηκε· χαρίζεται αφθαρσία, και είναι ολοφάνερο πως ο Θεός μάς προσκαλεί πίσω ξανά κοντά Του.
Του Κύριου ο Πρόδρομος ξεκάθαρη την έκανε αυτή τη νέα πρόσκληση με αυτά τα λόγια που είπε:
«Δείτε Τον τώρα όλοι! Αυτός είν’ του Θεού ο Αμνός που ήρθε να σηκώσει
»τις αμαρτίες όλων μας, ολάκερου του κόσμου».
Σε όλους όσοι ήτανε πνιγμένοι μες στα χρέη, έδειξε πεντακάθαρα το έγγραφο της δωρεάς ‒ τα χρέη ξεπληρώθηκαν!
Εκείνος που ως νεογνό σκίρτησε μες στη μήτρα, όταν κοντά Του βρέθηκε, τώρα στο κήρυγμά Του σε όλους φανερώνει
Αυτόν που φανερώθηκε και φώτισε τα πάντα.
