Στις 15 Δεκεμβρίου, σε μια ημερομηνία-σταθμό καθώς το 1937 είχαν ήδη οδηγηθεί στις φυλακές οι πρώτοι Έλληνες της ΕΣΣΔ στο πλαίσιο της «Ελληνικής Επιχείρησης» που οργάνωσε το Λαϊκό Επιτροπείο Εσωτερικών Υποθέσεων (ΝΚΒΝτ), πραγματοποιήθηκε στην Καλλιθέα μια ενδιαφέρουσα ημερίδα, αφιερωμένη στο έργο του Νίκου Γεωργιάδη (Κιόλιαλη).
Έτερη αφορμή ήταν τα 75α γενέθλια του Πόντιου ποιητή και μυθογράφου, ο οποίος είδε το φως της ζωής στην πόλη Αράλσκ της περιφέρειας Κιζίλ-Ορντά στο Καζακστάν.
Την ημερίδα που διοργανώθηκε από το Κέντρο Στήριξης Ποντιακού Ελληνισμού (ΚεΣΠΕ) του Δήμου Καλλιθέας παρακολούθησε ο δήμαρχος Κώστας Ασκούνης, ο οποίος απένειμε τιμητική πλακέτα στον Νίκο Γεωργιάδη και παράλληλα τόνισε ότι οι Έλληνες του Πόντου έχουν την αμέριστη στήριξή του.
«Έζησα από κοντά όλη αυτή την ιστορία με τους Πόντιους παλιννοστούντες στην Καλλιθέα τη δεκαετία του 1990, όταν ήμουν ακόμα αντιδήμαρχος. […] Όταν μιλάω για τους Έλληνες του Πόντου που πέρασαν από τη Σοβιετική Ένωση, τονίζω την ιδιαιτέρως δύσκολη μοίρα τους. Έχασαν το βιός τους στον Πόντο, στον Καύκασο, στο Καζακστάν και αναγκάστηκαν για άλλη μια φορά να αλλάξουν τον τόπο τους για να ριζώσουν στην Ελλάδα. Είναι η περίπτωση του πιο άτυχου μέρους του ελληνισμού», σημείωσε χαρακτηριστικά.
Συντονιστής της εκδήλωσης ήταν ο ιστορικός και εντεταλμένος σύμβουλος για το ΚεΣΠΕ Βασίλης Τσενκελίδης. «Στις 15 Δεκεμβρίου 1937 είχαν φυλακιστεί οι πρώτοι Έλληνες της ΕΣΣΔ στο πλαίσιο της λεγόμενης Ελληνικής επιχείρησης του ΝΚΒΝτ, που διήρκεσε μέχρι το καλοκαίρι του 1938. Οι περισσότεροι από αυτούς εκτελέστηκαν. Το έργο του Νίκου Γεωργιάδη και η εκτίμηση προς το πρόσωπο του από τους συμπατριώτες του με τη μαζική συμμετοχή στην εκδήλωση είναι φόρος τιμής στα θύματα των Σταλινικών Διώξεων. Ο ίδιος ο Νίκος Γεωργιάδης γεννήθηκε το 1949 λίγους μήνες μετά την εξορία των Ελλήνων του Καυκάσου στο Καζακστάν», εξήγησε.
Για τις πτυχές του έργου του Νίκου Γεωργιάδη μίλησε ο δρ Σύγχρονης Ιστορίας Βλάσης Αγτζίδης, τονίζοντας τις ρίζες του τιμώμενου προσώπου, από το Καρς του Νότιου Καυκάσου και την περιοχή Κρασνοντάρ της παρευξείνιας Ρωσίας αργότερα. Ακόμα, αναφέρθηκε στο ρόλο του Κέντρου Στήριξης Ποντιακού Ελληνισμού, λέγοντας πως «πλέον γίνεται χώρος προβληματισμού και έρευνας».
Τα αποσπάσματα από τη βιογραφία του συγγραφέα διάβασε η νεαρή Δανάη Κοιμτσίδη – οι γονείς της έχουν ρίζες στον βόρειο Καύκασο.
«Ο Νίκος Γεωργιάδης αφιερώνει τα ποιήματά του και τους μύθους του στους δικούς του συμπατριώτες. Το κάθε ποίημα και μύθος έχουν σχέση με την πλούσια ιστορία των Ελλήνων του Πόντου. Η Γενοκτονία, η έξοδος από τις πατρογονικές τους εστίες στη Μικρά Ασία, οι Σταλινικές Διώξεις, τα δύσκολα χρόνια του Β’ Παγκόσμιου πολέμου, η εξορία στην Ασία, η επιστροφή στον Καύκασο και η μετεγκατάσταση στην Ελλάδα, όλα αυτά τα έζησαν η οικογένεια του Νίκου και ο ίδιος» είπε.
Ποιήματα από το πρώτο βιβλίο του Νίκου Γεωργιάδη απήγγειλε η φιλόλογος Ντιάνα Καλαϊτζίδου, ενώ ο ίδιος παρουσίασε κάποια ανέκδοτα έργα του. Στο μουσικό μέρος της εκδήλωσης ήταν ο Χρήστος Ναβροζίδης.
Ποιος είναι ο Νίκος Γεωργιάδης (Κιόλαλης)
Γεννήθηκε στις 28 Νοεμβρίου του 1949 στην πόλη Αράλσκ της περιφέρειας Κιζίλ-Ορντά στο Καζακστάν. Σε αυτή την περιοχή, στη γενέτειρα των τουρκικών φυλών, κατά «ιστορική ειρωνεία» εξορίστηκαν οι Πόντιοι του Καυκάσου στις 13 Ιουνίου 1949. Πριν από την εξορία η οικογένεια Γεωργιάδη έμενε στο χωριό Ρεσέτνικοφ της περιοχής Μπελορέτσενσκ της περιφέρειας Κρασνοντάρ.
Η οικογένεια του πατέρα, του Δημήτριου Γεωργιάδη, καταγόταν από το χωριό Κιόλια της περιφέρειας του Καρς. Μετά την παράδοση του Καρς, του Αρνταχάν και της Τραπεζούντας από την σοβιετική Ρωσία στους Τούρκους σύμφωνα με τη Συνθήκη του Μπρεστ-Λιτόφσκ (1918), οι χριστιανοί αυτών των περιοχών αναγκάστηκαν να γίνουν για άλλη μια φορά πρόσφυγες. Οι οικογένεια της μητέρας καταγόταν από την ποντιακή πόλη Κοτύωρα (Ορντού).
Τα παιδικά και τα νεανικά χρόνια ο Νίκος Γεωργιάδης τα έζησε στο Ντζαμπούλ. Με το πέρασμα του χρόνου στη ζωή του άρχισαν να μπαίνουν η ποντιακή μουσική και η λαϊκή ποίηση.
Ο αδελφός του Νίκου, ο Γιάννης (Ιβάν), ακολούθησε τα χνάρια του πατέρα τους και έγινε ένας από τους πιο γνωστούς λυράρηδες, πρώτα στην Κεντρική Ασία και ύστερα στον Καύκασο. Ο Νίκος και ο Γιάννης ήταν στο επίκεντρο της μουσικής ζωής των Ποντίων της ΕΣΣΔ για πολλά χρόνια. Η φήμη τούς ακολουθούσε παντού, ακόμα και μετά την μετεγκατάσταση τους στην Ελλάδα το 1990.
