Με παρέλαση της νεολαίας της ομογένειας και λευκά περιστέρια καλωσόρισε η ελληνική παροικία της Μελβούρνης τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο, μετά από την ιστορική πατριαρχική θεία λειτουργία στο στάδιο Margaret Court Arena το πρωί της Κυριακής.
Eλληνοπούλα της διασποράς παρήλασαν περήφανα ενώπιον του προκαθήμενου της ορθοδοξίας στο στάδιο KIA Arena, παρουσία του αρχιεπισκόπου Αυστραλίας Μακαρίου και του πρωθυπουργού της χώρας Anthony Albanese. Στο τέλος της παρέλασης τα παιδιά αναφώνησαν «Είμαστε έτοιμοι για το μέλλον», ενώ 100 λευκά περιστέρια απελευθερώθηκαν συμβολικά, για τη συμπλήρωση ενός αιώνα από την ίδρυση της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αυστραλίας.
Ο Οικουμενικός Πατριάρχης είχε την ευκαιρία να επαναβεβαιώσει ότι το μέλλον της Ορθοδοξίας στην Αυστραλία βρίσκεται σε πολύ καλά χέρια και απηύθυνε χαιρετισμό στους χιλιάδες ομογενείς που έσπευσαν να τον υποδεχθούν, ευχαριστώντας από καρδιάς τις νέες και τους νέους που συμμετείχαν στην παρέλαση προς τιμήν του.
Παράλληλα, σημείωσε ότι η αποστολική επίσκεψή του, καθώς και η τιμητική παρουσία του πρωθυπουργού, «μάς προσφέρουν την ευκαιρία να αναδείξουμε τα στοιχεία της ιδιοπροσωπίας του ελληνορθοδόξου λαού μας, τα οποία εμπλουτίζουν το μεγαλείο της πολυπολιτισμικής πόλεως της Μελβούρνης, αλλά και όλου του αυστραλιανού έθνους».
Ο ρόλος του Πατριαρχείου
Ακολούθως, υπογράμμισε τον σημαίνοντα ρόλο που διαδραμάτισε το Οικουμενικό Πατριαρχείο κατά την εκατονταετή πορεία της τοπικής Εκκλησίας, «ως πνευματικός φάρος και τροφός του Ελληνισμού της Αυστραλίας, μεριμνώντας για τη διατήρηση της ενότητας, την καθοδήγηση και τον επιστηριγμό των ξενιτεμένων παιδιών του, και συμβάλλοντας καθοριστικά στην κατά Θεόν προκοπή και πρόοδό τους».
«Χάρη στη στοργική μέριμνα και την πνευματική καθοδήγηση της Μητρός Εκκλησίας», επεσήμανε, «η ορθόδοξη πίστη, η ελληνική γλώσσα, οι παραδόσεις, τα ήθη και τα έθιμα των προγόνων μας, παραμένουν ζωντανά και ριζωμένα στις ψυχές των νεότερων μελών της Ομογένειάς μας».
«Τα τέκνα της Ίμβρου μεγαλούργησαν στη Μελβούρνη»
Γεμάτο συγκίνηση ήταν το προσκλητήριο που απηύθυνε ο Οικουμενικός Πατριάρχης προς τους Ιμβρίους της Μελβούρνης και της Πολιτείας της Βικτόριας κατά τη συνάντησή του με τα μέλη του Συλλόγου Ιμβρίων, με επικεφαλής τον πρόεδρο Αθανάσιο Πινήρο.
«Η Ίμβρος σάς αναμένει, η Μεγάλη Εκκλησία σάς αναμένει, ο Πατριάρχης σάς αναμένει… Να έρχεσθε, αγαπητοί συμπατριώται, διότι η Ίμβρος και το Πατριαρχείον είναι το σπίτι σας, όπου φυλάσσονται οι πολυτιμότατοι θησαυροί της πίστεως και της Ρωμηοσύνης … Να έρχεσθε, διότι η Ίμβρος έχει την ανάγκη να ακούωνται αι φωναί των παιδιών των Ρωμῃών, τα τραγούδια των Ρωμηών ακόμη και τα θρηνώδη άσματα επί τη κλίνη των νεκρών, διότι η Ρωμηοσύνη και τον θάνατο τον κάμει τραγούδι και εις την πραγματικότητα τον περιγελά, διότι εκεί όπου βασιλεύει ο Αναστάς Κύριος ουκέτι ο θάνατος αιωνίζει, και τούτο είναι το μήνυμα της Ίμβρου, το μήνυμα της Αναστάσεως. Η Ρωμηοσύνη είναι ο πολιτισμός, ο τρόπος και το ήθος της Αναστάσεως, της χαράς και της αισιοδοξίας» σημείωσε ο Οικουμενικός Πατριάρχης.
Στη συνάντηση ήταν επίσης παρόντες ο αρχιεπίσκοπος Αυστραλίας Μακάριος και ο μητροπολίτης Ίμβρου και Τενέδου Κύριλλος.
Μιλώντας στους συμπατριώτες του, ο προκαθήμενος της ορθοδοξίας διεμήνυσε ότι «η απαισιόδοξος θέασις των πραγμάτων, η παραίτησις και η ηττοπάθεια δεν είναι χαρακτηριστικά των Ρωμηών» και περιέγραψε συνοπτικά τις σκληρές εποχές που βίωσε η εκεί Ρωμηοσύνη. Ωστόσο, στη συνέχεια επικέντρωσε στην αισιόδοξη διάσταση και ανέφερε ότι «απέμεινεν η μικρά ζύμη που όλον το φύραμα ζυμοί και επί των ήμερών μας έσχομεν την ευλογίαν να δωμεν τον τόπον μας να αναθάλλη, να αποκτά και πάλιν ζωήν, να ανοίγουν τα Σχολεία μας, αι Εκκλησίαι μας να αποκτούν εκκλησίασμα και τα πανηγύρια μας να σφύζουν από νέους. Δόξα τω Θεώ!».
Έπειτα, αναφέρθηκε στα ξενιτεμένα τέκνα της Ίμβρου, δηλώνοντας βέβαιος ότι παραμένει καίουσα στην ψυχή τους η φωτιά του νόστου της επιστροφής. «Οι Ίμβριοι ως αποδημητικά πτηνά του ουρανού», σημείωσε, «εν μέσω θυέλλης και χαλάζης και χιόνος, αφήκαν την γην των προγόνων και έκτισαν τας φωλεάς των εις τας νέας πατρίδας ανά την οικουμένην». «Και κατέφθασαν και εδώ εις την μεγαλούπολιν Μελβούρνην», συνέχισε, «την πόλιν της Ελληνικής Ομογενείας, και επρόκοψαν και εμεγαλούργησαν, αλλ’ όμως δεν ελησμόνησαν, διότι ημείς οι Ίμβριοι όπου και αν ευρεθούμε η Ίμβρος μάς ακολουθεί και ο νόστος της επιστροφής ουδέποτε σβήνει αλλά πυρπολεί την ύπαρξιν κάθε ξενιτεμένου Ιμβρίου».
