Με μεγαλοπρέπεια τιμήθηκε και φέτος η Αγία Φωτεινή η Σαμαρείτιδα στην πόλη της Σμύρνης, προεξάρχοντος του μητροπολίτη Φιλαδελφείας Μελίτωνα.
Σύμφωνα με την παλαιά τοπική παράδοση της Εκκλησίας των Σμυρναίων, η Αγία Φωτεινή τιμάται την πέμπτη Κυριακή μετά το Πάσχα, κατά την οποία αναγιγνώσκεται η ευαγγελική περικοπή του διαλόγου της Σαμαρείτιδας μετά του Κυρίου.
Οι ιερές ακολουθίες τελέστηκαν στον ιερό ναό Αγίας Φωτεινής Σμύρνης, παλαιά προτεσταντική εκκλησία, η οποία από το 1952 και μετά βρίσκεται υπό την εποπτεία του γενικού προξενείου της Ελλάδος στην τουρκική πόλη, προκειμένου να καλύπτει τις πνευματικές ανάγκες των Ελλήνων και των λοιπών Ορθοδόξων της περιοχής.
Ο μητροπολίτης Φιλαδελφείας Μελίτων ήταν προσκεκλημένος του Μητροπολίτη Σμύρνης Βαρθολομαίου και στην ομιλία του, την οποία έκανε στα ελληνικά και τα τουρκικά, αναφέρθηκε στο περιεχόμενο της γιορτής, αλλά και στον σύγχρονο ναό της Αγίας Φωτεινής, ο οποίος αποτελεί σύμβολο, όπως χαρακτηριστικά είπε, για τους ορθοδόξους πιστούς της σύγχρονης Σμύρνης.
Παρών ήταν και ο γενικός πρόξενος της Ελλάδας στη Σμύρνη Αλέξανδρος Κώνστας, ενώ στη διάρκεια της λειτουργίας έψαλαν μέλη του «Χορού Ψαλτών Χίου» υπό τη διεύθυνση του μουσικολόγου Ηρακλή Μαλανδρίνου.
Ο μητροπολίτης Μελίτων στην ομιλία του, μεταξύ άλλων, μίλησε για τα συναισθήματα που βίωσαν οι Μυροφόρες κατά την Ανάσταση του Ιησού και είπε και τα εξής: «Όταν λίαν πρωί προσήλθον εις το κενόν μνημείον του Χριστού αι Μυροφόροι Γυναίκες, ενώπιον του θαύματος ησθάνθησαν δέος, τρόμον, φόβον, απορίαν, έκστασιν, μέχρι του σημείου: “ουδενί ουδέν είπον∙ εφοβούντο γαρ”. Τον φόβον και τον τρόμον μεταβάλλει εις χαράν και ευφροσύνην ο Αναστάς Κύριος διά της θείας φωνής προς την περίλυπον και κλαίουσαν Μαρίαν την Μαγδαληνήν: “Μαρία”. Εκείνη “δοκούσα ότι είναι ο κηπουρός” τον παρακαλεί να της δείξη πού έθηκε το σώμα του Κυρίου Ιησού διά να το αλείψη με μύρα και δάκρυα. Μύρα και δάκρυα πίστεως, στοργικής αγάπης και αφοσιώσεως. Ο Κύριος εμφανίζεται. Γνωρίζει η Μαγδαληνή Μαρία την φωνή Του.
»Ο τρόμος και η έκστασις και η απορία και ο φόβος εν μία ροπή μεταβάλλονται εις χαράν και ευφροσύνην και δυναμικήν δημιουργίας.
»Ας επιτραπή εις τον ομιλούντα να μεταφέρη τα αισθήματα που εδοκίμασαν αι Μυροφόροι κατά τον μοναδικόν εκείνον Ορθρον “της μιας των Σαββάτων”, εις την σημερινήν, μοναδικήν ωσαύτως, κλητήν και αγίαν ημέραν. Επί αιώνα, ακόμη και μόλις προ οκταετίας, δέος, απορία, γνόφος, φόβος, εκάλυπτε το ιερόν Ορθόδοξον λήμμα εν τη πόλει ταύτη. Τα αγωνιώδη αυτά αισθήματα μετεβλήθησαν εις έκπληξι και θάμβος διά τους πολλούς, ορώντας την αναστηθείσαν σκηνήν της Αποστολικής ταύτης Μητροπόλεως, αγομένης οσημέραι σταδιακώς εις την αρχαίαν ευδαιμονίαν, το κάλλος και την ευπρέπειαν, χάρις εις την Θεοπρόβλητον Σεβασμιότητά σου, αδελφέ Βαρθολομαίε, ο οποίος αγρύπνως ιστάμενος επί της θείας ταύτης φυλακής, του Συνθρόνου οσίων και δικαίων και ιεράν μαρτυρίαν παρασχόντων προκατόχων σου, μαρτυρείς “τη αληθεία” και εργάζεσαι “το αγαθόν” υπέρ του Ορθοδόξου ενταύθα λήμματος, δροσίζων ψυχάς και αισθήσεις “δι’ ύδατος ζώντος”, δι’ αυτού τούτου του ζώντος Κυρίου, κομίζουσα η Αγάπη σου, αδελφέ, τοις εγγύς και τοις μακράν χαράν και ειρήνην και ανάπαυσιν και ευδοκίαν, επαγγειλομένας σωτηρίαν».
