Τις 24 Απριλίου 1915, και ενώ είχε αρχίσει έναν χρόνο πριν η Γενοκτονία των Ελλήνων της Θράκης, του Πόντου και της λοιπής Μικράς Ασίας, οι τουρκικές Αρχές εκμεταλλευόμενες τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο που ήταν ήδη σε εξέλιξη από τα τέλη Ιουλίου του 1914 αφάνισαν την αφρόκρεμα των Αρμενίων της Κωνσταντινούπολης, ενώ έθεσαν σε εφαρμογή ένα πολύ καλά οργανωμένο σχέδιο που οδήγησε στη γενοκτονία 1,5 εκατ. Αρμενίων.
Το σχέδιο είχε εγκριθεί στα τέσσερα μυστικά συνέδρια των Ντούρων που είχαν γίνει στη Θεσσαλονίκη από το 1908 έως το 1911, και εφαρμόστηκε όταν κατέλαβαν πλήρως την εξουσία μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους.
Σε αυτή τη φάση οι Νεότουρκοι είχαν ιδρύσει μια μυστική οργάνωση ανορθόδοξου πολέμου, την Teşkilat-ı Mahsusa. Αυτή η οργάνωση είχε ως κύρια αποστολή την «επίλυση» του Αρμενικού αλλά και του Ποντιακού Ζητήματος. Ψηφίστηκαν ειδικοί νόμοι, προβλέφθηκαν ειδικές χρηματοδοτήσεις, παραχωρήθηκαν όπλα και πυρομαχικά στα μέλη της και λειτούργησε αυτόνομα – στην κυριολεξία ως κράτος εν κράτει.
Κατά τη διάρκεια του εκτοπισμού των Αρμενίων αποστολή των ειδικών ομάδων του συγκροτήθηκαν από την Teşkilat-ı Mahsusa σε διάφορες περιοχές της Ανατολίας ήταν να επιτίθενται στα προσφυγικά καραβάνια, να σκοτώνουν και να λεηλατούν.
Το σύνολο σχεδόν των στελεχών της οργάνωσης αποτελούνταν από δολοφόνους εγκληματίες που απελευθερώθηκαν από τις φυλακές με ειδική χάρη που τους δόθηκε από το υπουργείο Δικαιοσύνης, μετά από σχετική πρόταση του υπουργείου Εσωτερικών· το παραδέχθηκε ο υπουργός Δικαιοσύνης Ιμπραήμ στις 10 Νοεμβρίου 1918.
Τη νύχτα της 23ης προς την 24η Απριλίου 1915 –την οποία οι Αρμένιοι ονόμασαν Κόκκινη Κυριακή (Garmir Giragi)–, η οθωμανική κυβέρνηση διέταξε να συγκεντρωθούν σε διάφορα μέρη περίπου 250 Αρμένιοι διανοούμενοι και αρχηγοί επιτροπών που ζούσαν στην πρωτεύουσα Κωνσταντινούπολη. Στη συνέχεια αυτοί οι άνθρωποι στάλθηκαν σε δύο κέντρα συλλογής, στο Ayaş και στο Çankırı. Αυτή η ημερομηνία συνέπεσε με τις ανεπιτυχείς ναυτικές εκστρατείες των Συμμαχικών Δυνάμεων της Αντάντ στο Τσανάκαλε τον Φεβρουάριο και τον Μάρτιο του 1915 – είχαν σκοπό να φτάσουν στην Κωνσταντινούπολη αφού περνουσαν τα Στενά.
Εκτός από τους λίγους Αρμένιους ηγέτες που επέστρεψαν, οι περισσότεροι εστάλησαν στην εξορία ή δολοφονήθηκαν στις 29 Μαΐου 1915, μετά την ψήφιση του «Νόμου για τη μετεγκατάσταση» (27 Μαΐου). Με αυτόν τοπικοί πολιτικοί και στρατιωτικοί διοικητές είχαν την εξουσία να διατάσσουν τον προσωρινό εκτοπισμό σε άλλες επαρχίες. Η απέλαση έγινε από προσωρινή επ’ αόριστον με απόφαση του Υπουργικού Συμβουλίου στις 30 Μαΐου.
Όμως το σχέδιο της Γενοκτονίας των Αρμενίων δεν περιοριζόταν μόνο στη εξάλειψή τους· είχε ως στόχο και τις περιουσίες τους. Γι’ αυτό στις 10 Ιουνίου εκδόθηκε ο «Εφαρμοστικός Κανονισμός Διαχείρισης των Ακινήτων, της Γης και της Περιουσίας των Αρμενίων», ο οποίος καθόριζε τον τρόπο διάθεσης των ακίνητων περιουσιακών στοιχείων των εκτοπισμένων. Οι χώροι που εκκενώθηκαν θα παραχωρούνταν στους μουσουλμάνους πρόσφυγες ως αντάλλαγμα για τις περιουσίες που υποτίθεται ότι θα δίνονταν στους Αρμένιους στις περιοχές της νέας εγκατάστασής τους.
Έτσι λεηλατήθηκαν οι περιουσίες των Αρμενίων στην Ανατολία, χωρίς φυσικά να πάρουν τίποτα στον τόπο εκτοπισμού τους, αφού στη συντριπτική τους πλειονότητα είτε εξοντώθηκαν είτε πέθαναν από τις κακουχίες.
Τελικά και 1,5 εκατ. Αρμένιοι εξοντώθηκαν και περιουσίες αμύθητης αξίας πέρασαν στα χέρια αξιωματούχων αλλά και του ιδίου του τουρκικού κράτους.
Πολλοί από τους σημερινούς μεγιστάνες της Τουρκίας απέκτησαν πλούτο από την ιδιοποίηση και τη λεηλασία των περιουσιών των Ελλήνων, των Ασσυρίων και των Αρμενίων.
Η αεροπορική βάση του Ιντσιρλίκ στα Άδανα βρίσκεται πάνω σε γη που ανήκει σε Αρμένιους που κατοικούν στην Καλιφόρνια, η τουρκική Βουλή είναι χτισμένη πάνω σε λεηλατημένη αρμενική περιουσία, ένα σημαντικό μέρος του χαρτοφυλακίου της Τουρκικής Αγροτικής Τράπεζας (Ziraat Bankası) είναι κλεμμένα λεφτά και περιουσίες των γενοκτονηθέντων Αρμενίων.
Αυτή την ανείπωτη θηριωδία αρνείται να αναγνωρίσει η Τουρκία – και όχι μόνο, καθώς έχει ψηφίσει νόμο με τον οποίον διώκεται όποιος τολμήσει να μιλήσει γι’ αυτή, ενώ με απύθμενο θράσος κυβερνητικοί και κρατικοί αξιωματούχοι δηλώνουν ότι οι Αρμένιοι διέπραξαν γενοκτονία σε βάρος των Τούρκων και όχι το αντίθετο.
Και τούτο γίνεται για έναν και μοναδικό λόγο: Γιατί τα συμφέροντα των μεγάλων δυνάμεων δεν επιτρέπουν την άσκηση πιέσεων στην Τουρκία, για να αναλάβει τις ευθύνες της και να αναγνωρίσει τη γενοκτονία που διέπραξαν επί των Αρμενίων.
Αυτή η σιωπή εκλαμβάνεται από τους Τούρκους ως αποδοχή ή και επιβράβευση των πράξεων τους, γι’ αυτό συνεχίζουν τις γενοκτονικές πολιτικές στην Κύπρο, στο Αφρίν, στο Αρτσάχ και στο Κουρδιστάν.
Ναι, η σιωπή «δικαιώνει» τους γενοκτόνους.
