Ένα καθιστικό τραγούδι φέρνει μνήμες από τα Βουρλά της Μικράς Ασίας

Με τις μνήμες του μικρασιατικού ελληνισμού, ώστε να μην σβήσουν ποτέ, εμπλουτίζει διαρκώς τη συλλογή που έχει δημιουργήσει στο YouTube ο Δημήτρης Ν. Θωμαδάκης. Τραγούδια από την άλλη μεριά του Αιγαίου «ντύνονται» με σπάνιο φωτογραφικό και αρχειακό υλικό, καθώς και με σημερινές εικόνες που δείχνουν την παλιά αίγλη.

Αυτή τη φορά επέλεξε μια πανέμορφη και αυθεντική ερμηνεία παραδοσιακού μικρασιάτικου τραγουδιού από τα Βουρλά της Μικράς Ασίας, του καθιστικού «Δεν είν’ αυγή»¹.

Η ερμηνεία είναι από μέλος της χορωδίας, από τη χορωδία και την ορχήστρα του Συλλόγου Μικρασιατών Ρεθύμνου, ενώ οι εικόνες είναι από την προσκυνηματική επίσκεψη μνήμης και τιμής στους προγόνους που έγινε το 2013 από τον Πολιτιστικό Σύλλογο Αγίου Δημητρίου Λήμνου στα Βουρλά, στη Σκάλα και στο γειτονικό χώρο των Αρχαίων Κλαζομενών.

Όπως εξηγεί ο Δημήτρης Ν. Θωμαδάκης, στις φωτογραφίες με το δρόμο που ενώνει τη Σκάλα Βουρλών με την νήσο Καραντίνα διακρίνονται παράλληλα αριστερά στη θάλασσα τα απομεινάρια του αντίστοιχου δρόμου που είχαν δημιουργήσει οι μηχανικοί του Μεγάλου Αλεξάνδρου κατά τη διάρκεια της εκστρατείας του στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολίας, και ο οποίος συνετέλεσε καθοριστικά στη θετική της έκβαση.

Από τις δύο κορυφές του όρους Δύο Αδέλφια (κατά άλλους πρόσφυγες Δίδυμα Αδέλφια) είδαν οι Βουρλιώτες να υψώνονται στον ουρανό οι καπνοί από τη φωτιά της Σμύρνης το μοιραίο 1922 και συνειδητοποίησαν το «κακό» που ερχόταν.

Στον αρχαιολογικό χώρο των Κλαζομενών έχουν βρεθεί τα μεγαλύτερα ελαιουργεία της αρχαιότητας, με τα πολύ βαθιά πηγάδια και τα τεράστια πιθάρια για την αποθήκευση του λαδιού.

Στη δεύτερη φωτογραφία με τον «Καφενέ του Μπάτη» (η οποία παρουσιάζεται για πρώτη φορά, όπως και άλλες), διακρίνονται καθαρά οι καθήμενοι πελάτες στα τραπεζάκια τους, ένας που φεύγει, καθώς και οι πελάτες του πανδοχείου στα μπαλκόνια πάνω από τον καφενέ.

____
1. Ήχος πλάγιος του πρώτου του μαλακού διατόνου. Ρυθμός 2/σημος με αργή χρονική αγωγή. Αν και διαθέτει ρυθμό, κατατάσσεται στα καθιστικά τραγούδια, επειδή δεν χορεύεται λόγω της αργής χρονικής αγωγής του.