Μια δράση-αφιέρωμα στις μνήμες που ζωντανεύουν και μας αφηγούνται ιστορίες παλιές αλλά όχι λησμονημένες, διοργανώνει ο Μικρασιατικός Σύλλογος ΠΕ Κοζάνης στο Αρχοντικό Γρηγορίου Βούρκα στην Κοζάνη, από σήμερα μέχρι την Παρασκευή 2 Φεβρουαρίου. «Νήματα – Παράλληλες ιστορίες διασύνδεσης» είναι ο τίτλος της δράσης, καθώς νήματα συνδέουν μια βιωματική διαδρομή σμιλεμένη με τις ιστορίες που αφηγούνται αντικείμενα που ξεκίνησαν από τις αλησμόνητες πατρίδες και έφτασαν μέχρι εδώ.
Ουσιαστικά πρόκειται για μια έκθεση πολύτιμων κειμηλίων που έφεραν μαζί τους πρόσφυγες της Μικράς Ασίας που ρίζωσαν στην περιοχή της Κοζάνης.
Τα κειμήλια παρουσιάζονται με τη συνδρομή σύγχρονων ερμηνευτικών μέσων (video, εικαστικές εικόνες, performance, θεατρικά στοιχεία και μουσική), προκειμένου να αναδειχθούν οι ιστορίες που κρύβονται πίσω απ’ ορισμένα απ’ αυτά, ιστορίες που μας υπενθυμίζουν τη μαρτυρική διαδρομή των κατόχων τους. Εννέα ερμηνευτές γίνονται η φωνή των αντικειμένων φωτίζοντάς τα με τη θεατρική τεχνική του museum performance.
Η παραγωγή είναι του Μικρασιατικού Συλλόγου Κοζάνης σε συνδιοργάνωση με την Εφορεία Αρχαιοτήτων Κοζάνης και τη στήριξη του Δήμου Κοζάνης και της Περιφέρειας Δυτικής Μακεδονίας. Υπό την αιγίδα του υπουργείου Πολιτισμού και Τουρισμού.
Η ιδέα είναι της Σόνιας Κούτσιανου και της Φώφης Ζαγορίτου, σε σκηνοθεσία Εύης Σαρμή. Τα κείμενα έχει γράψει ο Μιχάλης Πιτένης, ο οποίος στην προσωπική του σελίδα στο Facebook αναφέρει:
«Παρόλο που καμιά απ’ τις ρίζες μου δεν ακουμπάει στη Μικρά Ασία, όταν μου δόθηκε η ευκαιρία-πρόκληση από τον Μικρασιατικό Σύλλογο Κοζάνης να γράψω κάποια κείμενα που θα λειτουργήσουν ως τα αδιόρατα νήματα που θα συνδέουν το παρόν με το τραυματικό παρελθόν, τους σημερινούς με τους μαρτυρικούς προγόνους τους, ένιωσα σαν να ‘μουν κομμάτι αυτών των ανθρώπων, πως κουβαλούσα και ΄γώ το βάρος αυτής της πολύτιμης μνήμης που δεν πρέπει ποτέ να χαθεί.
»Ελπίζω να κατάφερα να αποτυπώσω έστω και λίγο αυτό το συναισθηματικό φορτίο που φωλιάζει πάντα στις καρδιές των απογόνων εκείνων που είδαν τη φωτιά και το χαλασμό να διαλύει τη ζωή τους από τη μια μέρα στην άλλη, αλλά κατάφεραν να σταθούν στα πόδια τους και να ορθώσουν το ανάστημα τους, ριζώνοντας και ανθίζοντας στα νέα χώματα».
