Τα φιλικά προς την κυβέρνηση μέσα δεν φείδονται αγωνιωδών προσπαθειών να μας πείσουν πως μικρές, θετικές εξελίξεις αποτελούν τεράστιες επιτυχίες που πρέπει να εκτιμηθούν. Κατηγορούν, δε, συνήθως, τον Ερντογάν ότι κάνει πολιτική με το βλέμμα στραμμένο στο εσωτερικό –θέση επικίνδυνη για την πρόσληψη του ελληνοτουρκικού προβλήματος–, ενώ και η ελληνική κυβέρνηση με τον ίδιο τρόπο δρα.
Τελευταία χαρακτηριστική περίπτωση κραυγής, που δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα, ήταν η υπογραφή της Συμφωνίας με την Αίγυπτο για έρευνα και διάσωση στις περιοχές που στις δύο χώρες αναγνωρίζεται αρμοδιότητα. Ο κοινός τόπος ήταν πως πρόκειται για μια συμφωνία που ακυρώνει το τουρκολιβυκό μνημόνιο. Πόσες φορές έχει ακυρωθεί ως σήμερα αυτό το, παράνομο, μνημόνιο από ενέργειες της κυβέρνησης;
Η συμφωνία που υπεγράφη, την οποία δεν έχουμε δει επί χάρτου, είναι θετική εξέλιξη. Δεν έχει, όμως, την καθοριστική σημασία που θέλησαν να περάσουν στην κοινή γνώμη.
Η έρευνα και διάσωση δεν έχει σχέση με τα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας ή της Αιγύπτου. Είναι διοικητικού χαρακτήρα αρμοδιότητα η οποία εκχωρείται από διεθνείς οργανισμούς για τη διευκόλυνση και την ασφάλεια των δραστηριοτήτων τους. Η Τουρκία αμφισβητεί τα όρια τα οποία έχουν εκχωρηθεί στην Ελλάδα. Για μια επιγραμματική και μεγάλη εικόνα η Τουρκία αμφισβητεί οποιαδήποτε ελληνική παρουσία ανατολικά του 25ου μεσημβρινού που, ουσιαστικά, τέμνει το Αιγαίο στη μέση. Αναλυτικότερα του μεσημβρινού αυτού η Ελλάδα έχει και κυριαρχικά δικαιώματα και εδαφική επικράτεια και της έχουν παραχωρηθεί διοικητικές αρμοδιότητες. Αλλά η Τουρκία, παρά το γεγονός ότι δεν βρίσκει διεθνή ανταπόκριση, τα αμφισβητεί.
Η Συμφωνία με την Αίγυπτο γίνεται σε μια περιοχή που η Τουρκία θα αμφισβητούσε, ούτως ή άλλως, την ελληνική αρμοδιότητα. Μέρος της ρύθμισης βρίσκεται στην περιοχή του παράνομου τουρκολιβυκού μνημονίου. Η συμφωνία δείχνει την καλή σχέση και διάθεση μεταξύ δύο χωρών (Ελλάδας- Αιγύπτου) να ρυθμίσουν μεταξύ τους τέτοια ζητήματα (για τα οποία η Τουρκία δεν δείχνει διάθεση να ρυθμιστούν) και να συνεργαστούν σε περίπτωση που χρειαστεί να υλοποιηθεί η αρμοδιότητα (έρευνα και διάσωση σε περίπτωση ναυτικού ή αεροπορικού ατυχήματος).
Αυτό δεν σημαίνει πως αν βρεθούν στην περιοχή τουρκικά πλοία, για παράδειγμα, δεν θα πάρουν μέρος στη διάσωση. Σημαίνει πως οι δύο χώρες (Ελλάδα, Αίγυπτος) έχουν την ευθύνη συντονισμού των σχετικών επιχειρήσεων. Και τα τουρκικά μέσα οφείλουν να συνεργαστούν. Θα συνεργαστούν; Άγνωστον. Κανείς δεν θα ψέξει την Τουρκία αν δεν συνεργαστεί.
Αυτήν την, πράγματι, θετική εξέλιξη αλλά δευτερεύουσας σημασίας, στην Ελλάδα την παρουσίασαν ως τεράστια επιτυχία.
Τέτοιες κραυγές ακούμε συχνά στον ελληνικό δημόσιο λόγο από τα Μέσα Ενημέρωσης τα οποία με έναν πρωτόγονο τρόπο έχουν συνταχθεί όλα στην κυβερνητική υπηρεσία. Αντιθέτως, σημαντικά ζητήματα, όπως η αλλαγή του τουρκικού δόγματος από αυτό που ήταν, σε δόγμα προληπτικού χτυπήματος, πέρασε απαρατήρητη. Το «θα έρθουμε ένα βράδυ» δεν είναι μια γραφική έκφραση του Ερντογάν. Συμπυκνώνει το νέο τουρκικό δόγμα.
Η Τουρκία, η οποία δρα με εξαιρετικά επαγγελματικό τρόπο μεθοδικά, προϊδέασε και διαμόρφωσε το υπόβαθρο του τι θεωρεί ως απειλή εναντίον της. Και σε ό,τι μας αφορά, θεωρεί απειλή την στρατιωτικοποίηση των νησιών αλλά και το φαντασιακό της βίωμα ότι η Ελλάδα υποστηρίζει οργανώσεις τις οποίες η Τουρκία χαρακτηρίζει τρομοκρατικές, όπως οι Κούρδοι. Δεν χρειάζεται να συμβεί κάτι άλλο για να «χτυπήσει» η Τουρκία την Ελλάδα κάποια στιγμή που θα κρίνει απαραίτητη. Το πότε και πώς θα το κρίνει η Άγκυρα. Οι λόγοι, κατά την Άγκυρα, ήδη, υφίστανται. Αυτήν τη σημαντική αλλαγή στο τουρκικό δόγμα και η κυβέρνηση και τα μέσα ενημέρωσης την πέρασαν αβρόχοις ποσίν.
Αυτό το νέο τουρκικό δόγμα δεν αντιμετωπίζεται με το μέχρι σήμερα ελληνικό αντίστοιχο της αποτροπής. Χρειάζεται κάτι άλλο, πιο πειστικό. Και πιο αποτρεπτικό.
Υπάρχει μια αντίληψη σε στρατιωτικούς κύκλους πως όταν ολοκληρωθούν τα εξοπλιστικά προγράμματα και η χώρα αποκτήσει ένα νέο επίπεδο στρατιωτικών δυνατοτήτων, τότε, κάτι πρέπει να γίνει. Ακόμη και μια κατάρριψη τουρκικού εναέριου μέσου που θα υπερίπταται προκλητικά πάνω από ελληνική επικράτεια.
Προβληματίζεται η ηγεσία του στρατεύματος και η πολιτική ηγεσία στην αντιμετώπιση της αλλαγής και αναβάθμισης του τουρκικού δόγματος; Σκέφτεται να αλλάξει το ελληνικό δόγμα αντίστοιχα;
Ο εκπρόσωπος του κυβερνώντος κόμματος του Ερντογάν Ομέρ Τσελίκ, δήλωσε προχθές με σκωπτικό τρόπο πως η Ελλάδα δεν έχει δική της εξωτερική πολιτική και τρέχει δεξιά και αριστερά για να αντιμετωπίσει την πολιτική της Τουρκίας. Δεν θα προλαβαίνουν να κατέβουν από το αεροπλάνο, δήλωσε ο Τσελίκ. Δεν έχει άδικο ως προς αυτό. Χαρακτήρισε, δε, την ελληνική εξωτερική πολιτική ως τσαντίρι, καταφερόμενος κατά του κ. Δένδια.
Φοβάμαι πως σε αρκετές από τις επισημάνσεις που έκανε ο Τούρκος επίσημος είχε δίκαιο.
