Τιμήθηκε για το λαογραφικό και συγγραφικό του έργο από την Ακαδημία Αθηνών, αν και η μεγαλύτερη διάκριση της ζωής του ήταν αυτή που έλαβε από τους μαθητές που πέρασαν από τα χέρια του, στα σχολεία πρώτα της νότιας Ρωσίας και μετέπειτα της Ελλάδας. Ο Δημήτριος Παπαδόπουλος (Σταυριώτης, καθώς γεννήθηκε στις 10 Μαΐου 1895 στο Σταυρίν του Πόντου), ήταν ένας από τους Πόντιους διανοούμενους.
Η Επιτροπή Ποντιακών Μελετών των κατατάσσει μαζί με τον μητροπολίτη Χρύσανθο, τον Γεώργιο Κανδηλάπτη, τον Θεοφύλακτο Θεοφυλάκτου, τον Φίλωνα Κτενίδη, τον Ιάσονα Ιασονίδη και πολλούς άλλους.
Για να αποφύγει την αναγκαστική επιστράτευση στον τουρκικό στρατό κατά τον Α’ Παγκόσμιο, διέφυγε από τον Πόντο στη νότια Ρωσία. Υπηρέτησε την ελληνική κοινότητα του Κουμπάν διδάσκοντας ελληνικά, ενώ μέσω φιλανθρωπικού ιδρύματος που δημιουργήθηκε με τη βοήθεια των υποπρόξενων του Νοβοροσίσκ και Μαϊκόπ βοηθούσε ομογενείς κατά τη διάρκεια της Οκτωβριανής Επανάστασης.
Έως το 1921 (παντρεμένος πλέον με τη Φεβρωνία, της οικογένειας Λιτζανιδου-Πολίτη, επίσης από το Σταυρίν) ήταν επιθεωρητής των δημοτικών σχολείων των μειονοτήτων στο Κυβερνείο της Μαύρης Θάλασσας.
Λόγω των πολιτικών και στρατιωτικών συνθηκών, το 1922 τον βρήκε στην περιοχή της Μακράς Γέφυρας. Διορίστηκε δάσκαλος στο χωριό Μαγγάλια, που εκείνη την εποχή είχε 1.746 κατοίκους. Ωστόσο, λίγους μήνες αργότερα, μετά την εκκένωση της Ανατολικής Θράκης, πήρε ξανά το δρόμο της προσφυγιάς.
Εγκαταστάθηκε στη συνοικία της Καλλιθέας στην Αλεξανδρούπολη και υπηρέτησε στο δημοτικό της σχολείο, με εξαίρεση μία χρονιά που βρισκόταν στο Γ’ Δημοτικό Αλεξανδρούπολης.
Ο Δημήτριος Παπαδόπουλος θεωρούνταν ένας από τους καλύτερους εκπαιδευτικούς στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση, ως συνδικαλιστής πρωτοστάτησε στην ίδρυση του τοπικού Διδασκαλικού Συμβουλίου, ενώ και η ίδρυση του Γεωργικού Πιστωτικού Συνεταιρισμού της Καλλιθέας ήταν έργο δικό του.
Κατά τον Ελληνοϊταλικό Πόλεμο βρέθηκε στην αντιαεροπορική άμυνα, αλλά και στον τομέα των πληροφοριών με κύριο έργο να παραμένουν απόρρητα στρατιωτικά έγγραφα. Μετά την εισβολή των Γερμανών και των Βούλγαρων στον Έβρο, κατέφυγε στη Θεσσαλονίκη. Και εκεί υπηρέτησε ως δάσκαλος, με ενεργό ρόλο στην Επιτροπή Περιθάλψεως.
Όμως, επέστρεψε στην Αλεξανδρούπολη απ’ όπου και πήρε σύνταξη, το 1952, με το Α’ Δημοτικό να είναι ο τελευταίος του εκπαιδευτικός σταθμός.
Η ενασχόλησή του με τη συγγραφή είχε ξεκινήσει ήδη από το 1916 – το ενδιαφέρον του ήταν επικεντρωμένο στην καταγραφή στοιχείων για το Σταυρίν. Στην Αλεξανδρούπολη εξέδωσε τα: Απογραφή των Σταυριωτών (1954) και Αροθυμίας όρωμαν (1955) και στη Θεσσαλονίκη τα: Μνημόσυνο Σταυριωτών (1958) και Γενεαλογικός Κώδικας Σταυρί (1961).
Μετά τη συνταξιοδότησή του ασχολήθηκε συστηματικά με την καταγραφή της ιστορίας και λαογραφίας του Πόντου, επισκεπτόμενος Πόντιους πρόσφυγες της πρώτης γενιάς ανά την Ελλάδα.
Ο Δημήτριος Παπαδόπουλος υπήρξε από τα ιδρυτικά μέλη του Συνδέσμου Ποντίων Αλεξανδρουπόλεως. Πέθανε στη Θεσσαλονίκη το 1972.
