«Τη αγία και μεγάλη Τετάρτη της αλειψάσης τον Κύριον μύρω πόρνης γυναικός μνείαν ποιούμεθα οι θειότατοι πατέρες εθέσπισαν, ότι προ του σωτηρίου πάθους μικρόν τούτο γέγονεν», γράφει το συναξάρι της Μεγάλης Τετάρτης.
Σήμερα οι πιστοί τιμούν την ειλικρινή μετάνοια και την ταπείνωση της αμαρτωλής γυναίκας που άλειψε με πολύτιμο μύρο τον Κύριο Ιησού Χριστό.
Το γεγονός αναφέρουν με μικρές διαφορές και οι τέσσερις Ευαγγελιστές, ο Ματθαίος, ο Μάρκος, ο Ιωάννης και ο Λουκάς. Ωστόσο οι τρεις πρώτοι αναφέρονται στην Μαρία την αδερφή του Λάζαρου που άλειψε τον Κύριο με μύρο επειδή ανέστησε τον αδερφό της.
Ο Λουκάς, χωρίς να αναφέρει κάποιο όνομα, κάνει λόγο για αμαρτωλή πόρνη που άλειψε με μύρο τον Ιησού Χριστό. Δεν αποκλείεται η γυναίκα στην οποία αναφέρεται να είναι η πόρνη που ο Χριστός έσωσε από το λιθοβολισμό των Ιουδαίων.
Στον Εσπερινό της ημέρας διαβάζεται η περικοπή από το Ευαγγέλιο του Ιωάννη, όμως το περιεχόμενο και η υμνολογία της ημέρας είναι εμπνευσμένη από την περικοπή του Ευαγγελίου του Λουκά. Τους ύμνους της Μεγάλης Τετάρτης χαρακτηρίζουν οι πλούσιες εικόνες, οι διάλογοι και οι αντιθέσεις.
Η Ακολουθία του Ευχελαίου νωρίς το απόγευμα και η τελετή του Νιπτήρος, η οποία αποτελεί τον Όρθρο της Μεγάλης Πέμπτης, τελούνται από την Εκκλησία μας το βράδυ της Μεγάλης Τετάρτης.
Ο Όρθρος ξεκινάει με το «Ιδού ο Νυμφίος έρχεται…» και ακολουθούν τα καθίσματα «Πόρνη προσήλθε σοι…», «Ιούδας ο δόλιος φιλαργυρίαν ερών…» και το «Η πόρνη εν κλαυθμώ ανεβόα, οικτίρμων…». Στο κοντάκιο παρουσιάζεται ο κάθε άνθρωπος αμαρτωλός να βρίσκεται στη θέση της πόρνης.
Τα τροπάρια των αποστίχων είναι έργα του Βυζαντίου του Μελωδού. «Σήμερον ο Χριστός παραγίνεται εν τη οικία του Φαρισαίου…», «Ήπλωσεν η πόρνη τα τρίχας σοι τω Δεσπότη, ήπλωσεν ο Ιούδας τας χείρας τοις παρανόμοις…», «Προσήλθε γυνή δυσώδης και βεβορβορωμένη…».
Στο τέλος ψάλλεται ένα κορυφαίο ποίημα, το δοξαστικό «Κύριε η εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσα γυνή…», το γνωστό τροπάριο της βυζαντινής ποιήτριας Κασσιανής.
