Παρόμοιο ρόλο με αυτό του κομπογιαννίτη επί ελληνικού εδάφους στην Τουρκοκρατία, είχε ο χεκίμ’ς στον Πόντο, αφού ήταν ο πρακτικός θεραπευτής ελλείψει γιατρών, ιδίως στα αγροτικά μέρη.
Στις θεραπείες που έκανε χρησιμοποιούσε βότανα, έμπλαστρα, νάρθηκες και διάφορα άλλα μέσα και πρακτικές.
Σύμφωνα με την Εγκυκλοπαίδεια ποντιακού ελληνισμού η αμοιβή του ήταν συνήθως σε είδος (στάρι, βούτυρο, ξηροί καρποί), κάποτε και σε χρήμα όταν ασκούσε την πρακτική θεραπεία ως επάγγελμα.
Σχετική φράση: «Ποίος έν’ χεκίμ’ς; Πη παθάν’». (Ποιος είναι θεραπευτής; Όποιος πάθει, κατά το “ο παθός, μαθός”».


![(Πηγή: Βιβλιοθήκη Ιδρύματος Αικατερίνης Λασκαρίδη / el.travelogues.gr. Στην γκραβούρα [του 1853], η εσωτερική αυλή του Τεμένους του Σουλτάνου Μπεγιαζίτ Β’ στην Κωνσταντινούπολη)](https://www.pontosnews.gr/wp-content/uploads/2026/03/anaktoro-vayazit-360x180.jpg)













