Η γεύση ενός φρούτου όταν ζεις στο βουνό, μακριά από κατοικημένους τόπους, δίνει άλλη διάσταση στη ζωή. Το ίδιο ισχύει και για τα εξημερωμένα ζώα, αλλά και τα αγρίμια. Τρελαίνονται για τα αγράπιδα, τα μώρια, τα αγρόμηλα…
Ειδικά οι αρκούδες. Με τα νύχια τους κατεβάζουν τα κλαδιά και τρώνε τα φρούτα του δάσους.
Τα αγρόμηλα έχουν γλυκόξινη γεύση, κάτι μεταξύ ξινόμηλου και φιρικιού, και απαντώνται σε υψόμετρα μεταξύ 700 και 1.000 μέτρων. Ωριμάζουν τον Οκτώβριο και τον Νοέμβριο και αποτελούν περιζήτητο έδεσμα για αγελάδες, λύκους και αρκούδες. Μάλιστα, όταν μια αγελάδα καταναλώσει πολλά αγρόμηλα, είναι πιθανό να… μεθύσει.
Μια παροιμία λέει «ο λύκον έφαεν τα μήλα, και τα αγρόμηλα άλλον ’κ’ εσάρεψαν ατον», που σημαίνει ότι αν φάει κανείς τα μήλα, δεν δίνει πλέον σημασία στα αγρόμηλα.
Τέλος, για τα αγρόμηλα έχει διασωθεί ένα παραδοσιακό τραγούδι από την περιοχή της Τραπεζούντας, με τους εξής στίχους:
Θα φτάγω έναν σεβταλούκ αδά σα Σιμοχώρια,
θα κουβαλώ και φάζ’ ατεν αγρόμηλα και μώρια
Φαίνεται ότι στα Σιμοχώρια (έτσι ονομάζονταν τα χωριά που ήταν σιμά ’ς σην Τραπεζούνταν) δεν είχαν μήλα, και προσπαθούσε ο λαϊκός τραγουδιστής να δελεάσει την αγαπημένη του με αγρόμηλα…
Αχ, πατρίδα…
