Καραντίνα. Πριν από τον Μάρτιο του 2020 ήταν απλά μία λέξη που δεν συνδεόταν με την Ελλάδα. Επί πολλές δεκαετίες τη συναντούσαμε σε διηγήσεις ομογενών από εμπόλεμες περιοχές και παππούδων-γιαγιάδων που έζησαν την περίοδο της Κατοχής, μαθαίναμε για αυτή από τα διεθνή μέσα ενημέρωσης και για μακρινές χώρες που την εφάρμοσαν, κατά τ’ άλλα όμως ήταν απλά μια λέξη στα λεξικά. Ίσως για αυτό ήχησε και τόσο παράξενα όταν ακούσαμε ότι η κυβέρνηση θα την επιβάλει προκειμένου να περιορίσει/αποτρέψει τη διασπορά του φονικού κορονοϊού SARS-CoV-2 στη χώρα μας.
Πολλοί από εμάς πιεστήκαμε αφόρητα. Άλλοι το διαχειριστήκαμε αρκετά καλά. Όλοι όμως ανησυχούμε για το μέλλον.
Το pontos-news.gr ζήτησε από ποντιακής και μικρασιατικής καταγωγής συμπατριώτες μας να μοιραστούν μαζί μας αυτό που βίωσαν και πώς φαντάζονται την επόμενη μέρα. Σήμερα φιλοξενούμε τη Σοφία Σαββίδου, πρόεδρο του Συλλόγου Ποντίων Αγίας Βαρβάρας «Ο Φάρος». Οι απαντήσεις της αναφέρονται στην περίοδο του εγκλεισμού μας.
Πώς βιώσατε την κατάσταση της απαγόρευσης κυκλοφορίας και των αυστηρών μέτρων προστασίας λόγω του νέου κορονοϊού SARS-CoV-2;
Με ψυχραιμία, δεδομένου ότι η απαγόρευση κυκλοφορίας και τα αυστηρά μέτρα αποσκοπούν στο κοινό καλό. Και εγώ και η οικογένειά μου ακολουθήσαμε όλες τις οδηγίες, με αίσθημα ευθύνης, χωρίς αμφισβητήσεις, μετά από τόσα θύματα. Μείναμε σπίτι, δεν νιώσαμε απομονωμένοι. Δημιουργήσαμε θετικό κλίμα, φάγαμε όλοι μαζί στο τραπέζι, είδαμε ταινίες, διαβάσαμε, ενημερωθήκαμε για την επικαιρότητα. Προσπαθήσαμε να είμαστε συγκρατημένοι όσο αφορά τα υλικά αγαθά, έτσι ώστε να μην βγαίνουμε με το παραμικρό έξω από το σπίτι.
Αυτό που με απασχολεί συνεχώς είναι ότι κάποιοι επιδεικτικά δεν συμμορφώνονται με τα μέτρα, και μας θέτουν σε κίνδυνο με την αφέλεια τους.
Δεν χάνουμε όμως την αισιοδοξία μας και ελπίζουμε ότι όλα αυτά που βιώνουμε, σαν ένα κακό όνειρο, γρήγορα θα γίνουν παρελθόν.
Έχετε σκεφτεί πώς θα είναι η «επόμενη μέρα» στην Ελλάδα;
Η επόμενη ημέρα στην Ελλάδα, μετά την πανδημία του κορονοϊού, θα σημαίνει ότι «επιτέλους επιβιώσαμε», με όλες τις συνέπειες. Η προσαρμογή θα είναι δύσκολη. Η κανονικότητα θα επιστρέψει σιγά-σιγά στη ζωή μας. Ο φόβος ίσως θα είναι δεύτερη σκιά μας για αρκετό καιρό. Θα αντιμετωπίσουμε όχι μόνο σοβαρά και τεράστια οικονομικά, αλλά και ηθικά και κοινωνικά προβλήματα. Εκεί, θα χρειαστεί να επιστρατεύσουμε όλες τις ανθρώπινες αξίες μας και με υπομονή και επιμονή να σταθούμε και πάλι στα πόδια μας. Δεν είναι εύκολο, αλλά δεν είναι και ακατόρθωτο!
Ως πρόεδρος ενός πολιτιστικού συλλόγου, πιστεύω ότι θα χρειαστεί χρόνος, σχεδιασμός νέου πλάνου και δουλειά για να φέρουμε την ισορροπία και την ασφάλεια στα μέλη και στις δράσεις του σωματείου.
