Καραντίνα. Πριν από τον Μάρτιο του 2020 ήταν απλά μία λέξη που δεν συνδεόταν με την Ελλάδα. Επί πολλές δεκαετίες τη συναντούσαμε σε διηγήσεις ομογενών από εμπόλεμες περιοχές και παππούδων-γιαγιάδων που έζησαν την περίοδο της Κατοχής, μαθαίναμε για αυτή από τα διεθνή μέσα ενημέρωσης και για μακρινές χώρες που την εφάρμοσαν, κατά τ’ άλλα όμως ήταν απλά μια λέξη στα λεξικά. Ίσως για αυτό ήχησε και τόσο παράξενα όταν ακούσαμε ότι η κυβέρνηση θα την επιβάλει προκειμένου να περιορίσει/αποτρέψει τη διασπορά του φονικού κορονοϊού SARS-CoV-2 στη χώρα μας.
Πολλοί από εμάς έχουμε πιεστεί αφόρητα. Άλλοι το διαχειριζόμαστε αρκετά καλά. Όλοι όμως ανησυχούμε για το μέλλον που ξέρουμε ήδη πως επιφυλάσσει εκπλήξεις.
Το pontos-news.gr ζήτησε από ποντιακής και μικρασιατικής καταγωγής συμπατριώτες μας να μοιραστούν μαζί μας αυτό που βιώνουν και πώς φαντάζονται την επόμενη μέρα. Οι ερωτήσεις έγιναν σε διαφορετικές φάσεις της καραντίνας και κρύβουν διαφορετικού τύπου συναισθήματα. Σήμερα φιλοξενούμε τον γνωστό Καλαμαριώτη ταουλτζή Κώστα Ζώη.
Πώς βιώνετε την κατάσταση της απαγόρευσης κυκλοφορίας και των αυστηρών μέτρων προστασίας λόγω του νέου κορονοϊού SARS-CoV-2;
Η αλήθεια είναι πως στην αρχή το θεωρήσαμε ως ένα κακόγουστο αστείο και ταυτόχρονα μια μεγάλη μπίζνα της παρέας που ελέγχει την παγκόσμια οικονομία. Κανείς δεν περίμενε ότι θα φτάσουμε στο σημείο 0. Έλα όμως που για ακόμα μια φορά ήρθε η ώρα να δοκιμαστούμε ως λαός συμμετέχοντας σε μια διαδικασία που απασχολεί ολόκληρο τον πλανήτη…
Σ’ αυτό το σημείο θα ήθελα να αποδώσω τα εύσημα στη σημερινή κυβέρνηση επειδή λειτούργησε ώριμα λαμβάνοντας άμεσα τα ανάλογα για την περίσταση μέτρα.
Από ‘κει και πέρα ήρθε η στιγμή που θα έπρεπε να ξεχάσουμε τα πάντα, ότι καλό ή κακό, συνηθισμένο ή όχι συνέβαινε στην καθημερινότητα μας που αφορούσε τις συνήθειες, την εργασία, την ψυχαγωγία και τα χόμπι μας ακόμα και τον καθιερωμένο καφέ με τον φίλο ή την παρέα μας. Προσωπικά έχω μάθει να διακρίνω πάντα τη θετική πλευρά του οπουδήποτε προβλήματος που προκύπτει στο διάβα μας.
Έμεινα λοιπόν στο σπίτι περνώντας τα δικά μου μηνύματα μέσω του διαδικτύου σε όλους τους φίλους, αλλά πρώτα απ’ όλα τα πέρασα στη δική μου πολυμελή οικογένεια. Εγώ, η σύζυγος μου Ελένη και τα τέσσερα παιδιά μας Μαγδαληνή, Αθηνά, Χριστίνα και ο Πετρής μας. Μείναμε και μένουμε σπίτι, ακολουθούμε πιστά τις συμβουλές των επιστημόνων, τους οποίους εμπιστευόμαστε απόλυτα και απολαμβάνουμε τη θαλπωρή της οικείας μας. Κάτι που δεν μπορούσαμε να διανοηθούμε ποτέ στην πραγματικότητα και συνάμα να δούμε στα καλύτερα όνειρά μας. Το απολαμβάνω, το διασκεδάζω, παίζω, μιλάω, πειράζω, συζητώ, ξενυχτάω ακούγοντας ποντιακή μουσική, και όχι μόνο, με την οικογένεια. Ταυτόχρονα αναπληρώνω τα κενά που είχα δημιουργήσει όλα αυτά τα χρόνια λόγω της επαγγελματικής μου δραστηριότητας. Λειτουργούμε ως οικογένεια συνειδητά, λαμβάνουμε όλα τα μέτρα πρόληψης, σεβόμαστε αλλά δεν φοβόμαστε τον Covid-19 και καλούμε όλους τους συνανθρώπους να συνετιστούν για το καλό του κοινωνικού συνόλου. Μαζί θα το ξεπεράσουμε και αυτό όπως τόσα άλλα με πιο κοντινό παράδειγμα αυτό της δεκαετούς οικονομικής κρίσης της χώρας μας!!!
Έχετε σκεφτεί πώς θα είναι η «επόμενη μέρα» στην Ελλάδα;
Είναι ένα πολύ μεγάλο, ίσως και το δυσκολότερο κεφάλαιο, το οποίο προφανώς δεν εξαρτάται από εμάς αλλά από τις συνθήκες που θα δημιουργήσει η πλήρης απραξία του συνόλου των επιχειρήσεων του πλανήτη. Δεν είμαστε οικονομικοί αναλυτές ούτε έχουμε σπουδάσει το αντικείμενο. Η απλή λογική, όμως, λέει πως όταν ένας κινητήρας μείνει άπραγος για κάποιο μεγάλο διάστημα υφίσταται βλάβες κάποιες από τις οποίες δεν μπορούν να επισκευαστούν ποτέ, έως ότου αντικατασταθεί ο κινητήρας.
Η αλήθεια είναι πως υπάρχει ο φόβος του κλεισίματος κάποιων πολλών επιχειρήσεων με ταυτόχρονη ραγδαία αύξηση των ποσοστών ανεργίας σε παγκόσμιο επίπεδο.
Ο πλανήτης και οι κάτοικοι του βρίσκονται σε ένα κομβικό σημείο και θεωρώ πως κανένας κοινός νους δεν μπορεί να προβλέψει τις συνέπειες της κατάστασης που έχουμε περιέλθει. Ευελπιστώ σύντομα να ανακαλυφθεί το εμβόλιο ή η αντιβίωση για τον ιό και επίσης ευελπιστώ στην ικανότητα του ανθρώπου να μπορεί να διαχειριστεί μια τέτοιου είδους κρίση με έναν αντίπαλο που δεν λυπάται και που θεωρείται άκρως επικίνδυνος και εχθρικός. Υπομονή, επιμονή, αγάπη στον συνάνθρωπο και ελπίδα για το μέλλον της ανθρωπότητας.
Περιμένω τη στιγμή που θα ανακοινώσω την επόμενη εκδήλωση της Ένωσης Ποντίων Καλαμαριάς ή την εκδήλωση που θα συμμετέχω ως μουσικός. Τότε θα μπορώ να πω πως πετύχαμε ως ανθρωπότητα. Μέχρι τότε… το κεφάλι ΨΗΛΑ!!!
