Θα ήταν άδικο για τον Ιβάν Σαββίδη αν η απαράδεκτη και κατακριτέα είσοδός του στον αγωνιστικό χώρο με όπλο κρινόταν μόνο ως νομικό και ποδοσφαιρικό θέμα, αγνοώντας όλα εκείνα που συνθέτουν την προσωπικότητά του. Ο Ιβάν Σαββίδης δεν είναι μόνο πρόεδρος του ΠΑΟΚ αλλά κι ένας ευπατρίδης επιχειρηματίας, με τεράστια προσφορά στη χώρα, που μια παρορμητική στιγμή δεν μπορεί να την διαγράψει.
Γιατί ήταν πράγματι μια αυθόρμητη στιγμή όταν μπήκε στον αγωνιστικό χώρο νιώθοντας ότι η ομάδα του αδικείται, γεγονός που επιβεβαιώθηκε εκ των υστέρων κι από τον ίδιο τον διαιτητή.
Βεβαίως η είσοδος του Ιβάν Σαββίδη στο γήπεδο με όπλο ήταν παράνομη. Δεν το έβγαλε όμως από τη θήκη του, δεν το έδειξε και δεν το χρησιμοποίησε. Και αν δεν έβγαζε το μπουφάν του, δεν θα μαθαίναμε τίποτα για το όπλο, το οποίο και κατέχει νόμιμα. Άλλωστε κι ο ίδιος, όταν κατάλαβε το λάθος του, ζήτησε δημόσια συγνώμη. Ήταν μια κακιά στιγμή όπου η εσφαλμένη κρίση του διαιτητή νίκησε τη δική του ψυχραιμία, πράγμα που στοίχισε ακριβά στον ίδιο και τον ΠΑΟΚ.
Όπως προείπα ο Ιβάν Σαββίδης δεν είναι μόνο πρόεδρος μιας ιστορικής ομάδας της Μακεδονίας. Σημαίνει πολύ περισσότερα για την Ελλάδα, για την οικονομία και την κοινωνία της, που αξίζει να ειπωθούνε.
Αλλιώς θα ήταν –ξαναλέω– άδικο, αν ένα ατυχές περιστατικό γινόταν αφορμή να πληγεί αμετάκλητα ένας άνθρωπος που στήριξε την πατρίδα στα πιο δύσκολα χρόνια της μεταπολεμικής κρίσης. Σε καιρούς που στράγγιζε η χώρα μας από χρήμα κι απειλούνταν από πτώχευση. Τότε που «της γραμματικής οι μανδαρίνοι και της πολιτικής οι φασουλήδες» έβγαζαν τα λεφτά τους κρυφά στο εξωτερικό για να μην τα χάσουν, ο Ιβάν Σαββίδης έκανε ακριβώς το αντίθετο.
Έφερε τα δικά του χρήματα από έξω και τα επένδυσε εδώ. Δεν τα έστειλε στις Παρθένες Νήσους, στον Παναμά ή αλλού, όπως οι… μαϊμού πατριώτες!
Ο πατριωτισμός του καθενός δεν κρίνεται από το λόγο αλλά από το έργο του. Ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος μιλούσε οκτώ γλώσσες, αλλά την Ελλάδα την απελευθέρωσε ο αγράμματος Κολοκοτρώνης. Ας πάψουν λοιπόν να μιλούν για πατριωτισμό οι οφσορίτες, οι φοροφυγάδες κι όλοι όσοι για δεκαετίες τώρα θησαύριζαν μέσω των συναλλαγών τους με το ελληνικό κράτος.
Για τον Ιβάν Σαββίδη τα πράγματα είναι διαφορετικά. Να μιλήσουμε για την αγορά της ΣΕΚΑΠ, που κινδύνευε να πέσει στα χέρια των Τούρκων; Για το «Μακεδονία Παλλάς»; Για την αγορά της «Σουρωτής», του καναλιού «Έψιλον», των εφημερίδων Ημερήσια και Έθνος; Να μιλήσουμε για την απόκτηση μέρους του λιμανιού της Θεσσαλονίκης; Για τις επενδύσεις στη Χαλκιδική; Για το φιλανθρωπικό του έργο; Τη στήριξή του στον ποντιακό ελληνισμό; Την ίδρυση έδρας Ποντιακών Σπουδών στο Αριστοτέλειο, ή να θυμίσουμε τη συμβολή του στην επαναλειτουργία της Παναγίας Σουμελά στον Πόντο;
Όταν κρίνουμε κάποιον, καλό είναι να τα βάζουμε όλα στη ζυγαριά. Τότε μόνο θα δούμε προς τα πού γέρνει.
Επειδή μερικοί αμφισβητούν την ελληνικότητα του Ιβάν Σαββίδη, θα έπρεπε να γνωρίζουν ότι πατριώτες δεν είναι αυτοί που βούλιαξαν την Ελλάδα στα χρέη. Γι’ αυτό ας πάψουν να χρησιμοποιούν τον όρο «Ρωσοπόντιος» για έναν Έλληνα που μέχρι και το γερμανικό περιοδικό Spiegel τον εκθειάζει: «Ο Ιβάν Σαββίδης», γράφει, «προκαλεί αποστροφή στην Ελλάδα επειδή τον βλέπουν ως απειλή του κυρίαρχου κατεστημένου…».
Όταν κάποιος δεν θεωρεί τον Ιβάν Σαββίδη Έλληνα αλλά «φιλοξενούμενο», θα πρέπει να γνωρίζει πως αν ο ίδιος είναι Έλληνας μια φορά, ο Ιβάν Σαββίδης είναι δύο φορές Έλλην, από γονείς Τραντέλλενες και με καταγωγή από τη Σάντα του Πόντου. Και πως αν δεν μιλά καλά τα ελληνικά, μιλά άπταιστα τα ποντιακά: την πλησιέστερη στην αρχαία ελληνική διάλεκτο.
Το μαρτυρά άλλωστε και η ελληνοπρεπής κατάληξη -ίδης του επιθέτου του. Και ο Δίας Κρον-ίδης λεγόταν.
Όταν αμφισβητείται η ελληνικότητα ενός ανθρώπου της δικής μας φυλής, στην ουσία αμφισβητούμαστε όλοι μας. Η αμφισβήτηση της ταυτότητας του Ιβάν συνεπάγεται και αμφισβήτηση της ταυτότητας των Ποντίων. Είναι θλιβερό ότι αν και πέρασαν 188 χρόνια από την ίδρυση του νεοελληνικού κράτους, η Ελλάδα παραμένει ίδια της εποχής του Καποδίστρια…
