Μέσα στον συνεχή θόρυβο του κόσμου και στις μέριμνες μπορεί να έρθουν στον καθένα μικρές αναλαμπές φωτισμού από το Άγιο Πνεύμα. Είναι ένα άλλο ξεχωριστό είδος τούτες οι σύντομες συναντήσεις με τον φορέα της Αλήθειας. Να μάθει να τις ξεχωρίζει κανείς απ’ όλες τις άλλες τις αυτοφυείς ιδέες, τις σκέψεις και τις παρορμήσεις που βουίζουν κάθε στιγμή σαν κανένα ρωμαλέο σμάρι από σφήκες στο μυαλό του, είναι κομμάτι δύσκολο. Όταν όμως αρχινά να τις υποψιάζεται και επικυρώσει τη γνησιότητά τους με το λόγο κάποιου φωτισμένου πνευματικού πατέρα, αρχίζει να καταλαβαίνει γιατί λένε πως το Άγιο Πνεύμα μιλά μες στην καρδιά ως πνοή αύρας λεπτής.
Αυτή η συγκεκριμένη κατηγορία των φωτισμών νομίζω πως σχετίζεται το περισσότερο με συστάσεις και συμβουλές για να πράξει κανείς κάτι το οποίο συμβαδίζει με την βαθύτερη προαίρεσή του.
Έχει νόημα, όμως, αυτή η παρέμβαση∙ γιατί γίνεται σε στιγμές που αυτό που έχει μέσα του κάποιος δεν έρχεται ξεκάθαρα στο συνειδητό του, ώστε να το να πράξει έγκαιρα. Κι αυτό γίνεται είτε γιατί ο νους βρίσκεται σε ακαταστασία και σύγχυση, γιατί είναι φορτισμένος με πολλά, είτε γιατί το θυμικό το εμποδίζει.
Τι ποιότητα, όμως, έχει αυτή η σύσταση! – καμία σχέση με οτιδήποτε άλλο. Τι ευγένεια, τι λεπτότητα, τι σεβασμός, τι αγάπη, τι γαλήνη αναμεμιγμένη με προσδοκία χαράς! Τι ακίνητη και καθολική που είναι αυτή η στιγμιαία αίσθηση ελευθερίας μέσα σ’ αυτήν τη συνάντηση! Οτιδήποτε επακολουθεί, ωστόσο, εξαρτάται όχι μόνο από τον ψυχισμό και το βάθος της σκέψης του καθενός, αλλά κι από τη χρηστοήθεια και την εμπειρία του. Ό,τι αναφύεται κατά (και από) τη λογική επεξεργασία της ευγενικής υπόδειξης, εμπίπτει πια στο αδιαπραγμάτευτο αυτόβουλο του ατόμου. Η σύσταση μπορεί πλέον να έχει την οποιαδήποτε τύχη (καλή ή κακή), ακριβώς όπως ο λόγος του Θεού εν γένει στην παραβολή του σπορέα.
Εφόσον, λοιπόν, αυτό που τόσο αβρά προτείνεται από τον Παράκλητο γίνει αποδεκτό και οδηγήσει σε έργο και πράξη, τότε ο ενεργών έχει την ευκαιρία της συμπόρευσης με το θέλημα του Θεού κατά το «γενηθήτω το θέλημά Σου, ως εν ουρανώ και επί της γης». Εκεί κρύβονται πολλές φορές τα αμέτρητα, τα αφανή, τα μικρά αλλά σπουδαία θαύματα που γίνονται μέσα στη ζωή μας. Συνάνθρωποι, γνωστοί ή άγνωστοι, που εμφανίζονται («κατά τύχη») στον κατάλληλο τόπο την κατάλληλη στιγμή, για να σε βοηθήσουν με τον οποιοδήποτε τρόπο, για να σου πουν έναν λόγο που θέλεις ή πρέπει ν’ ακούσεις. Για να εξυπηρετήσουν την οποιαδήποτε ανάγκη σου.
Ή για να βάλουν κι αυτοί το δικό τους μικρό κομμάτι (που έτυχε να κουμπώνει με το δικό σου) στο παζλ μιας μεγάλης εικόνας που είναι θέλημα Θεού να σχηματιστεί.
Όλα και πάντα στο πλαίσιο της αγάπης και του σχεδίου της σωτηρίας που έχει ο Θεός για τον καθένα μας. Όλα στο πλαίσιο της ενότητας – «ίνα ώσιν έν». Αυτή είναι η αγιοπνευματική κοινωνία στην οποία βρίσκονται όσοι είναι πράγματι το «άλας της γης». Αυτοί που με γνήσια ταπεινό φρόνημα, ανιδιοτέλεια και μεγαλόψυχη πνευματική αρχοντιά συντονίζονται μυστικώς κι ενεργούν κατά την ενδιάθετη συμφωνία τους με την πνοή της λεπτής αύρας. Πριν γνωριστούν, αφού γνωριστούν ή ακόμα κι αν δεν συναντηθούν, μιλήσουν και γνωριστούν ποτέ.
«Υμείς εστε το άλας της γης». Κανένας, όμως, δεν είναι μια αλατιέρα ολάκερη. Ένας κόκκος είναι ο καθένας, και η ευθύνη του είναι να μη «μωρανθή». Κι ύστερα μαζί με τους άλλους κόκκους μπορούν να μαζεύονται μαζί και να συνεργούν στα έργα του Θεού. «Ότι κρικέλα δεν έχει η γης να την πάρη κανείς εις την πλάτη του, ούτε ο δυνατός, ούτε ο αδύνατος».
Ν’ ανοίξουμε τα μάτια τα πνευματικά, να τρίψουμε την καρδιά και να λεπτύνουμε τις χορδές τις ψυχής μας, για να πάλλεται από την πνοή της λεπτής αύρας, ώστε να συντονιζόμαστε στο σκοπό, στο ρυθμό της μελωδίας της. Και να ρωτάμε τους πατέρες, αυτούς που παράγουν ορατούς και ψηλαφητούς καρπούς του Αγίου Πνεύματος. Γιατί ο Παράκλητος «όπου θέλει πνει» και δεν μπορεί να ερμηνεύσει τους λεπτούς τρόπους του ο πάσα ένας. Έτσι να συντονιστούμε∙ ότι η πατρίδα το χρειάζεται…
Στου Θεού τα έργα η συνάθροιση των κόκκων του αλατιού σε πρέζα είναι αγιοπνευματική υπόθεση.
Αλλιώς εμφιλοχωρούν ιδιοτέλειες, μικρότητες, κι αυτοί που αγαπούν «την πρωτοκλισίαν εν τοις δείπνοις και τας πρωτοκαθεδρίας εν ταις συναγωγαίς». Εκεί είναι που θα δείτε προσωποληψίες και προβολές συγκεκριμένες, ενώ ήσυχες αλλά δυνατές αλατότητες αγνοούνται επιδεικτικά. Εκεί θα δείτε μαραμένους κι άνοστους κόκκους να περνιούνται για αλατιέρες. Εκεί θα δείτε και κόκκους ψεύτικους, πικρούς∙ που αφού για χρόνια μάζεψαν ένα μεγάλο ακροατήριο με λόγια πνευματικά (και βραβεύτηκαν κι επιβραβεύτηκαν γι’ αυτό με κοσμικά βραβεία), στο τέλος αμόλησαν τα δηλητήριά τους. Άραγε από την αρχή να ήταν αυτός ο σκοπός τους; Ή μήπως το έχασαν και «μωράνθηκαν» στην πορεία;
Δεν πέρασαν από το φίλτρο της διαχρονικής ανιδιοτέλειας. Ψεύτικο και χαλασμένο αλάτι∙ «εις ουδέν ισχύει έτι ει μη βληθήναι έξω και καταπατείσθαι υπό των ανθρώπων».
