Η τέχνη του σαράτση, δηλαδή αυτού που κατασκευάζει σέλες και σαμάρια από δέρμα, είναι πλέον σπάνια. Στη Νικόπολη του Πόντου υπάρχει ακόμα ένας σαράτσης, που εξασκεί αυτή την τέχνη.
Πρόκειται για τον Μουχαμέτ Αλί Σαρί που είναι πλέον 75 ετών.
Από μικρό παιδί ξεκίνησε ως βοηθός (τσιράκι) σε ένα από τα δώδεκα εργαστήρια κατασκευής δερματίνων εξαρτημάτων για σέλες, σαμάρια, χάμουρα και άλλα εργαλεία που χρησίμευαν στους γεωργούς και τους κτηνοτρόφους στη Νικόπολη του Πόντου.
Μετά από εξήντα χρόνια και αφού εκπαίδευσε περί τους 200 τεχνίτες, οι οποίοι δούλεψαν ως βοηθοί στο εργαστήριό του, έμεινε ο μόνος σαράτσης της ιστορικής κωμόπολης του μεσόγειου Πόντου. Για να επιβιώσει, διεύρυνε το πεδίο της παραγωγής του, κατασκευάζοντας εδώ και δέκα χρόνια ζώνες, αυτή τη φορά για ανθρώπους και όχι για… ζώα, το οποία όσο περνάει ο καιρός, λιγοστεύουν και στην περιοχή.
Η τέχνη του σαράτση, με τη λέξη να προέρχεται από την τουρκική sarac, ήταν διαδεδομένη τον 19ο και 20ό αιώνα. Από επάγγελμα αυτό διασώζονται στην Ελλάδα αρκετά επώνυμα όπως Σαράτσης, Σαρατσίδης, Σαράτσολγλου κλπ.
