Πόντιοι 3ης και 4ης γενιάς με βαθιά ριζωμένη μέσα τους την αγάπη για την πατρίδα, προσηλωμένοι στην παράδοση και τη διατήρηση της ποντιακής διαλέκτου και κυρίως με τη σκέψη εκείνων που χάθηκαν να τους συνοδεύει πάντα δημιούργησαν ένα τραγούδι για τη Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου από τους Οθωμανούς Τούρκους, στα αγγλικά και τα ελληνικά.
Η ιδιαιτερότητά του; Δεν χρησιμοποίησαν λύρα, ούτε την ποντιακή διάλεκτο.
Άλλωστε όπως αναφέρουν χαρακτηριστικά στο δελτίο Τύπου που έστειλαν στα μέσα ενημέρωση η Εριφίλη Νίκα, ο Γιώργος Κατσάνος, ο Βασίλης Μουσάκος, ο Σπύρος Μάζης, ο Αντώνης Αδελφίδης, ο Σουηδός, ο λόρδος, ο Γιώργος Βάλβης, ο Δημήτρης Ντελής και ο Θοδωρής Μακρίδης, «υπάρχουν πολύ ομορφότερα ποντιακά τραγούδια με αυτά τα χαρακτηριστικά».
Το τραγούδι στα αγγλικά
Στόχος τους, να διαδώσουν «ένα από τα τραγικότερα εγκλήματα της νεότερης ευρωπαϊκής ιστορίας σε ανθρώπους που δεν γνωρίζουν πολλά ή δεν έχουν ακούσει ποτέ για αυτό». Πάντα με σεβασμό στη μνήμη των 353.000 Ποντίων που χάθηκαν στις αρχές του 20ού αιώνα.
«Θέλομ’ να ευτάμ’ μνημόσυνον σ’ ούλτς εκεί π’ εχάθαν xωρίς ποπάν, χωρίς καντήλ’ χωρίς κερίν π’ ετάφαν» σημειώνουν, δανειζόμενοι τα λόγια του ποιητή της ποντιακής διαλέκτου Κωστίκα Ανδρεάδη.
Το κείμενο που απαγγέλλεται, προέρχεται από μαρτυρίες Ποντίων προσφύγων. Για τη σύνταξή του χρησιμοποίησαν το έργο Η γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου κατά την περίοδο των Νεότουρκων (1915-1918) του καθηγητή Κωνσταντίνου Φωτιάδη και το έργο Μνήμη Πόντου: Άγνωστες μαρτυρίες από την γενοκτονία.
Στη δημιουργία του τραγουδιού συνέβαλαν και οι Θανάσης Πανανάκης, Βερόνικα Λαχανά, Παναγιώτης Μπερδένης και Κωσταντίνος Μαυρόπουλος.
