Οι εκκλησίες μας όλες –και στις 72 κοινότητες που βρίσκονται στην Πόλη και υπάρχουν μέχρι και σήμερα– λειτουργούν, έστω και με έναν προσκυνητή.
Σε εποχές κατά τις οποίες ο ελληνισμός άκμαζε και ο αριθμός της Ρωμιοσύνης ήταν ίσος με εκείνον των Τούρκων, σε ορισμένες επαρχίες οι εκκλησίες ήταν στην πιο περίοπτη θέση του χωριού ή της κοινότητας. Μία από αυτές τις εκκλησίες ήταν και η δική μας, ο Άγιος Γεώργιος στο χωριό μου το Τσεγκέλκιοϊ. Βρίσκεται ακριβώς στην κεντρική πλατεία του χωριού.
Τότε το Πάσχα, όταν ήμασταν στα χρόνια όπου μπορούσαμε να δραστηριοποιηθούμε ως χριστιανοί ορθόδοξοι, βγαίναμε στον περίβολο της εκκλησίας και κάναμε την περιφορά του Επιταφίου ακριβώς όπως γίνεται και στην Ελλάδα σήμερα. Τώρα τελευταία περιορίστηκε να γίνεται μέσα στην εκκλησία και μόνο στον αυλόγυρό της, καθώς δεν επιτρέπεται να βγουν έξω οι πιστοί. Αρχίζουν όμως δειλά-δειλά σε κάποια νησιά, στην Πρίγκηπο και στη Χάλκη, να βγαίνουν και έξω, και αντιμετωπίζονται θετικά από τους Τούρκους.
Στην Κωνσταντινούπολη το Πάσχα γιορτάζεται όπως ακριβώς κι εδώ. Τίποτα δεν είναι διαφορετικό στον σημερινό εορτασμό, διότι όλα εδώ είναι αντιγραφή των εθίμων και του τελετουργικού του Οικουμενικού Πατριαρχείου.
Ιωσήφ Κωνσταντινίδης
