Η μνήμη των 353.000 θυμάτων της Γενοκτονίας του Ποντιακού Ελληνισμού από το τουρκικό καθεστώς του Κεμάλ Ατατούρκ τιμήθηκε από την Ποντιακή Ομοσπονδία Αμερικής και Καναδά και τα ποντιακά σωματεία της Νέα Υόρκης «Κομνηνοί» και του Κονέκτικατ «Πόντος», σε εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε το βράδυ της Παρασκευής, στην αίθουσα του Γραφείου Τύπου της Ελλάδας στο Μανχάταν.
Κεντρικός ομιλητής της εκδήλωσης ήταν ο καθηγητής του Πανεπιστημίου Νέας Ορλεάνης, Dr Robert Shenk, που μίλησε για την παρουσία του αμερικανικού πολεμικού ναυτικού στον Πόντο, την περίοδο 1919-1923. Παρουσιάσεις επίσης έκαναν, ο Νίκος Μιχαηλίδης, υποψήφιος δρ. Ανθρωπολογίας στο Πανεπιστήμιο Πρίνστον, με θέμα «ο ελληνικός Πόντος, από την ιστορική παρουσία στη λήθη» και η γνωστή συγγραφές του βιβλίου «Ούτε τα’ όνομά μου», Θία Χάλο.
Το πολιτιστικό μέρος του προγράμματος περιλάμβανε απόδοση του τραγουδιού «Η Ρωμανία έπαρθε» από την Ποντιακή Χορωδία Νέων και τον Αλέξη Παρχαρίδη, την μουσική απόδοση της « Καμπάνας του Πόντου» από τον Φίλωνα Κτενίδη, με συνοδεία του Γιάννη Σανίδη και σκέτς βασισμένο στο «Μάουτχαουζεν» του Ιάκωβου Καμπανέλη, από τη Λουίζα Μολοχίδη και την Βασιλική Τσανακτσίδου και φιλική συμμετοχή της ηθοποιού και σκηνοθέτιδας Μάρθας Τομπουλίδου.
Της παρουσίαση του προγράμματος έκανε ο Κώστας Τσιλφίδης, ενώ τους επισήμους παρουσίασε ο πρόεδρος της Παμποντιακής Ομοσπονδίας, Δημήτρης Μολοχίδης.
Ο γενικός πρόξενος της Ελλάδας στη Νέα Υόρκη, Γιώργος Ηλιόπουλος στο χαιρετισμό του αναφέρθηκε στην αναγνώριση της Γενοκτονίας του Ποντιακού Ελληνισμού από τη Βουλή των Ελλήνων, στις 24 Φεβρουαρίου 1994 και την καθιέρωση της 19ης Μαΐου ως Ημέρας Μνήμης. Είπε ότι παρά τα χιλιάδες θύματα και των ξεριζωμό όσων επέζησαν, ο ποντιακός Ελληνισμός κατόρθωσε να αποκτήσει σύντομα σημαντικό ρόλο και στην Ελλάδα κι όπου αλλού εγκαταστάθηκε.
Εξήρε τον ζήλο και την επιμονή των Ποντίων της διασποράς και των ΗΠΑ να διατηρούν άσβεστη τη φλόγα και τη μνήμη της Γενοκτονίας και να τα μεταδίδουν στα παιδιά τους μαζί με τις παραδόσεις και την ποντιακή διάλεκτο.
Η γενική πρόξενος της Κύπρου στη Νέα Υόρκη, Κούλα Σοφιανού, είπε πως η Ποντιακή Γενοκτονία είναι ακόμη ένα Ολοκαύτωμα κι όλοι οι Πόντιοι επιζήσαντες. Αναφέρθηκε στην αναγνώριση της Γενοκτονίας κι από την Κυπριακή Βουλή και τόνισε πως η ίδια ως Κύπρια καταλαβαίνει τη σημασία να διατηρείται άσβεστη η μνήμη. Τέλος εξήρε κι αυτή το έργο που καταβάλλουν οι ποντιακές οργανώσεις της Αμερικής για την μετάδοση των παραδόσεων στις νέες γενιές, αλλά και την αναγνώριση της γενοκτονίας.
«Πρέπει να αναγνωριστεί απ’ ολόκληρο τον κόσμο. όπως μιλούν όλοι για το Εβραϊκό Ολοκαύτωμα και τους επιζήσαντες, έτσι πρέπει να αντιμετωπίζεται κι η Γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού».
Στην παρουσίασή του ο Νικος Μιχαηλίδης έκανε αρχικά μία ιστορική αναδρομή της παρουσίας του Ελληνισμού στον Πόντο και στον πολιτισμό που δημιούργησε, μέχρι την άνοδο των Νεότουρκων και του Κεμαλικού καθεστώτος, το οποίο ξεκίνησε τους διωγμούς όλων των εθνικών ομάδων της Μικράς Ασίας, με στόχο την αφομοίωσή τους. Παρέθεσε πολλά παραδείγματα, όπου ακόμη και σ’ αυτή την ποντιακή λύρα, η Τούρκοι βάζουν την τουρκική σημαία, για να φαίνεται τουρκική.
«Δεν αρκεί να διώξουν έναν λαό, πρέπει να καταστρέψεις και τον πολιτισμό του», εξήγησε τη βασική αρχή των Τούρκων, την οποία βλέπουμε και σήμερα στην κατεχόμενη βόρεια Κύπρο.
Μαζική ήταν η καταστροφή πολλών εκκλησιών κι αρχαίων μνημείων, με στόχο την εξαφάνιση κάθε ίχνους ελληνικής παρουσίας, ενώ η χαριστική βολή δόθηκε με τις αλλαγές όλων των τοπωνυμίων, αρχικά στη δεκαετία του ’50. μετά γύρω στα μέσα της δεκαετίας του ’60 και στο τέλος μετά το στρατιωτικό –πραξικόπημα του Εβρέν, το 1980. Παρόλα αυτά, τα μνημεία που απέμειναν αποτελούν ζωντανή απόδειξη της ελληνικής παρουσίας, ενώ παράλληλα έχει δημιουργηθεί ένα κίνημα αναβίωσης της κουλτούρας των ιθαγενών πληθυσμών του Πόντου.
«Χρέος μας είναι να μην προδώσουμε τη μνήμη των προγόνων μας και να κρατήσουμε ζωντανή τη μνήμη της γενοκτονίας, των παραδόσεων και του πολιτισμού μας», κατέληξε.
Η συγγραφέας Θία Χάλο, κόρη της 104χρονης σήμερα Σάνο Χάλο, που επέζησε της Γενοκτονίας και με το βιογραφικό βιβλίο για τη μητέρα της συγκίνησε και επηρέασε την αμερικανική κοινή γνώμη, τόνισε τη σημασία να ξέρει ένας νέος άνθρωπος την ταυτότητά του. Η ίδια, από πατέρα Ασσυριακής καταγωγής και μητέρα Ελληνίδα του Πόντου, την ανακάλυψε μέσα από τις αφηγήσεις της μητέρας της.
«Η μητέρα μου σε ηλικία 10 ετών έχασε γονείς, κοινότητα και γλώσσα», είπε, ενώ αναφέρθηκε και στο ταξίδι που έκανε με την μητέρα της στον Πόντο.
«Είμαι υπερήφανη για τη μητέρα μου γιατί παρόλα όσα τράβηξε, δεν μας δίδαξε το μίσος κατά των Τούρκων, Έριχνε τις ευθύνες σ’ αυτούς που ευθύνονται και κυβερνούσαν».
Παράλληλα επισήμανε ότι για πολλά χρόνια οι γενοκτονίες των Ποντίων, των Ασσυρίων και άλλων εθνοτήτων της Μικράς Ασίας επικαλύπτονταν από την Αρμενική γενοκτονία, ακόμη και σε ακαδημαϊκούς κύκλους.
Του Αποστόλη Ζουπανιώτη
Πηγή: greeknewsonline.com
