Ένα άρθρο του Χρήστου Γιανταμίδη για το πού τελικά οδηγείται η Ελλάδα. Επικεντρώνεται σε τρείς τομείς που σίγουρα ανησυχουν κάθε Έλληνα πολίτη την εσωτερική ασφάλεια, το δημογραφικό πρόβλημα και την οικονομία.
Του Χρήστου Γιανταμίδη
Παρακολουθώντας την καθημερινή επικαιρότητα και διαβάζοντας τον ημερήσιο τύπο, ως Έλληνας πολίτης δεν μπορώ να πω ότι είμαι ευχαριστημένος, το αντίθετο μάλιστα, κάθε ημέρα γίνομαι όλο και πιο ανήσυχος, όλο και πιο προβληματισμένος για το που οδηγείται η πατρίδα μας και για το τι μπορεί να κάνει ο κάθε ένας από εμάς ώστε η Ελλάδα μας να αποκτήσει και πάλι τον σεβασμό που της αρμόζει τόσο από τους φίλους και εταίρους της όσο και από τους επίδοξους εχθρούς της.
Οι έντονες αυτές ανησυχίες, που πιστεύω ότι αποτελούν ανησυχίες όλων των Ελλήνων που πονούν και αγαπούν τον τόπο τους εστιάζονται κυρίως σε τρείς τομείς και συγκεκριμένα, στην εσωτερική ασφάλεια, στο δημογραφικό πρόβλημα και την οικονομία.
Εσωτερική ασφάλεια
Που είναι εκείνες οι καλές εποχές των δεκαετιών του 60, 70 ή και του 80 που κοιμόμασταν ήσυχοι με τα παράθυρα ανοιχτά. Που είναι η ομορφιά του χωριού, της γειτονιάς και των ανθρώπινων κοινωνικών σχέσεων των κατοίκων μεταξύ τους. Κυκλοφορούσαμε στους δρόμους οποιαδήποτε ώρα, πηγαίναμε στις δουλειές μας χωρίς φόβο και νιώθαμε ασφαλείς. Το κράτος τότε, με τις όποιες αδυναμίες του, λειτουργούσε και προστάτευε τους πολίτες του. Οι αστυνομικοί τύχαιναν του σεβασμού αλλά και του φόβου κάθε επίδοξου εγκληματία, λαμβάνοντας σοβαρά υπόψη του την παρουσία τους. Σήμερα όμως, ο ρόλος και η δύναμη της αστυνομίας έχει απαξιωθεί με αποτέλεσμα την ραγδαία και κατακόρυφη αύξηση της εγκληματικότητας. Οι ληστείες τραπεζών, μαγαζιών, η πώληση ναρκωτικών σε κάθε πλατεία, η αφαίρεση της ανθρώπινης ζωής για μερικά μόνο ευρώ όπως ο άδικος και φρικτός θάνατος του Εμμανουήλ Καντάρη στην συμβολή των οδών Ηπείρου και 3ης Σεπτεμβρίου στην Αθήνα, από δύο Αφγανούς και έναν Πακιστανό για μία κάμερα αποτελούν πλέον καθημερινά φαινόμενα. Αλήθεια που φτάσαμε; Τόσο κοστολογείται σήμερα μια ανθρώπινη ζωή; Αυτή είναι η ευγνωμοσύνη των λαθρομεταναστών που ζουν και εργάζονται στον τόπο μας; Έτσι δείχνουν την ευγνωμοσύνη τους, με αίμα αθώων; Τι να πούμε για τις περιουσίες που πυρπολούνται από τους γνωστούς-άγνωστους κουκουλοφόρους, βυθίζοντας σε απόγνωση τους ιδιοκτήτες τους, για την απαγωγή ανθρώπων, για το εμπόριο λευκής σαρκός; Κανείς πλέον δεν έχει το θάρρος να κυκλοφορήσει τη νύχτα στο κέντρο της Αθήνας ή σε οποιασδήποτε άλλη μεγαλούπολη όπου κάθε μορφής εγκληματικότηταs δρα ανεξέλεγκτα.
Πιστεύω ότι το κράτος σε συνεργασία με τον κάθε πολίτη έχουν την δύναμη να καταστήλουν την κάθε μορφή εγκληματικότητας. Αν εστιάσουμε στην καλύτερη εκπαίδευση της αστυνομίας σε συνδυασμό με την επαγρύπνυση όλων μας μπορούμε να βελτιώσουμε την ποιότητα της ζωής μας, δημιουργώντας ένα πιο ασφαλές περιβάλλον για αυτήν.
Δημογραφικότητα
Υπ’αριθμόν ένα κίνδυνος για την Ελλάδα είναι η υπογεννητικότητα. Θα αφανισθούμε από τον χάρτη, όχι από κάποιον πόλεμο ή λιμό, αλλά από την επικύνδυνη υπογεννητικότητα. Αυτό διαπιστώνεται και από έρευνα της Ελληνικής Στατιστικής Υπηρεσίας, σύμφωνα με την οποία το 2045 οι Έλληνες των 10 εκατομμυρίων το 2010 θα μειωθούν στα 7.5 εκατομμύρια, ενώ οι αλλοδαποί του 1 εκατομμυρίου θα αυξηθουν στα 3.5 εκατομμύρια.
Κατά συνέπεια, το μεγαλύτερο πρόβλημα του τόπου μας είναι το δημογραφικό γιατί κατά κύριο λόγο σε αυτό βασίζεται η άμυνά μας, η οικονομία μας, το ασφαλιστικό και γενικότερα η επιβίωση του Ελληνικού Έθνους. Εκτός εάν εθελοτυφλούμε και με την αδιαφορία μας θέλουμε να αντικαταστήσουμε τους Έλληνες από Αφγανούς, Πακιστανούς κλπ. και από Ελλάδα να μετατραπεί στο μέλλον η πατρίδα μας σε Γιουνανιστάν.
Σύμφωνα, με γεωλογικές επιστημονικές μελέτες, η Αφρική θα ενωθεί με την Ελλάδα και γενικότερα με τις Ευρωπαϊκές Μεσογειακές ακτές. Εγώ θα έλεγα ότι η Αφρική ήδη μετακόμισε στον τόπο μας και ήδη νιώθουμε την βαριά ανάσα της και το σκούρο χρώμα της παντού, στα λεωφορεία, στα τρένα, στο μετρό, στους ύποπτους σκοτεινούς δρόμους, στα σχολεία. Και δεν είναι μόνο οι εξ’ Αφρικής προερχόμενοι μουσουλμάνοι λαθρομετανάστες, είναι και οι Ασιάτες μουσουλμάνοι. Τι θα γίνει με τον τεράστιο αυτόν αριθμό λαθρομεταναστών; Είναι σε θέση η χώρα μας να τους διαχειριστεί; Εάν δεν ληφθούν άμεσα μέτρα για την μείωση του φαινομένου της λαθρομετανάστευσης, πέρα των άλλων προβλημάτων που θα προκύψουν στην χώρα μας, βραχυπρόθεσμα ή μακροπρόθεσμα, η πατρίδα μας θα μετατραπεί από χώρα Χριστιανισμού σε χώρα Ισλαμισμού. Γιατί οι Ισλαμιστές είναι τόσο φανατικοί στο θρήσκευμά τους που δεν αφομοιώνονται. Χαρακτηριστικό παράδειγμα οι μουσουλμάνοι της Γαλλίας, της Γερμανίας, της Ολλανδίας κλπ. που αποτελούν επικίνδυνα γκέτο με όλες τις συνέπειες που επιφέρουν αυτά.
Κατά συνέπεια, ό,τι δεν κατάφεραν οι Άραβες κατά τους Βυζαντινούς χρόνους και οι Οθωμανοί από το 1302 έως το 1923 με τη βία, θα το πετύχουν με την συναίνεση μας ή μάλλον με την αδιαφορία μας στις μέρες μας, καθώς όπως είναι γνωστό ό,τι ριζώνει με ειρηνικά μέσα και με την θέλησή μας, δεν ξεριζώνεται.
Πέρα των ανωτέρω αναφερόμενων, ο μεγάλος αυτός όγκος των λαθρομεταναστών δημιουργεί προβλήματα και στην συνοχή της κοινωνίας μας, στην κοινωνική-εθνική μας ασφάλεια, στην οικονομία καθώς εκατομμύρια ΕΥΡΩ μεταναστεύουν, στις θέσεις εργασίας (ειδικότερα σήμερα που το ποσοστό ανεργίας αγγίζει το 25% με αποτέλεσμα τα παιδιά μας να εγκαταλείπουν την πατρίδα τους, στερώντας την από τις απαραίτητες υπηρεσίες τους για να βγούμε από την τρέχουσα οικονομική κρίση), στην υγεία, στην εκπαίδευση, την εγκληματικότητα κλπ.
Αγαπάς την Ελλάδα; Αν ναι, μην μένεις απαθής!
Όσον αφορά στην εθνική μας ασφάλεια, όλοι μας έχουμε την υποχρέωση να βοηθήσουμε το κράτος μας και όχι να αδιαφορούμε, περιμένοντας μόνο από τους αρμόδιους φορείς και την αστυνομία. Ο αρχαίος ποιητής Μένανδρος (342-291 π.Χ) με την ρήση του παροτρύνει και συμβουλεύει το κοινό της Αθήνας «ου παντελώς δεί τοις πονηροίς επιτρέπειν, αλλ’αντιτάττεσθαι» δηλαδή ότι δεν πρέπει να μένουμε απαθείς στις πράξεις των κακών αλλά να αντιδρούμε». Γι’ αυτό να μην μένουμε απαθείς, η ανοχή κάθε εγκληματικής πράξης σημαίνει συνενοχή και είναι εις βάρος μας. Γι’αυτό να καταγγέλουμε κάθε ύποπτη κίνηση εγκληματία, κάθε παράνομη πράξη, είτε αυτό λέγεται κλοπή, πώληση ναρκωτικών, καταστροφή ή υπεξαίρεση δημόσιας περιουσίας, φοροδιαφυγή, κλπ. από οποιονδήποτε και να μην έχουμε τον φόβο ότι θα μας χαρακτηρίσουν ρουφιάνους, κατά τα κοινώς λεγόμενα. Προσωπικά θα το έλεγα «αγάπη για την πατρίδα». Με τη συνδρομή μας κατά της κάθε είδους εγκληματικότητας, συνδράμουμε στο έργο της αστυνομίας για την ασφάλεια των εγγονών μας, των παιδιών μας, της οικογένειάς μας και γενικότερα του Έθνους μας.
Είναι καιρός πια να πάρουμε την ασφάλειά μας στα χέρια μας, όχι όμως με αυτοδικία, αλλά βοηθώντας το έργο της αστυνομίας και της δικαιοσύνης για να κοιμόμαστε ήσυχοι όπως τις δεκαετίες του 60, 70 και 80.
Ας απαλλαγούμε επιτέλους από τον ωχαδελφισμό μας, που για όλα τα κακά του τόπου μας φταίνε όλοι οι άλλοι, όπως το κράτος, η αστυνομία κλπ εκτός βέβαια από εμάς. Όλοι μαζί αποτελούμε το κράτος που λέγεται Ελλάδα και όλοι μαζί έχουμε την ιερά υποχρέωση να την βοηθήσουμε, σε όλους τους τομείς, στην ασφάλεια, στο δημογραφικό, στην παιδεία, στην παραγωγή, στην οικονομία κλπ έχοντας υπόψη εις το διηνεκές, το «υπεράνω όλων η πατρίς».
Οικονομία: Δεν μαθαίνουμε από τα λάθη μας
Τον 5ο αιώνα π.Χ ο Διογένης ο Συνωπεύς (από την Συνώπη του Πόντου), ένα πρωί πήρε την μαγγούρα του και κατέβηκε στην αγορά της αρχαίας Αθήνας καλώντας τους Αθηναίους «Ω άνθρωποι Αθηναίοι. Ω άνθρωποι Αθηναίοι». Οι παρευρισκόμενοι εκείνη την χρονική στιγμή στην αγορά Αθηναίοι ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμά του και τον κύκλωσαν. Τότε ο Διογένης γνωρίζοντας το ποιόν τους, τους απάντησε «κάλεσα ανθρώπους, όχι παλιανθρώπους και κλέφτες» κυνηγώντας τους με την μαγγούρα του.
Εάν ήταν δυνατόν να κατέβουν από τον ουρανό οι άμωμες ψυχές των μεγάλων ευεργετών του Έθνους μας, που δώρισαν τις περιουσίες τους στην Ελλάδα όπως ο Αβέρωφ, ο Συγγρός, ο Σίνας, ο Τοσίτσας, ο Εμ. Παππάς, η Μαντώ Μαυρογένους και πολλοί άλλοι, θα άρπαζαν και αυτοί την μαγγούρα του Διογένη και θα έσπαγαν τα κεφάλια όλων αυτών που οδήγησαν τη χώρα τους στην τρέχουσα κακή οικονομική κατάσταση για παραδειγματική τιμωρία. Αλήθεια σήμερα υπάρχουν ευεργέτες; Η απάντηση είναι όχι. Δυστυχώς επτωχεύσαμε από ηθικές, εθνικές αξίες, από φιλοπατρία και από ευεργέτες.
Ο Στρατηγός Μακρυγιάννης γράφει για την οικονομική-διεφθαρμένη κατάσταση της εποχής του, η οποία αντικατοπτρίζει πλήρως τη σημερινή κατάσταση.
«Αν μας έλεγε κανένας αυτείνη την λευτεριά όπου γευόμαστε, θα παρακαλούσαμε τον Θεόν να μας αφήση εις τους Τούρκους άλλα τόσα χρόνια, όσο να γνωρίσουν οι άνθρωποι τι θα ειπή πατρίδα, τι θα ειπή θρησκεία, τι θα ειπή φιλοτιμία, αρετή, τιμιότη. Τις πρόσοδες της πατρίδας τις κλέβομεν από υποστατικά δεν της αφήσαμε τίποτας, σε «υπηρεσία να μπούμεν», ένα βάνομεν εις το ταμείον δέκα κλέβομεν…»
«Αγοράζομεν πρόσοδες, τις τρώμε όλες. Χρωστούν εις το Ταμείον δεκαοκτώ κατομμύρια ο ένας και ο άλλος. Οι αγωνισταί, οι περισσότεροι και οι χήρες κι ορφανά δυστυχούν. Πολυτέλεια και φαντασία – γεμίσαν πλήθος πιανοφόρια και κιθάρες. Οι δανεισταί μας ζητούν τα χρήματά τους, λεπτό δεν τους δίνομεν από αυτά – κάνουν επέμβασιν εις τα πράγματά μας. Και ποτές δεν βρίσκομεν ίσιον δρόμον. Πως θα σωθούμε εμείς μ’αυτά και να σκηματισθούμεν εις την κοινωνίαν του κόσμου ως άνθρωποι; Ο Θεός ας κάμη το έλεός του και μας γλητώσει από τον μεγάλον γκρεμόν όπου τρέχομεν να τζακιστούμεν».
Η ιστορία δυστυχώς επαναλαμβάνεται χωρίς να έχουμε διδαχθεί από τα λάθη μας.
Γράφει ο Αντιπλοίαρχος (ε)ε.α. Χρήστος Δ.Γιανταμίδης Π.Ν.
Σχετικά άρθρα:
Τους οφείλουμε ύλη, μας οφείλουν πνεύμα. Ένας ανήσυχος Πόντιος γράφει…
