Γράφει ο Αθανάσιος Δέμος
Τον Ιούνιο του 1952, ο Άγγλος αρχιτέκτονας Μάικλ Βέντρις πρόσφερε μια μοναδική υπηρεσία στην Ελλάδα. Αποκρυπτογράφησε την άγνωστη μέχρι τότε γραφή, την κρητικομυκηναϊκή γραμμική γραφή τύπου Β’, στην οποία βρίσκονται γραμμένες πολλές πήλινες πινακίδες από την Κρήτη, τις Μυκήνες, την Πύλο, κ.α. και το κυριότερο, ότι η γλώσσα των πινακίδων αυτών είναι η Ελληνική.
Η σπουδαιότητα της ανακοίνωσης του Βέντρις κυρίως για τον ελληνικό πολιτισμό ήταν που η γραπτή του παράδοση μεταφερόταν επτά περίπου αιώνες νωρίτερα (από τον 8ο αιώνα π.Χ. στον 15ο). Αυτό ήταν γεγονός ανυπολόγιστης σημασίας. Άλλαζαν άρδην τα δεδομένα της ιστορίας μας, αφού αυτή εξαρτάται και προσδιορίζεται χρονικώς, κατά κύριο λόγο, από τις γραπτές μαρτυρίες.
Με τη γραφή αυτή από τα βάθη των αιώνων οι Έλληνες εδημιούργησαν τα αθάνατα μνημεία του γραπτού λόγου με τα οποία διδάχτηκαν οι λαοί παγκοσμίως μέχρι τις ημέρες μας. Για την υπέροχη αξία του αρχαίου Ελληνικού Γραπτού Λόγου ειπώθηκε από μεγάλες μορφές του πνεύματος: «Από τα έργα των Ελλήνων ομιλεί σ’ εμάς το δαιμόνιο της ανθρωπότητος καθαρά και κατανοητά».
Η Ελληνική Γλώσσα είναι το μεγαλύτερο και σημαντικότερο πνευματικό επίτευγμα της ανθρωπότητος, που γονιμοποίησε όλες τις άλλες γλώσσες. Η μελέτη της θεμελιώνει αυτό που η σύγχρονη γλωσσολογία ονομάζει φιλοσοφία της γλώσσας. Δεν είναι απλώς μία γλώσσα, αλλά φορέας πολιτισμού, φιλοσοφίας, Αρετής…
Στη σημερινή Ελλάδα (του 21ου αιώνα μ.Χ.) όμως τι γίνεται;
Σήμερα οι Νεοέλληνες υποβαθμίζουν συνεχώς τα αρχαία ελληνικά με πολλούς τρόπους. Βλέπουμε τη γλώσσα των προγόνων μας σαν κάτι το αποκρουστικό, σαν άχρηστο βάρος, από το οποίο πρέπει να απαλλάξουμε τα παιδιά μας. Έτσι, άρχισε πρώτα η μείωση των ωρών διδασκαλίας. Ακολούθησε η «απλοποίηση» με πρώτη την κατάργηση του πολυτονικού συστήματος γραφής.
Κλείνουμε τα αυτιά μας σε όσα μας συμβουλεύουν διαπρεπείς ξένοι διανοούμενοι. Ένας από αυτούς είναι και ο Γάλλος καθηγητής Πανεπιστημίου Masse Roger, ο οποίος δήλωσε: «Είναι διαπιστωμένο ότι η ελληνική γλώσσα είναι το υπέρτατο εργαλείο σκέψεως. Πράγματι κάποιος μπορεί να σκεφθεί μόνον ελληνικά. Γι’ αυτό και κάθε απλοποίηση στη γλώσσα, στην σύνταξη, είναι απλά ένα χάσιμο της σκέψεως. Όταν μια γλώσσα απλοποιείται απλά χάνει. Δεν έχει να κερδίσει τίποτε. Οδηγούμαστε σε μια γλώσσα χωρίς νόημα, απλά φωνητική και όλες οι λέξεις θα αρχίσουν να μοιάζουν μεταξύ τους. Η γλώσσα καταστρέφεται. Η υπεραπλοποίηση είναι η καταστροφή της γλώσσας».
Αλλά, στις ημέρες μας αλλάζουμε ή μάλλον αλλοιώνουμε, «απλοποιούμε» το αλφάβητο με ιστορία τεσσάρων χιλιάδων χρόνων. Σύμφωνα με τη Γραμματική που δημιούργησαν κάποιοι φωστήρες παρέδωσαν στα Δημοτικά σχολεία Γραμματική χωρίς «ήτα», «ύψιλον» και «ωμέγα». Τα φωνήεντα είναι μόνον πέντε και ένα από αυτά είναι και το «ου». Δίφθογγοι δεν υπάρχουν. Είναι πολλες οι αλλαγές που επέρχονται στο υπέροχο ελληνικό αλφάβητο. Είναι τόσες που το κάνουν αγνώριστο. Αυτή κι αν δεν είναι «απλοποίηση»…
Και ενώ συμβαίνουν αυτά στη Χώρα του Σωκράτη, του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη, στις χώρες της Ευρώπης και όχι μόνο παρατηρείται μεγάλο ενδιαφέρον για τα αρχαία ελληνικά. Και αυτό δεν είναι τυχαίο ούτε βεβαίως οφείλεται μόνο στον φιλελληνισμό τους. Απλώς, γνωρίζουν ότι το μέλλον και από πλευράς υπολογιστών και από πλευράς σκέψεων και νοημάτων βρίσκεται στην Αρχαία Ελληνική γλώσσα.
Όταν διαπιστώνεται διεθνώς ότι η παιδεία στην χώρα της δημιουργίας της, την Ελλάδα, έχει χρεοκοπήσει, οι ξένοι αυξάνουν τις ώρες και τα προγράμματα διδασκαλίας των Αρχαίων Ελληνικών.
Τις συνέπειες της χρεωκοπίας της παιδείας στην Ελλάδα τις βλέπουμε στις δηλώσεις του Μάριο Βίττι, καθηγητή της Νεοελληνικής γλώσσας σε πανεπιστήμια της Ιταλίας: «Βλέπω στα Ελληνόπουλα που έρχονται να σπουδάσουν στην Ιταλία μια αισθητή άγνοια στην ελληνική γλώσσα, ακόμη και σε σχέση με τους Ιταλούς νέους. Και αυτό είναι κάτι που τους εμποδίζει να φθάσουν στο ευρωπαϊκό επίπεδο, όπου οι περισσότεροι νέοι έχουν κλασικές γνώσεις»!
Η σπουδαία Γαλλίδα Ακαδημαϊκός και Ελληνίστρια Ζακλίν Ντε Ρομιγύ είχε διαπιστώσει από την πολυετή ενασχόλησή της με την αρχαία Ελληνική Γραμματεία, το πόσο οι ξένοι καταφεύγουν στο αστείρευτο ελληνικό «γλωσσικόν ύδωρ» και είχε πει ανάμεσα στα άλλα: «Αναπνέουμε τον αέρα της Ελλάδας κάθε στιγμή χωρίς να το ξέρουμε… Η Ευρώπη που σφυρηλατούμε έχει Ελληνικό όνομα. Η Αρχαία Ελλάδα μας προσφέρει μία γλώσσα για την οποία θα πω ακόμη μία φορά ότι είναι οικουμενική».
Πριν από δύο χρόνια πληροφορηθήκαμε κάτι το καταπληκτικό: Το Βρετανικό υπουργείο Παιδείας αποφάσισε να εισαγάγει τη διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών στα Δημοτικά σχολεία. Ο Βρετανικός Τύπος με χαρά ανακοίνωσε ότι οι μαθητές «θα διδάσκονται την μητρική γλώσσα του Αρχιμήδη και του Ηροδότου». Αν γινότανε κάτι τέτοιο στην Ελλάδα, ο Ελληνικός Τύπος θα το χαρακτήριζε «οπισθοδρόμηση» και «φασισμό». Δυστυχώς εκεί έχουμε φθάσει. Αν πεις και για κάποιους «προοδευτικούς» εκπαιδευτικούς θα διερρήγνυον τα ιμάτιά τους…
Στην Αγγλία η εκπαιδευτικός Λόρνα Ρόμπινσον δηλώνει: «Σίγουρα τα αρχαία ελληνικά είναι μια πανέμορφη γλώσσα, γεμάτη από υπέροχες εκφράσεις και η συγκεκριμένη προσπάθεια μόνο οφέλη έχει να προσφέρει στους μαθητές. Θεωρεί τα αρχαία ελληνικά θαυμάσια γλώσσα, γεμάτη όμορφες λέξεις και συναρπαστικά νοήματα».
Ομάδα γλωσσολόγων σε έρευνα που έκαναν κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι η Ελληνική είναι η μόνη γλώσσα στον κόσμο, που έχει πραγματικά την δυνατότητα να αποτελέσει την κοινή βάση της παγκόσμιας επικοινωνίας. Ο λόγος είναι προφανής. Εκτός από την ακρίβειά της στην απόδοση των νοημάτων από γλώσσα σε γλώσσα, έχει και οικονομία στην κωδικοποίηση και μεταφορά δεδομένων λόγω της ίδιας της δομής της.
Και ποια είναι αυτή; Αν, για παράδειγμα, η λέξη «άνδρας» έχει σε μερικές γλώσσες δύο λεκτικούς τύπους όλους κι όλους, δηλαδή, έναν για τον ενικό και έναν για τον πληθυντικό αριθμό, στην αρχαία ελληνική γλώσσα έχουμε δέκα: ανήρ, ανδρός, ανδρί, άνερ, άνδρες, ανδρών, ανδράσι, άνδρας, άνδρες και βεβαίως τον δυϊκό αριθμό.
Εάν μάλιστα προχωρήσουμε στους διαφορετικούς μονολεκτικούς τύπους των ρημάτων, τότε η διαφορά είναι συντριπτική. Υπάρχουν γλώσσες, που έχουν το πολύ τέσσερις διαφορετικούς μονολεκτικούς τύπους ενός ρήματος. Αντιθέτως το απλούστερο ρήμα της αρχαίας ελληνικής, το ρήμα «λύω», έχει συνολικά 337 μονολεκτικούς τύπους (137 στην ενεργητική φωνή, 145 στη μέση φωνή και 55 στη μέση φωνή με παθητική διάθεση). Ποια, λοιπόν, γλώσσα θα μπορούσε να συναγωνισθεί την αρχαία ελληνική;
Γι’ αυτό οι ξένες μεγάλες εταιρίες υπολογιστών και πληροφορικής ζητούν από τους υποψηφίους χειριστές ηλεκτρονικών υπολογιστών προηγμένης τεχνολογίας εκτός των άλλων προσόντων και γνώση των αρχαίων ελληνικών. Οι χειριστές των Ηλεκτρονικών Υπολογιστών Υψηλής Τεχνολογίας μας λένε: «Η μόνη «αποδεκτή» γλώσσα από τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές του αμέσου μέλλοντος είναι η κλασσική ελληνική, ως γλώσσα ανωτέρου επιπέδου και ιδιαιτέρως κατά την διαδικασία διερμηνείας. Μόνο την ελληνική δέχονται για την μαθηματική της δομή και κυρίως για την αρμονική και γεωμετρική της έκφραση και απεικόνιση. Και όχι μόνο οι υπολογιστές την δέχονται ως μοναδικό λεκτικό και ηχητικό κώδικα επικοινωνίας, αλλά και την θεωρούν ατέρμονα, δηλαδή μη οριακή, απειροστική. Όλες τις άλλες γλώσσες οι υπολογιστές τις απορρίπτουν ως σημασιολογικές δηλαδή αυθαίρετες!..
Χωρίς την Ελληνική γλώσσα είναι αδύνατο να κάνει ούτε βήμα προς τα εμπρός η επιστημονική σκέψη της αύριον. Ο Ισπανός Ακαδημαϊκός και κορυφαίος Ελληνιστής Fransisco Atrados είπε: «Αν δεν ήταν η Ελληνική γλώσσα, η Ευρώπη θα παρέμενε ένα έδαφος πρωτογόνων… Η Ελληνική γλώσσα είναι η πλέον παγκόσμια γλώσσα»!.. Ο μεγάλος Ουμανιστής και θερμός Ελληνιστής Έρασμος έλεγε για τη γλώσσα των Ελλήνων: «Αν εξαφανιστεί η ελληνική γλώσσα θα φτωχύνει η παγκόσμια διανόηση».
Το Αττικό αλφάβητο είχε 27 γράμματα. Μετά τον Πελοποννησιακό πόλεμο, όταν ήταν άρχων ο Ευκλείδης, αυτό το αλφάβητο απλοποιήθηκε κατά τρία γράμματα. Καταργήθηκαν το δίγαμμα, το κόππα και το σαμπί. Στην λεξαριθμική θεωρία, όμως, αυτά δεν χάθηκαν. Το ς (Στ’) = 6 (στίγμα), το κόππα = 90 και το σαμπί = 900.
Κάθε ένα από τα 27 γράμματα του ελληνικού αλφαβήτου αντιστοιχεί σε έναν φυσικό αριθμό ξεκινώντας από το 1 και καταλήγοντας στο 900. (Αυτό το φαινόμενο δεν υπάρχει σε καμιά άλλη γλώσσα του κόσμου). Οι αρχαίοι Έλληνες με γράμματα έκαναν τους υπολογισμούς, δεν υπήρχαν τότε οι αραβικοί αριθμοί.
Έτσι, αν σε κάθε λέξη, αντικαταστήσουμε τα γράμματα με τους αντίστοιχους αριθμούς, έχουμε έναν αριθμό ανάλογο με άθροισμα των γραμμάτων. Ο αριθμός αυτού του αθροίσματος ονομάζεται ΛΕΞΑΡΙΘΜΟΣ. Π.χ. η λέξη ΑΓΑΘΟΣ = 1 + 3 + 1 + 9 + 70 + 200 = 284. Το 284 είναι ο λεξάριθμος της λέξης αγαθός.
Εάν, λοιπόν, διάφορες λέξεις που σχετίζονται με ένα θέμα έχουν όλες το ίδιο άθροισμα τότε αποδεικνύεται ότι υπάρχει μία μαθηματική αρμονία και σοφία μεταξύ τους. Για παράδειγμα: ΘΕΟΣ = 9 + 5 + 70 + 200 = 284. ΑΓΑΘΟΣ = 1 + 3 + 1 + 9 + 70 + 200 = 284. ΑΓΙΟΣ = 1 + 3 + 10 + 70 + 200 = 284. Δηλαδή ΘΕΟΣ = ΑΓΑΘΟΣ = ΑΓΙΟΣ = 284, πράγμα το οποίο είναι απολύτως αληθινό, διότι η αγιότητα και η αγαθότητα είναι χαρακτηριστικές ιδιότητες που αποδίδονται στον Θεό.
Ας ιδούμε ένα ακόμη παράδειγμα: Η λέξη ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ έχει λεξάριθμο 554, διότι (4 + 8 + 40 + 70 + 20 + 100 + 1 + 300 + 1 = 554. Αλλά ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΕΣΤΙΝ Ο ΝΟΜΟΣ = 554 + 565 + 70 + 430 = 1.619. Επίσης: ΤΕΛΕΙΟΝ ΣΥΣΤΗΜΑ = 470 + 1.149 = 1.619. Επομένως συμπεραίνουμε ότι: ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΕΣΤΙΝ Ο ΝΟΜΟΣ = ΤΕΛΕΙΟΝ ΣΥΣΤΗΜΑ = 1.619.
Θα κλείσω το θέμα μου αυτό παραθέτοντας την γνώμη δύο Ελλήνων λογίων για την αξία των αρχαίων Ελληνικών. Επιλέγω μάλιστα δύο τους οποίους δεν μπορεί να κατηγορήσει κανείς ως συντηρητικούς.
Ευάγγελος Παπανούτσος: «Δεν μπορεί κανείς να μιλήσει και να γράψει σωστά την δημοτική, αν δεν πατάει στέρεα στη γνώση της αρχαίας κλασικής γλώσσας».
Μάριος Πλωρίτης: «Οι Αρχαίοι Έλληνες έπλασαν μια γλώσσα με άπειρους θησαυρούς, που τα όριά της έφθασαν στα πέρατα του κόσμου. Οι ξένοι την μελετούν, την μιμούνται, την χρησιμοποιούν για να πλουτίσουν τις δικές τους γλώσσες. Πανάξιος ο μισθός τους. Κι εμείς όχι μόνο δεν την «επισκεπτόμαστε», αλλά την αγνοούμε, την περιφρονούμε, την κακοποιούμε χωρίς όρια. Άξιος κι εμάς ο μισθός μας, όπως όλων των απαιδεύτων και ασόφων»…
Πηγή: proinoslogos.gr
