Για αρκετά χρόνια, οι «Σταυραετοί του Πόντου» είχαν πάψει να πετούν. Ο Πολιτιστικός Σύλλογος Ποντίων Λευκόπετρας Ξάνθης παρέμενε ανενεργός, μέχρι που μια ομάδα νέων ανθρώπων αποφάσισε να του δώσει ξανά ζωή. Και μαζί με τον σύλλογο, να ξυπνήσει τη συλλογική μνήμη ενός ολόκληρου χωριού.
Η επιστροφή τους δεν περιορίστηκε στη διοργάνωση χορών και πολιτιστικών εκδηλώσεων. Τα νέα μέλη θέλησαν να αφήσουν πίσω τους κάτι μόνιμο: ένα μνημείο αφιερωμένο στους πρόσφυγες προγόνους τους και στη Γενοκτονία του ποντιακού ελληνισμού.
«Μια ομάδα νέων ανθρώπων θελήσαμε να δώσουμε και πάλι ζωή στο σύλλογο. Μέσα στις δράσεις που αποφασίσαμε ήταν και η κατασκευή ενός μνημείου αφιερωμένου στους προγόνους μας και στη Γενοκτονία του ποντιακού ελληνισμού», εξηγεί στο ΑΠΕ-ΜΠΕ η πρόεδρος του συλλόγου, Κωνσταντίνα Ναβροζίδου.
Το pontosnews.gr έχει παρουσιάσει την πρώτη εικόνα του μνημείου, το οποίο βρίσκεται πλέον στην τελική φάση της κατασκευής του. Πίσω από το μάρμαρο και τον μπρούντζο όμως, βρίσκεται μια ιστορία συλλογικής προσπάθειας, εθελοντισμού και επιστροφής των νεότερων γενεών στις ρίζες τους.
Ένα μνημείο που γεννήθηκε μέσα στο σύλλογο
Η αρχική ιδέα ανήκε στο μέλος του συλλόγου Βασιλική Κυριακίδου και υιοθετήθηκε γρήγορα από το διοικητικό συμβούλιο.
Για να γίνει το σχέδιο πραγματικότητα, τα μέλη συγκέντρωσαν χρήματα, εξασφάλισαν τη συνδρομή του Δήμου Αβδήρων και πρόσφεραν πολλές ώρες προσωπικής εργασίας.
Η συμμετοχή τους δεν σταμάτησε στην κατασκευή του μνημείου, αλλά επεκτάθηκε και στη διαμόρφωση του περιβάλλοντος χώρου, στη βόρεια είσοδο της κεντρικής πλατείας της Λευκόπετρας.
Στόχος είναι το έργο να έχει ολοκληρωθεί μέχρι το τέλος του καλοκαιριού και να παραδοθεί όχι απλώς ως ένα ακόμη μνημείο, αλλά ως χώρος συνάντησης, μνήμης και αναφοράς για τις επόμενες γενιές.
Η προσφυγική Λευκόπετρα
Η επιλογή του σημείου δεν είναι τυχαία. Η Λευκόπετρα είναι προσφυγικό χωριό, που δημιουργήθηκε από οικογένειες οι οποίες εγκαταστάθηκαν στην περιοχή μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή και την ανταλλαγή των πληθυσμών.
Σήμερα αριθμεί περίπου 700 κατοίκους και αποτελεί ένα μικτό χωριό, όπου χριστιανοί και μουσουλμάνοι συμβιώνουν αρμονικά.
Μέσα σε αυτή την καθημερινότητα, το νέο μνημείο έρχεται να θυμίσει την ιδιαίτερη ιστορική διαδρομή των προσφυγικών οικογενειών, χωρίς να αποκόπτεται από το σημερινό πρόσωπο του τόπου.
Η λύρα στην κορυφή
Στην καρδιά της καλλιτεχνικής σύνθεσης βρίσκεται η ποντιακή λύρα. Το μνημείο έχει κυκλική μορφή και περιμετρικά κοσμείται από τέσσερις λύρες, ενώ στην κορυφή του δεσπόζει μια μεγάλη λύρα από χυτό μπρούντζο, ύψους περίπου 1,30 μέτρων.
Τη συνολική καλλιτεχνική σύλληψη και την εποπτεία του έργου έχει αναλάβει ο καλλιτέχνης και συγγραφέας Δημήτρης Αβούρης από τη Ζάκυνθο. Η μπρούντζινη λύρα σχεδιάστηκε από τον γλύπτη Ιορδάνη Ποιμενίδη, ενώ ο Δημήτρης Αβούρης φιλοτέχνησε το βάθρο από λευκό ακατέργαστο μάρμαρο θαλάσσης, το οποίο επεξεργάστηκε εξ ολοκλήρου στο χέρι.
«Η ποντιακή λύρα είναι κάτι περισσότερο από ένα μουσικό όργανο. Είναι παράδοση, μνήμες, ήθη, έθιμα και εικόνες από τις πατρίδες που άφησαν πίσω τους οι πρόγονοί μας», σημειώνει η Κωνσταντίνα Ναβροζίδου.
Και έτσι, προτού ακόμη ολοκληρωθεί, το μνημείο έχει ήδη επιτύχει κάτι ουσιαστικό: έφερε μια νέα γενιά κοντά στον σύλλογο και μετέτρεψε τη μνήμη από μια αφηρημένη έννοια σε συλλογική πράξη.
• Με πληροφορίες από το ΑΠΕ-ΜΠΕ / Β. Λωλίδης.
Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ
Οι φωτογραφίες παραχωρήθηκαν από την Κωνσταντίνα Ναβροζίδου
