Το αναστάσιμο φως έρχεται κάθε χρόνο για να φωτίσει όχι μόνο τις εκκλησιές και τα σπίτια μας, αλλά και τις πιο βαθιές γωνιές της ψυχής μας. Είναι εκείνη η στιγμή που η ελπίδα γίνεται βεβαιότητα και η προσμονή χαρά, όταν το «Χριστός Ανέστη» ακούγεται σαν υπόσχεση ζωής που νικά κάθε σκοτάδι.
Μέσα σε αυτό το φως, οι άνθρωποι έρχονται πιο κοντά – όχι μόνο όσοι στέκονται δίπλα μας, αλλά και εκείνοι που λείπουν.
Με αυτές τις σκέψεις, το PontosNews εύχεται σε όλους και όλες ένα Πάσχα γεμάτο φως και δύναμη.
Η Λαμπρή δεν είναι μόνο γιορτή, αλλά και μια βαθιά ανθρώπινη στιγμή σύνδεσης, όπου το παρελθόν συναντά το παρόν και η απουσία μετατρέπεται σε παρουσία μέσα από την αγάπη και τη μνήμη.
Μέσα σε αυτή την πίστη και την παράδοση, το φως της Ανάστασης ας γίνει παρηγοριά.
Ζούμε με την υπομονήν και με τ’ έναν ελπίδαν
κι αναμένομε την Λαμπρήν, τα καλά τα ημέρας.
Χριστού χαρά θα έρται μας με το «Χριστός Ανέστη».
Σα τρία Λαμπροήμερα τα τέρτια όλια ανασπάλκουν
κι αποθαμέν’ και ζωντανοί όλια τουν γίνταν έναν.
Αποθαμέν’ πα χαίρουνταν, θ’ άφτ’ν ατς πολλά κερία
κι οι κολασμέν’ πα χαίρουνταν, θ’ ελέπ’νε φως κι ημέραν.
Οι άκλαυτοι θα χαίρουνταν, γιατί πολλοί θα κλαίγ’ν ατς
κι αδέβαστοι κι οι άταφοι, γιατί πολλοί θ’ αγγεύν’ ατς.
Οι ζωντανοί πα χαίρουνταν, ντο θα καλοπερνούνε,
αμαρτωλοί πα χαίρουνταν, θα πάνε εσχωρίουν.
Χαίρουνταν οι παντέρημοι, θ’ ευρίκ’νε παργορίαν,
χαίρουνταν και οι λογιασμέν’, γιατί θα σουμαδεύ’κουν,
χαίρουνταν κι οι σουμαδεμέν’, τα στέφανα θα βάλ’νε.
Οι γεροντάδες χαίρουνταν, θα πάνε κοινωνίζ’νε,
οι γραιάδες πα χαίρουνταν, θα πάνε προσκυνούνε,
οι νεοντάδες χαίρουνταν, θα πάν’ λουτρουγισκούνταν
και τα κορίτσια χαίρουνταν, θα φορούν κι αναλλάζ’νε
και τα παιδόπα τα μικρά κόκκινα ωβά θα κρούγνε.
