Μέχρι τα ξημερώματα κράτησε το μεγάλο ποντιακό γλέντι που διοργάνωσε η Ένωση Ποντίων Αργυρούπολης, με αφορμή τον ετήσιο χορό του, σε μια βραδιά που ξεπέρασε τα όρια μιας απλής πολιτιστικής εκδήλωσης και μετατράπηκε σε ζωντανή απόδειξη της ενότητας και της δυναμικής του ποντιακού ελληνισμού.
Ο χώρος γέμισε ασφυκτικά από κόσμο κάθε ηλικίας, με τον παλμό να ανεβαίνει διαρκώς και τους κύκλους των χορών να μεγαλώνουν όσο περνούσε η ώρα.
Η συμμετοχή δεκαοκτώ ποντιακών συλλόγων από ολόκληρη τη χώρα έδωσε ιδιαίτερο βάρος στη διοργάνωση, αποτυπώνοντας έμπρακτα το πνεύμα συνεργασίας και συνοχής που διαχρονικά χαρακτηρίζει τους Πόντιους.
Παρόντες ήταν ο Χορευτικός Όμιλος Ποντίων «ΣΕΡΡΑ», το Θέατρο Πόντου, ο Σύλλογος Ποντίων Ασπροπύργου «Οι ακρίτες του Πόντου», ο Σύλλογος Ποντίων Μπαμπαλιού «Αξεχαστες Πατρίδες», η Περιφερειακή Επιτροπή Νεολαίας ΣΠΟΣ Ν. Ελλάδος και Νήσων, ο Σύλλογος Ποντίων Λαυρίου «Ο Μιθριδάτης», ο Σύλλογος Ποντίων Αγ. Βαρβάρας «Ο Φάρος», ο Σύλλογος Ποντίων Κορυδαλλού «Ο Εύξεινος Πόντος», ο Σύλλογος Ποντίων Ν. Ευβοίας «Οι Κομνηνοί», η Ένωση Ποντίων Περιστερίου, ο Καλλιτεχνικός Οργανισμός Ποντίων Αθηνών, ο Πολιτιστικός Σύλλογος Κεχρόκαμπου Καβάλας, η Ένωση Ποντίων Σουρμένων, η Αδελφότητα Ποντίων «Παναγία Γουμερά», το Κε.Σ.Π.Ε. Καλλιθέας, η Ένωση Ποντίων Ζωγράφου και ο Σύλλογος Ποντίων Ν. Ιωνίας «Η ΣΙΝΩΠΗ», δημιουργώντας μια εικόνα συλλογικής παρουσίας που σπάνια συναντά κανείς.
Σημαντικό ρόλο στην επιτυχία της βραδιάς είχαν οι μουσικοί, οι οποίοι κράτησαν αμείωτο το κέφι και μετέφεραν το κοινό σε μια αυθεντική ποντιακή ατμόσφαιρα. Ο Γιώργος Σοφιανίδης, ο Στάθης Πορφυρίδης, ο Χριστόφορος Κοσμίδης, ο Δημήτρης Κοσμίδης, ο Ορφέας Κοσμίδης, ο Αλέξανδρος Μιχαηλίδης, ο Λάζος Γιαγκαζίδης, ο Γιώργος Κωνστάντης και ο Γιώργος Τιρεκίδης συνέβαλαν καθοριστικά στη δημιουργία μιας ατμόσφαιρας που συνδύαζε συγκίνηση, περηφάνια και γνήσιο γλέντι.
Η βραδιά δεν ήταν μόνο μια επιτυχημένη εκδήλωση, αλλά μια ζωντανή υπενθύμιση ότι η δύναμη του ποντιακού ελληνισμού βρίσκεται στο «μαζί». Στους κύκλους του χορού, στα τραγούδια που πέρασαν από γενιά σε γενιά, στην προσπάθεια να διατηρηθούν αξίες, μνήμη και ταυτότητα. Σε μια περίοδο γεμάτη προκλήσεις, η εικόνα δεκάδων συλλόγων και εκατοντάδων ανθρώπων να σμίγουν σε έναν κοινό σκοπό αποτέλεσε το πιο ισχυρό μήνυμα: ότι ο πολιτισμός δεν ανήκει μόνο στο παρελθόν, αλλά συνεχίζει να διαμορφώνει το παρόν και το μέλλον.
