To 2026 μπήκε με έναν εμφύλιο. Αφορμή μια ελληνική ταινία. Εκείνη για τον Καποδίστρια του Γιάννη Σμαραγδή. Μπορεί να εισέπραξε ως επί το πλείστον μέτριες έως αρνητικές κριτικές, αλλά οι αίθουσες γέμισαν και γεμίζουν. Δεν είναι λίγοι αυτοί που υποστηρίζουν ότι όχι μόνο θα ξεπεράσει τον περσινό θρίαμβο του Υπάρχω αλλά μέσα στις επόμενες εβδομάδες θα φτάσει και το 1 εκατομμύριο εισιτήρια!
Από την άλλη στα social και όχι μόνο έχει ξεσπάσει ο εμφύλιος που γράφουμε πιο πάνω, μεταξύ θεατών που λάτρεψαν την ταινία και επιτίθενται σε αυτούς που δεν τους άρεσε. Οι δε τερατολογίες φτάνουν μέχρι του σημείου να μιλάνε ακόμα και ότι κατεβαίνει ο σκηνοθέτης για τη Βουλή και δη σε νεοσύστατο κόμμα. Παράνοια;
Και μέσα σε όλα αυτά βρίσκεται ο Αντώνης Μυριαγκός. Ο ηθοποιός που υποδύθηκε στη μεγάλη οθόνη τον Ιωάννη Καποδίστρια. Το περίεργο είναι πως συγκριτικά με όλα όσα έχουν γραφτεί για την ταινία, ο ίδιος έχει εισπράξει θετικά σχόλια. Ακόμα και από πολέμιους του φιλμ.
Σίγουρα η επιλογή του ήταν έκπληξη με την έννοια ότι για περίπου δύο δεκαετίες ο Μυριαγκός είναι από τους θεατρικούς ηθοποιούς πρώτης γραμμής, αλλά όχι αυτό που θα έλεγαν κάποιοι «εμπορικό χαρτί» τουλάχιστον για το μεγάλο κοινό.
Ο κατάλληλος ηθοποιός στον κατάλληλο ρόλο
Σίγουρα η ιστορία πίσω από την ταινία αλλά και όσα γίνονται τώρα στα ΜΜΕ θα μπορούσε να γίνει υλικό για μια έτερη ταινία. Τον Καποδίστρια πάντως ο Γιάννης Σμαραγδής τον σχεδίαζε για πολλά χρόνια. Και όταν το 2017 προβλήθηκε στις αίθουσες η προηγούμενη ταινία του Ο Καζαντζάκης, ετοιμαζόταν να κάνει τον Καποδίστρια. Όμως η δημιουργία μιας ελληνικής ταινίας και δη υπερπαραγωγή χρειάζεται χρήματα. Και πολλά. Ο Σμαραγδής είχε ξεκινήσει τις έρευνες για τον πρώτο κυβερνήτη της χώρας μας, φτάνοντας ακόμα και στο εξωτερικό.
Το 2022 η μοίρα του έδειξε το σκληρό της πρόσωπο, καθώς «έφυγε» από τη ζωή, η σύζυγός του Ελένη, που ήταν και παραγωγός του. Ο σκηνοθέτης θυμάται με συγκίνηση, πως «Προτού “φύγει” η Ελένη μού είχε κάνει τις τελευταίες διορθώσεις στο σενάριο του Καποδίστρια με ένα μολυβάκι μικρό –όλα μου τα σενάρια τα διόρθωνε η Ελένη, τα ενέκρινε και μετά τα γύριζα– και όταν τελείωσε μου είπε: “Αυτή, Γιάννη, θα είναι η καλύτερή μας ταινία”. Και “έφυγε”».
Πώς οδηγήθηκε στην επιλογή του Μυριαγκού για τον πρωταγωνιστικό ρόλο;
Ο Γιάννης Σμαραγδής είχε πει: «Είχα κάνει τέσσερις-πέντε εκδοχές πριν από αυτόν. Αλλά κάποιο χέρι τούς έσπρωχνε και έφευγαν ή τους έδιωχνα. Και ήμασταν σε αδιέξοδο. Και με παίρνει τηλέφωνο ένας φίλος μου, αρχιτέκτονας στον Λίβανο, και μου λέει: «Υπάρχει ένας ηθοποιός που τον έχω δει στον Τερζόπουλο και μου είχε κάνει τρομερή εντύπωση. Μήπως υπάρχει κάνας ρόλος να παίξει;». Μου στέλνει το όνομα, εγώ ήμουν στο αυτοκίνητο και οδηγούσα, και στέλνω το όνομα στον συνεργάτη μου στο γραφείο και του λέω: «Για ψάξε να δεις τι είναι αυτός, μήπως είναι χρήσιμος για κάνα ρόλο» – όχι για τον Καποδίστρια. Τον ψάχνει, βρίσκει μια φωτογραφία και μου τη στέλνει. Και του λέω: «Βρες τον τώρα! Αυτός θα παίξει τον Καποδίστρια»! Tον βρήκε στη Γεωργία όπου έκανε πρόβες με τον Τερζόπουλο. Ήταν Παρασκευή και Δευτέρα πρωί έρχεται στο γραφείο. Μόλις μπαίνει μέσα του λέω: «Εσύ θα παίξεις τον Καποδίστρια». Μου λέει: «Με συγχωρείτε, τι;». Μετά πέρασε μια διαδικασία εκπαίδευσης για το πώς θα προσεγγίσει τον ρόλο».
Τα γυρίσματα ξεκινάνε το 2023, αλλά το 2024… έλλειψη χρημάτων, στάση γυρισμάτων. «Περιμέναμε χρήματα από διάφορες πηγές και δεν ήρθαν», είχε δηλώσει τότε. Ευτυχώς που στις αρχές του 2025 τα χρήματα βρέθηκαν και τα γυρίσματα συνεχίστηκαν και η ταινία βγήκε στις αίθουσες ανήμερα των Χριστουγέννων, με τα γνωστά… αποτελέσματα.
Πάντως ο Αντώνης Μυριαγκός δεν έδειξε να πτοείται από τις αρνητικές κριτικές που έλαβε η ταινία. Σε πρόσφατη συνέντευξή του δήλωσε ευχαριστημένος που γέμισαν οι αίθουσες.
Ο δρόμος της τέχνης
Ο Αντώνης Μυριαγκός γεννήθηκε στην Χίο, αλλά όταν ήταν 1,5 χρονών η οικογένεια πήγε για επαγγελματικούς λόγους στον Καναδά και συγκεκριμένα στο Μόντρεαλ, όπου ο μικρός Αντώνης πήγε σχολείο μέχρι τη Β’ Δημοτικού. «Οι πρώτες μου μνήμες, ακόμα και η γλώσσα που μίλησα στον παιδικό σταθμό, ήταν τα αγγλικά, αλλά για κάποιον λόγο το απώθησα όλα αυτά όταν ήρθαμε στην Ελλάδα», είχε πει σε συνέντευξή του. Για την ιστορία μπορεί να έκανε πολλά επαγγελματικά ταξίδια στις ΗΠΑ, αλλά στον Καναδά μέχρι τώρα δεν έχει πάει ξανά.
Όσον αφορά την οικογένειά του έχει αναφέρει πως ο πατέρας του ήταν από τη Χίο, ενώ η καταγωγή της μητέρας του από τη Μικρά Ασία, όπου είχαν έρθει πρόσφυγες με τον δεύτερο διωγμό. Μάλιστα το σπίτι της γιαγιάς του στη Χίο βρίσκεται στον προσφυγικό καταυλισμό.
Πώς όμως προέκυψε το καλλιτεχνικό, τόσο στον ίδιο όσο και στις δύο αδελφές του; «Υπήρχαν κάποιες καλλιτεχνικές αναφορές, ας πούμε ο παππούς μου έπαιζε μαντολίνο, έγραφε κανένα στιχάκι, ως πρόσφυγας είχε την ανάλογη ιδιοσυγκρασία. Από το σόι του πατέρα μου, λόγω αστικής καταγωγής, η αδερφή του έκανε πιάνο, λίγη ζωγραφική με μαθήματα δι’ αλληλογραφίας, γαλλικά, τέτοια πράγματα. Κανείς δεν είχε ασχοληθεί επαγγελματικά όμως», είχε πει σε συνέντευξή του.
Στο σχολείο ήταν μέτριος μαθητής και μάλιστα μια χρονιά έμεινε μετεξεταστέος στη χημεία. Τότε ανακοίνωσε στον πατέρα του, ότι θα γραφτεί στο Τεχνικό Λύκειο για να γίνει ψυκτικός. Ο πατέρας του, τον συμβούλεψε να περάσει πρώτα το μάθημα και μετά θα το συζητάγανε. Τελικά το πέρασε και η καριέρα του ως ψυκτικός δεν ξεκίνησε ποτέ.
Όσον αφορά στο κλασικό ερώτημα «τι θα γίνει όταν μεγαλώσει», ο έφηβος Αντώνης δεν είχε σαφή απάντηση, καθώς το μόνο που του άρεσε ήταν να ζωγραφίζει. «Η Καλών Τεχνών προέκυψε με πολύ φυσικό τρόπο. Δεν ήξερα την ύπαρξή της μέχρι το λύκειο, ώσπου μια καθηγήτριά μου, Φυσικός, που με έβλεπε που ζωγράφιζα, με ρώτησε “το ξέρεις ότι υπάρχει σχολή γι’ αυτό;”, είχε πει.
Τελικά περνάει με τη δεύτερη στην Καλών Τεχνών. Στη σχολή πέρασε πολύ καλά και έφτασε να κάνει και έκθεση ζωγραφικής. Μόνο που η αλλαγή προέκυψε απότομα. Σήμερα κάνοντας τον απολογισμό ομολογεί πως: «Τα εικαστικά έχουν μοναξιά».
Πολίτης του κόσμου
Πώς όμως από τα εικαστικά μεταπήδησε στην υποκριτική; Πριν γίνει αυτό προηγείται η στρατιωτική του θητεία η οποία έλαβε χώρα μεταξύ άλλων στη Χίο αλλά και στο Κόσοβο. Πέντε χρόνια μετά τον πόλεμο της Γιουγκοσλαβίας, όπου υπηρετούσαν και έφεδροι, πέρα από τους μόνιμους, επί πληρωμή. «Αρκετά λεφτά. Δεν κινδύνευαν, είχε τελειώσει ο πόλεμος, αλλά τα πράγματα ήταν ακόμα ρευστά, ειδικά στο Κόσοβο, όπου υπήρχαν αρκετοί ακροβολιστές. Έκανα τα χαρτιά μου και πήγα. Σκέφτομαι τώρα γιατί πήγα. ΟΚ, ήταν το οικονομικό που με έκαιγε, μου ήταν δύσκολο να περνάει ο καιρός κι εγώ να ζητάω λεφτά. Αλλά ήθελα να δω και πώς ήταν αυτή η χώρα μετά τον πόλεμο», είχε πει σε συνέντευξή του.
Για επτά μήνες, λοιπόν, έμεινε σε ένα στρατόπεδο 28 χιλιόμετρα από το Σαράγεβο, με αντίσκηνα μέσα σε ένα εγκαταλελειμμένο εργοστάσιο. Πολύ κρύο τον χειμώνα, αλεξίσφαιρα και γεμάτα όπλα.
Όταν απολύθηκε, νοίκιασε με φίλους του ένα σπίτι που το έκαναν και ατελιέ. Όμως ήδη είχε αρχίσει το φλερτ με την υποκριτική. Μια τέχνη που δεν του ήταν άγνωστη, αφού όπως είχε πει: «Στα φοιτητικά μου χρόνια έβγαζα χαρτζιλίκι στο Μέγαρο Μουσικής ‒ ήταν τα ’90s, η χρυσή δεκαετία του Μεγάρου, όπου έπαιζα ως κομπάρσος στις όπερες. Μετέπειτα σκέφτηκα ότι ένιωθα καλά με τη διαδικασία της σκηνής. Από μικρός είχα την επιθυμία να ντύνομαι, να υποδύομαι, να μπαίνω σε έναν ρόλο, να φτιάχνω αυτοσχέδια κοστούμια, μου άρεσε πολύ και το σινεμά, αλλά νομίζω ότι πολλά παιδιά το περνάνε αυτό».
Από την άλλη υπήρχε ήδη μια ηθοποιός στην οικογένεια, η αδελφή του, η Καλιρρόη Μυριαγκού. Σε εκείνην μόνο εκμυστηρεύτηκε την απόφασή του να γραφτεί στη δραματική σχολή του «Εμπρός» όπου εκτός των άλλων είχε δάσκαλους όπως ο Τάσος Μπαντής και ο Δημήτρης Καταλειφός. Αλλά ακόμα και όταν τελείωσε δεν ήξερε εάν θα ακολουθούσε τον δρόμο της υποκριτικής. Ώσπου προέκυψε στο δρόμο του ο Θεόδωρος Τερζόπουλος. Ο σπουδαίος θεατρικός σκηνοθέτης και δημιουργός του «Θεάτρου Άττις». Όταν συμφωνήσανε να είναι στην ομάδα τον ρώτησε εάν έχει διαβατήριο καθώς η διαδρομή που ετοιμαζόντουσαν να κάνουν ήταν: Μεξικό-Γερμανία -Επίδαυρο. Με το καλημέρα σας, δηλαδή στα βαθιά, αφού το θεατρικό του ντεμπούτο ως επαγγελματίας ηθοποιός έγινε το 2005, στο Γκουαναχουάτο, στο Μεξικό.
Η καθημερινότητα και η δημοφιλία
Ο ηθοποιός που στην εφηβεία του λάτρευε τη ροκ μουσική και ιδιαίτερα το άλμπουμ του Bruce Springsteen Born in the USA, μετεξελίχτηκε σε ερμηνευτή πρώτης γραμμής με πολύ σεβασμό στο όνομά του, από την θεατρική κοινότητα της χώρας. Έπαιξε στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, ενώ από τις δουλειές που έκανε με τον Τερζόπουλο ξεχωρίζει τα Μάουζερ, Αμόρ και η συνεργασία του στη Φιλαδέλφεια, στην Αμερική, όπου υποδύθηκε τον Κρέοντα στην Αντιγόνη με Αμερικανούς ηθοποιούς.
Ο Ιωάννης Καποδίστριας δεν ήταν το πρώτο ιστορικό πρόσωπο που υποδύθηκε. Είχε προηγηθεί ο θεατρικός Διονύσιος Σολωμός στους Ελεύθερους Πολιορκημένους που είχε ανεβάσει ο Θάνος Παπακωνσταντίνου το καλοκαίρι του 2020.
Τηλεοπτικά έχει κάνει λίγα πράγματα. «Ήμουν αρκετά καχύποπτος με την τηλεόραση. Απ’ την άλλη, είναι προτιμότερο να δοκιμάσεις κάτι και να το μετανιώσεις, παρά να μην το δοκιμάσεις ποτέ επειδή φοβάσαι ότι θα σε χαλάσει ή ότι δεν θα τα καταφέρεις», είχε εξομολογηθεί παλαιότερα.
Εκτός επαγγελματικών υποχρεώσεων είναι πατέρας των δίδυμων Κωστή και Δέσποινας, ενώ όπως έχει πει: «Η οικογένειά μου είναι το κέντρο μου. Η γυναίκα μου και τα παιδιά μου. Κάθε φορά που γυρνάω από την πρόβα, ειδικά σε περιόδους που είμαστε στην τελική ευθεία και το πράγμα ζορίζει, όσο μπλοκαρισμένος κι αν είμαι, είναι καταλύτης η επαφή με τα παιδιά και τη γυναίκα μου».
Τα παιδιά του εσχάτως αισθάνονται θαυμάσια που ο πατέρας τους έχει γίνει γνωστός σε όλη την χώρα. Αλλά και ο ίδιος χαίρεται την επιτυχία και προσθέτει με σαρκασμό: «Ακόμα δεν έχω πάθει κάτι»/\.
Σπύρος Δευτεραίος
