Ο Νίκος και η Βακίνα Πονίρη αποτελούν σήμερα δύο από τις πιο γνωστές φυσιογνωμίες της καλυμνιακής κοινότητας του Ντάργουιν στη βόρεια επικράτεια της Αυστραλίας. Οι δεσμοί τους με την τοπική κοινωνία είναι πολύ δυνατοί, καθώς η ιστορία τους συνδέεται με τα πρώτα βήματα των Καλύμνιων στην περιοχή.
Η κοινή τους πορεία ξεκινά από τον Πέτρο Μιχαλιού, τον παππού της Βακίνας από την πλευρά της μητέρας της, ο οποίος υπήρξε ο πρώτος Καλύμνιος που εγκαταστάθηκε στο Ντάργουιν το 1927.
Μετά από ένα σύντομο διάστημα στην Αυστραλία, επέστρεψε στην Κάλυμνο, αλλά ξαναγύρισε το 1933, αυτή τη φορά μαζί με την οικογένειά του. Αργότερα μετακόμισαν στο Σίδνεϊ, όπου γεννήθηκε η κόρη του, Μαίρη και τελικά εγκαταστάθηκαν εκεί μόνιμα.
Ο Πέτρος, ξυλουργός και οικοδόμος στο επάγγελμα, υπήρξε από τους πρωτοπόρους της ελληνικής κοινότητας του Ντάργουιν. Βοήθησε πολλούς συμπατριώτες του να μεταναστεύσουν και να σταθούν στα πόδια τους, ξεκινώντας από τους ξαδέλφους του, την οικογένεια Πολίτη. Μαζί, συνέβαλαν στο να δημιουργηθεί ένας ζωντανός πυρήνας Καλύμνιων στην Αυστραλία, που άντεξε στο χρόνο.
Ανάμεσα στα έργα του ήταν και η ανέγερση της Ελληνορθόδοξης Εκκλησίας του Αγίου Νικολάου, της οποίας σχεδίασε τον χαρακτηριστικό τρούλο μαζί με τον γιο του. Επιπλέον, κατασκεύασε ξενώνα και καταστήματα απέναντι από το παλιό νοσοκομείο του Myilly Point, γνωστά ως «Mihaliou Cash and Carry» — το σημερινό The General Café, που διατηρεί ακόμη την παλιά του γοητεία.
Ο Πέτρος απεβίωσε το 1983, αφήνοντας πίσω του μια πολύ δυνατή παρακαταθήκη.
Η κόρη του, Μαίρη, μεγάλωσε στο Σίδνεϊ, μέσα σε μια οικογένεια που κρατούσε ζωντανές τις ελληνικές παραδόσεις. Εκεί γνώρισε τον Εμμανουήλ Κλωνάρη, μηχανολόγο μηχανικό που είχε σπουδάσει στην Αθήνα και εγκαταστάθηκε στην Αυστραλία το 1960. Παντρεύτηκαν και απέκτησαν δύο παιδιά, τη Βακίνα και τον αδελφό της, προτού μετακομίσουν στο Ντάργουιν, όπου γεννήθηκαν και τα δύο μικρότερα παιδιά τους.
Στο Ντάργουιν, ο Εμμανουήλ και η Μαίρη έγιναν ενεργά μέλη της ελληνικής κοινότητας, προσφέροντας εθελοντικά τη βοήθειά τους σε πολιτιστικές και κοινωνικές δράσεις. Μαζί βίωσαν και τον Καταστροφικό Κυκλώνα Τρέισι το 1974, γεγονός που σφράγισε τόσο τη ζωή τους όσο και τη μνήμη ολόκληρης της πόλης.
Στα μέσα της δεκαετίας του ’80, η Βακίνα γνώρισε τον Νίκο Πονίρη στο Σίδνεϊ. Παντρεύτηκαν και επέστρεψαν στο Ντάργουιν το 2008 για να βρίσκονται κοντά στην οικογένεια.
Μια τυχαία αλλά συγκινητική λεπτομέρεια ενώνει τις οικογένειές τους: ο παππούς της Βακίνας, σφουγγαράς στο επάγγελμα, είχε διδάξει στον πατέρα του Νίκου την τέχνη και τους κανόνες ασφάλειας της κατάδυσης, πολλά χρόνια πριν γνωριστούν οι δύο νέοι.
Σήμερα, η Βακίνα εργάζεται στο πανεπιστήμιο Charles Darwin, ενώ ο Νίκος διατηρεί δική του κατασκευαστική εταιρεία και για χρόνια υπήρξε πρόεδρος της ελληνικής κοινότητας Βόρειας Αυστραλίας (2016-2024). Κατά τη διάρκεια της θητείας του, ανακαίνισε την αίθουσα και το ελληνικό σχολείο της κοινότητας, έδωσε νέα πνοή στο Φεστιβάλ Greek GleNTi και το έκανε ακόμα πιο δημοφιλές.
Η οικογένεια Πονίρη αφιέρωσε περισσότερα από δεκαπέντε χρόνια εθελοντικής δράσης, συμβάλλοντας καθοριστικά στη διατήρηση της ελληνικής ταυτότητας στο Ντάργουιν.
Η πολιτιστική τους προσφορά έχει βαθιές ρίζες: ο Θεόφιλος Κλωνάρης, θείος της Βακίνας, ίδρυσε τη δεκαετία του 1950 σχολή χορού στην Κάλυμνο και δημιούργησε τον περίφημο «χορό του μηχανικού», αφιερωμένο στους σφουγγαράδες και τους κινδύνους του επαγγέλματός τους – δημιουργία για την οποία τιμήθηκε με μετάλλιο από την ελληνική κυβέρνηση. Παράλληλα, υπήρξε πρωτοπόρος στον αθλητισμό του νησιού, ενώ η σύζυγός του, Κατερίνα, ίδρυσε το πρώτο αγγλόφωνο σχολείο της Καλύμνου τη δεκαετία του ’60.
