Ο Πούλον ας σον Κιμισχάναν όσα παράδες εμάζευεν όλον την εβδομάδαν, (ας σ’ αλατσάκια τ’…) επέγνεν κάθε Κυριακήν σην εκκλησίαν σον Άγιον Γεώργιον, εθέκ’ νεν ατά απάν σο παγκάρ και γόραζεν’ ατα λαμπάδες.
Σην Ιεράν Πύλην τ’ Εκκλησίας έταν δύο τρανά εικόνας. Δεξιά τη Χριστού και αριστερά τη Παναγίας.
Σο παγκάρ’ καικά ο Πούλον έφτηνεν όλα τα λαμπάδες εντάμαν, εκράνεν ατά υψηλά ας σο κιφάλ’ ν ατ’, επέγ’ νεν σην εικόναν τη Χριστού, έστεκεν έναν ξάϊ, ετέρνεν ατον άγρια, άγρια, εμουρμούριζεν κατ’ απέσ’ σο νουν ατ’ και επέγνεν ύστερα έφτηνεν όλα εντάμαν σην εικόνα τη Παναγίας.
Οι μειζετέρ’ εμουν έλεπαν από το άτοπον και ερώτεσαν ατον έναν ημέραν: Πούλο γιατί όλα τα λαμπάδες αφ’ ς ατα σην Παναγίαν και σον Χριστόν έναν λαμπάδαν πα κι’ αφ’ ς;
Ο Πούλον είπεν ατς «Ατότε πα ατά εποίνεν. Καλός άνθρωπος αν έτον οι Εβραίοι πα ‘κι θα εσταύρωναν άτον», ήσυχα κ’ εκάθοντον.
Όταν ετύχαινεν να μην έχ’ παράδες ν’ αγοράζ’ λαμπάδες, ελογαριάζεν τον εαυτόν ατ’ άμον κατάδικον και επέγ’ νεν έστεκεν εμπροστά σο προσκυνητάρ’ και εδέβαζεν έναν ψαλτήρ’ που είχεν.
Έναν Κυριακήν σίτια εδέβαζεν το ψαλτήρ’ έρθεν ο Δεσπότ’ς ο Γερβάσιον να λειτουργά.
Εκεί που έστεκεν να φορίζ’ νε ατον τα ιερά άμφιατ’ να εμπαίν’ σην λειτουργίαν, ελέπ’ εμπροστάτ’ τον Πούλον να δεβάζ’ το ψαλτήρ. «Καλημέρα Πούλο λέγει ατον».
Ο Πούλον εθάρρεσεν τα παιδία επείραζανατον και χωρίς να κλώσκεται οπίσ’ να τερή ποίος έτον είπεν ατον: «Ύπαγε οπίσω μου Σατανά».
Ο Δεσπότ’ ς εγέλασεν με την καρδίαν και εσέβεν σην λειτουργίαν.
Όταν εγέν’ τονε η απόλυσι τ’ εκκλησίας, ο Πούλον έστεκεν σ’ εκκλησίας την πόρταν καικά. Εξέβεν ο Δεσπότ’ς είδεν ατον και λέγει ατον.
«Πούλο! Σην εκκλησίαν απέσ’ καλημέρα είπα σε και καλημέρα πα κι λες με».
Εγώ είπεν ατον ο Πούλον· «ατότε με τον Θεόν εκαλάτσευα».
Ετέρεσεν ατον ο Δεσπότ’ ς και ελιγώθεν ας ‘σα γέλ’ τα.
-Ντο γελάς Δέσποτα να έχω την ευχή σ’, λέγει ατον ο Πούλον.
«Είσαι, είσαι, άμμα ας ‘σον Θεόν τρανός πα κ’ είσαι».
Κων. Α. Παπαδόπουλος
