Ξημερώματα της 7ης Φεβρουαρίου. Η ελληνική ομάδα έρευνας και διάσωσης της ΕΜΑΚ έχει μόλις φτάσει στην επαρχία Χατάι της Τουρκίας, αντικρίζοντας μια ισοπεδωμένη πόλη μες στα συντρίμμια, με εγκλωβισμένους στα χαλάσματα και με αυτοκίνητα που ακόμη είχαν πάνω τούβλα.
Ανάμεσα στα αγωνιώδη βλέμματα και στις συνεχείς εκκλήσεις για βοήθεια, η ελληνική αποστολή ξεκινά να στήνει τις σκηνές της για να στρατοπεδεύσει και να αρχίσει να επιχειρεί. Ένα μικρό αγόρι 7-8 ετών πλησιάζει την ελληνική αποστολή, και προσφέρει στο μέλος της, ιατρό του ΕΤΙΚ ΕΚΑΒ Σωκράτη Δούκα, ένα κουτί μπισκότα, ως το ελάχιστο ευχαριστώ για όσα επρόκειτο να πράξουν κατά την παραμονή τους στην Τουρκία.
Τα μέλη της ελληνικής ομάδας έρευνας και διάσωσης, αφηγήθηκαν κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου που παραχώρησαν σήμερα, συγκλονιστικές και συγκινητικές στιγμές τους από την αποστολή στην πληγείσα από τον φονικό σεισμό Τουρκία.
Εικόνες που θα τους μείνουν ανεξίτηλες και χαραγμένες για καιρό στο μυαλό τους, όπως η διάσωση της Αϊρίν, που, χαμογελώντας κατά την διάρκεια της πολύωρης και πολύπλοκης διάσωσής της, τους ζήτησε μέχρι και να της κόψουν το πόδι για να ανακουφιστεί και να σωθεί, όπως περιέγραψαν οι πυραγοί Κωνσταντίνος Νίκας και Θωμάς Κρικέλης.
«Ο άνθρωπος όταν νιώθει πόνο είναι ζωντανός. Όταν όμως νιώθει τον πόνο του άλλου, τότε, ναι, είναι Άνθρωπος.» Νίκος Καζαντζάκης.#σεισμος #TurkeyEarthquake #Συρια #σεισμος_Τουρκια #ΕΜΑΚ pic.twitter.com/JgVllMg9lM
— Mary Mary (@MaraKk_) February 8, 2023
Η Αϊρίν βρισκόταν στα χαλάσματα και ο πυραγός Κωνσταντίνος Νίκας μαζί με τους συναδέλφους του, την ρωτούσαν διαρκώς όσο επιχειρούσαν για τον απεγκλωβισμό της, τι χρειαζόταν.
Πλησιάζοντας στην τελική ευθεία της διάσωσης, έχασαν την επικοινωνία μαζί της, δύο φορές, δίχως να γνωρίζουν αν ήταν λιπόθυμη.
Τότε, ο Κωνσταντίνος Νίκας, που είχε αναλάβει την επικοινωνία και την ψυχολογική υποστήριξή της, δεν σταμάτησε να φωνάζει το όνομά της και να της κρατά το χέρι, έτσι ώστε να μην νιώθει μόνη,, όπως αφηγήθηκε ο πυραγός Θωμάς Κρικέλης.
Στη συνέχεια περιέγραψε μια ακόμα στιγμή, τα ξημερώματα της 8ης Φεβρουαρίου όταν διέσωσαν ένα 11χρονο αγόρι. Ο Θωμάς Κρικέλης προσπαθώντας να ανταποκριθεί στην διαρκή έκκληση του αγοριού για νερό, τον πλησίαζε κρατώντας ένα ποτήρι και άρχισε να τον βρέχει καθώς το αγόρι ήταν ξαπλωμένο. Ο μικρός είχε γίνει μούσκεμα και ο διασώστης ζήτησε ένα καλαμάκι για να διευκολύνει το αγόρι.
«Κάθε φορά που του τράβαγα το ποτήρι, μου έπιανε το χέρι, λέγοντάς μου να συνεχίσω να του δίνω νερό και έπειτα να μου λέει συνεχώς «10%», ότι ήταν στο «10%», δεν άντεχε άλλο. Δεν έπαυε να μας υπενθυμίζει ότι ήταν στα όριά του. Να ναι καλά, τον έβγαλαν οι συνάδελφοι και πήγαν όλα καλά», σημειώνει ο κ. Κρικέλης.
Οι φωνές των ανθρώπων, των θαμμένων ζωντανών, είναι αυτές που από εδώ και πέρα θα συντροφεύουν για το υπόλοιπο της ζωής του τον διασώστη του ΕΚΑΒ Ευθύμη Αραβάνη. «Το συναίσθημα που θα με συντροφεύει για το υπόλοιπο της ζωής μου, ήταν οι φωνές των ανθρώπων που ήταν μέσα στα χαλάσματα. Ήταν οι φωνές ζωντανών θαμμένων».
«Ειδικά την πρώτη ημέρα που υπήρχε αυξημένη ζήτηση για βοήθεια, αρχίσαμε να καταλαβαίνουμε ότι ίσως δεν μπορούμε να ανταπεξέλθουμε σε όλη αυτή την ζήτηση» είπε.
Ακούγοντας αυτές τις φωνές κάθε λεπτό, κάθε ώρα, ο Ευθύμης Αραβάνης ανησυχούσε αν αυτές θα χαθούν σταδιακά, μέρα με τη μέρα. «Από εκεί που ήταν μια φωνή που σε συγκλόνιζε, έπειτα ήταν μία φωνή που στη συνέχεια είχες αγωνία να την ξανακούσεις, γιατί το μετά σου νοηματοδοτούσε την οποιαδήποτε ελπίδα να συνεχίσεις να επιχειρείς», επισήμανε.
Η εικόνα μικρών παιδιών να παίζουν σε μία παιδική χαρά και γύρω τους να είναι όλα ερείπια, είναι αυτή που αποτυπώθηκε στο μυαλό του επιπυραγού, Παναγιώτη Γιαννόπουλου.
«Μια παιδική χαρά με μικρά παιδιά που έπαιζαν και χαμογελούσαν, ενώ γύρω είχε συντελεστεί μία καταστροφική κατάσταση με ερείπια, με ανθρώπους στους δρόμους, με ανθρώπους χωρίς βασικά αγαθά για τη επιβίωσή τους. Αυτό για μένα είναι κάτι που θα χαραχθεί ανεξίτηλα στη μνήμη μου», ανέφερε χαρακτηριστικά.
ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟ βίντεο δείχνει τους ήρωες άνδρες της #ΕΜΑΚ ανάμεσα στα συντρίμμια και κάτω από τόνους τσιμέντου να εντοπίζει και τελικά να σώζει ένα 7χρονο κορίτσι… #Σεισμος_στην_Τουρκια #PrayForTurkeyAndSyria #σεισμος_Τουρκια pic.twitter.com/HkXUcBIPVK
— g.goudaras (@GGoudaras) February 13, 2023
Πυρήνας συντονισμού η ελληνική αποστολή
Τα μέλη της ελληνικής ομάδας έρευνας και διάσωσης πρωτοαντίκρισαν μία σύγχρονη, ισοπεδωμένη πόλη, με ανθρώπους που αγωνιούσαν για τους συγγενείς τους, αναζητούσαν μία βοήθεια και υποστήριξη και εξέφραζαν την ευγνωμοσύνη τους για την αλληλεγγύη και όσα έπραττε η ελληνική αποστολή.
Φτάνοντας με το C-130 στην περιοχή του Ιντσιρλίκ στα Άδανα, μεταφέρθηκαν στη συνέχεια με οχήματα των τουρκικών αρχών στην επαρχία Χατάι, αποτελώντας την πρώτη αποστολή και τον πρώτο πυρήνα συντονισμού από τις διεθνείς δυνάμεις, που μετέβη στο σημείο όπου επιτελέστηκαν οι περισσότερες καταστροφές.
«Ήμασταν o πρώτος θύλακας συντονισμού μαζί με την αντίστοιχη ομάδα της Ελβετίας, όπου επιλέξαμε την εγκατάσταση όπου θα δημιουργείτο η βάση των επιχειρήσεων και ήμασταν η πρώτη πηγή πληροφοριών στο διεθνές κέντρο συντονισμού που συστήνεται σε τέτοιες περιπτώσεις και κατευθύνει την διεθνή βοήθεια», ανέφερε χαρακτηριστικά ο Παναγιώτης Γιαννόπουλος.
Όπως πρόσθεσε, αρχικά ανέπτυξαν ένα γραφείο συλλογής πληροφοριών και στη συνέχεια ήρθαν σε επαφή με τους τοπικούς πληθυσμούς και τους κάλεσαν να τους δώσουν πληροφορίες για ανθρώπους που κινδύνευαν ή ήταν εγκλωβισμένοι στα ερείπια.
«Δεν σταματήσαμε μέχρι την τελευταία στιγμή να επιχειρούμε. Λειτουργούσαμε πάντα με γνώμονα την διάσωση της ανθρώπινης ζωής», τόνισε ο επιπυραγός.
«Νιώθω περήφανος πάρα πολύ για την ομάδα μου, όσο και για τα αποτελέσματα που παραγάγαμε στο πεδίο», σημείωσε χαρακτηριστικά.
Την υγειονομική συνδρομή στο έργο της ΕΜΑΚ είχε αναλάβει το ειδικό τμήμα Ιατρικής Καταστροφών του ΕΤΙΚ-ΕΚΑΒ. Συνολικά, το προσωπικό του ΕΤΙΚ ΕΚΑΒ συνέδραμε για οκτώ τραυματίες καθώς και στις πέντε διασώσεις της ΕΜΑΚ από τα χαλάσματα.
Στην αποστολή αυτή συμμετείχαν 8 άτομα, 3 γιατροί και 5 διασώστες του ΕΤΙΚ ΕΚΑΒ. «Η μόνη επιλογή είναι η διατήρηση της ανθρώπινης ζωής», επισήμανε ο Σωκράτης Δούκας. Όπως εξήγησε, από την πρώτη στιγμή που στήθηκε το κέντρο επιχειρήσεων, άνθρωποι έσπευδαν να ζητήσουν ιατρική βοήθεια, με αποτέλεσμα πολύ γρήγορα να φτάσουν οι πρώτοι τραυματισμένοι, πριν ακόμα ξεκινήσουν οι γιατροί να κατέβουν στο πεδίο όπου επιχειρούσε η ΕΜΑΚ, για να ξεκινήσει η διαδικασία της έρευνας και διάσωσης.
Για ένα εξαιρετικά επικίνδυνο περιβάλλον εργασίας έκανε λόγο ο πυραγός, Κωνσταντίνος Νίκας, προσθέτοντας ότι διαρκώς γινόταν εκτίμηση της επικινδυνότητας και της ασφάλειας της κατάστασης στα σημεία όπου δούλευαν, έτσι ώστε «να μπορέσουν να φέρουν το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα, δηλαδή τον απεγκλωβισμό».
Όπως τόνισε, η χαρά τους ήταν απερίγραπτη όποτε κατάφερναν να απεγκλωβίσουν κάποιον επιζώντα.
