Ο Βασίλης Συμβουλίδης ήταν είκοσι χρόνια πρόεδρος της Ελληνικής Κοινότητας της Περιφέρειας της Οδησσού «Γρηγόριος Μαρασλής». Το 2020 για λόγους υγείας δεν ξαναέβαλε υποψηφιότητα για τις εκλογές στο Διοικητικό Συμβούλιο. Παραμένει όμως ενεργό μέλος της κοινότητας. Ακόμα και μετά την παραίτησή του, τον παίρνουν συχνά τηλέφωνο για τα ζητήματα της λειτουργίας του Συλλόγου.
«Γεννήθηκα στο Κομπουλέτι της Γεωργίας. Κοντά στο Βατούμ. Εκεί τελείωσα το σχολείο και πήγα στην Οδησσό στο Ινστιτούτο Οικοδομικών Έργων. Μετά τις σπουδές έμεινα εδώ για όλη τη ζωή μου. Από το 1968 μέχρι σήμερα. Είμαστε τέσσερα παιδιά στην οικογένεια. Η μεγαλύτερη αδελφή μου η Ελένη δεν ζει πια. Ο μεγαλύτερος αδελφός μου ο Γιάννης και αυτός πέθανε. Ο μεσαίος αδελφός μου ζει στο Κομπουλέτι. Οι πρόγονοί μας προέρχονται από την Τραπεζούντα. Οι γονείς μας ο Γεώργιος Συμβουλίδης και η Πηνελόπη Σιδηροπούλου γεννήθηκαν στο ελληνικό χωριό Ντάγκβα κοντά στο Βατούμ», είπε κατά την τηλεφωνική μας επικοινωνία ο Βασίλης Συμβουλίδης.
«Είμαι 71 χρόνων και μπορώ να αξιολογήσω τα γεγονότα, που συμβαίνουν δίπλα μας. Όμως παρά τη μεγάλη μου εμπειρία, δεν βρίσκω απαντήσεις για πολλά νέα αιφνίδια ερωτήματα. Από τα παιδικά μου χρόνια είχα πολλούς φίλους Ρώσους. Και στην Οδησσό ζούσα ανάμεσα στους Ρώσους. Η γυναίκα μου είναι Ρωσίδα. Η Οδησσός είναι μια πόλη με πολλές εθνικότητες με τη βαθιά γνώση της ρωσικής γλώσσας. Έχουμε καλές σχέσεις με τους Ρώσους και τους Ουκρανούς.
»Ποτέ δεν είχα νιώσει κάποια καταπίεση στην πόλη μου. Ίσα ίσα που όλοι θαύμαζαν πάντα την ελληνική μου καταγωγή. Γι’ αυτό τώρα, όταν ακούω για την κατάσταση στη Μαριούπολη και τη περικύκλωση της πόλης από το ρωσικό στρατό, στεναχωριέμαι. Με πονάει η σκέψη, πως τα ελληνικά χωριά καταστρέφονται. Ήμουν εκεί πολλές φορές ως πρόεδρος της Ελληνικής Κοινότητας της Περιφέρειας της Οδησσού. Συνεργαζόμουν στενά με την Ομοσπονδία Ελληνικών Συλλόγων της Ουκρανίας και με την πρόεδρο της ΟΕΣ Ουκρανίας Αλεξάνδρα Προτσένκο-Πιτσατζή. Εμείς από όλη την Ουκρανία μαζευόμασταν και στη Μαριούπολη, και στα γύρω χωριά για τη Μέγα Γιορτή των Ελλήνων της Αζοφικής. Οι σκέψεις μου είναι μαζί τους συνέχεια.
»Τον ίδιο πόνο νιώθω και για το Χάρκοβο, και για την Οδησσό και για άλλες πόλεις και χωριά. Ζούμε αδικαιολόγητες καταστάσεις. Η σύγκρουση, κατά τη γνώμη μου, δεν δικαιολογείται με τίποτα. Λυπάμαι πολύ. Στην Οδησσό εκτός από τα ουκρανικά και ρωσικά σχολεία, έχουμε γεωργιανό και αζέρικο κυριακάτικο σχολείο. Η ελληνική γλώσσα διδάσκεται ελεύθερα.
Η Οδησσός είναι ιστορική πόλη για τον Ελληνισμό. Έχει άμεση σχέση με την Ελληνική Επανάσταση του 1821.
»Μέχρι πρότινος στην Οδησσό ήταν δηλωμένοι 2.000 Έλληνες. Με μικτούς γάμους και με τους Έλληνες, που δεν δηλώνουν την καταγωγή τους, είμαστε γύρω στα 10.000 άτομα. Για την πόλη με σχεδόν 1 εκατομμύριο κατοίκους, δεν είναι κάποιος ιδιαίτερος αριθμός, όμως παίζουμε σημαντικό ρόλο εδώ. Ακόμα μεγαλύτερο ρόλο και με πολύ υψηλό ποσοστό στη σχέση με όλο τον πληθυσμό της Οδησσού οι Έλληνες έπαιζαν στα χρόνια της ίδρυσης της Φιλικής Εταιρείας και για όλο το 19ο αιώνα. Το τελευταίο διάστημα παρατήρησα την αύξηση του ενδιαφέροντος των Ελλήνων για την εκμάθηση της μητρικής μας γλώσσας και τη μελέτη του πλούσιου πολιτισμού μας», είπε ο πρώην πρόεδρος των Ελλήνων της Οδησσού.
Ο Βασίλης Συμβουλίδης έζησε στην Οδησσό τα περισσότερα χρόνια της ζωής του. Βρεθήκαμε μαζί του για πρώτη φορά το 2016 στη πόλη της καρδιάς του.
«Για μένα είναι πιο εύκολο να μείνω, παρά να φύγω. Έχω ελληνική υπηκοότητα. Μου πρότειναν να φύγω στην Ελλάδα. Οι φίλοι μου με κάλεσαν στο Κισινάου, στην Τιράσπολη, στην Ευρώπη, στον Καναδά. Εγώ αρνήθηκα. Θα μείνω μέχρι το τέλος αυτής της περιπέτειας στην Οδησσό. Ευτυχώς έχουμε νερό και ρεύμα. Και αν στην αρχή υπήρχαν διακοπές στην παροχή τους, τώρα δεν υπάρχουν. Οι Αρχές δεν θέλουν να προκαλέσουν πανικό στον πληθυσμό. Στην πόλη επικρατεί ηρεμία. Μόνο τα καταστήματα λειτουργούν μέχρι τις 4:00 το απόγευμα και τα ράφια σε αυτά είναι σχεδόν άδεια. Η τροφοδοσία είναι δύσκολη λόγω της περικύκλωσης της πόλης. Στην πόλη μένουν όλο και λιγότεροι άνθρωποι. Μόνο για την Ελλάδα πρόσφατα έφυγαν πέντε λεωφορεία. Η ανιψιά μου με την οικογένεια της είναι τώρα στη Ρουμανία. Κατευθύνονται προς τη Γερμανία», μας εξήγησε.
Μαζί με τον Βασίλη Συμβουλίδη είναι η συνομήλικη γυναίκα του, η Λιουντμίλα. Η κόρη τους η Διάνα είχε σοβαρό πρόβλημα υγείας και πέθανε στην ηλικία των 45 ετών.
Οι άτυχοι γονείς, όπως λένε, δεν έχουν τίποτα να χάσουν. Επισκέπτονται τον τάφο της σχεδόν κάθε εβδομάδα. Δεν θα φύγουν από την Οδησσό σε καμία περίπτωση. Οι διπλανές καινούργιες πολυκατοικίες έχουν υπόγειους χώρους στάθμευσης. Αν θα ακουστούν οι βομβαρδισμοί, θα κατέβουν στο υπόγειο.
«Αυτοί, που έφυγαν στεναχωριούνται για την τύχη μας. Όμως, εμείς σκεφτόμαστε γι’ αυτούς, που έφυγαν. Πώς είναι; Είναι δύσκολο να ζεις στα ξένα μέρη. Θα μείνουμε στην Οδησσό με την ελπίδα, πως αυτή η τραγωδία θα τελειώσει γρήγορα», τόνισε ο Βασίλης Συμβουλίδης στο τέλος της συζήτησης μας.
Βασίλης Τσενκελίδης, ιστορικός
