Μια ζωή γεμάτη ελληνικές αναμνήσεις, χορό και αγάπη για την πατρίδα των γονιών της έχει της η Όλγα Μπλακ, η ομογενής από τη Μελβούρνη που, στα 96 της χρόνια, εξακολουθεί να χορεύει ελληνικούς παραδοσιακούς χορούς. Για εκείνη, η Ελλάδα δεν ήταν απλώς η χώρα καταγωγής της οικογένειάς της. Ήταν ένας κόσμος που γνώρισε από κοντά, αγάπησε και προσπάθησε να μεταφέρει στις επόμενες γενιές των Ελληνοαυστραλών.
Γεννημένη στη Μελβούρνη από Έλληνες γονείς, πριν από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, η Όλγα μεγάλωσε σε μια πόλη όπου οι Έλληνες αποτελούσαν ακόμη μια μικρή κοινότητα. Ήταν η μικρότερη από τα πέντε παιδιά της οικογένειας, μία από τις πρώτες ελληνικές οικογένειες που εγκαταστάθηκαν στη Μελβούρνη. Η εμφάνισή της ξεχώριζε ανάμεσα στα παιδιά της εποχής: είχε μαύρα σγουρά μαλλιά και σταρένιο δέρμα, χαρακτηριστικά που διέφεραν από τα ξανθά μαλλιά και τα γαλανά μάτια που κυριαρχούσαν στο περιβάλλον της.

Μια ανάμνηση από τα παιδικά της χρόνια, που δεν έσβησε ποτέ από τη μνήμη της, συνδέεται με έναν στρατιώτη που επέστρεφε από τον πόλεμο. Όταν την είδε, ζήτησε να σταματήσει το τραμ στο οποίο επέβαινε, μόνο και μόνο για να κατέβει και να της σφίξει το χέρι. Η μικρή Όλγα δεν ξέχασε ποτέ εκείνη την απρόσμενη συνάντηση, που της έδειξε με έναν ιδιαίτερο τρόπο πόσο έντονα μπορούσε να ξεχωρίζει η ελληνική της εμφάνιση στην αυστραλιανή κοινωνία της εποχής.
Με την ελληνική φορεσιά μπροστά στο δημαρχείο της Μελβούρνης
Τα χρόνια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου σημάδεψαν βαθιά την οικογένειά της. Όταν Αυστραλοί στρατιώτες στάλθηκαν στην Ελλάδα, η Όλγα συμμετείχε στις προσπάθειες συγκέντρωσης χρημάτων για το μέτωπο. Φόρεσε την παραδοσιακή ελληνική φορεσιά της και στάθηκε μπροστά από το δημαρχείο της Μελβούρνης, μαζί με εθελόντριες του Ερυθρού Σταυρού, συμβάλλοντας στην οικονομική ενίσχυση της πολεμικής προσπάθειας.
Η συμμετοχή της δεν ήταν μια μεμονωμένη οικογενειακή πρωτοβουλία. Ολόκληρη η οικογένεια είχε ενεργό ρόλο στις δράσεις συγκέντρωσης χρημάτων, ενώ ο έφηβος αδελφός της είχε ήδη καταταγεί στην Αυστραλιανή Πολεμική Αεροπορία.
Η Ελλάδα, παρότι βρισκόταν μακριά γεωγραφικά, αποτελούσε καθημερινή υπόθεση για τους Έλληνες της Μελβούρνης, οι οποίοι παρακολουθούσαν με αγωνία τις εξελίξεις και προσπαθούσαν να στηρίξουν τον αγώνα.
Για την Όλγα, η ελληνική φορεσιά που φόρεσε εκείνη την περίοδο δεν ήταν απλώς ένα παραδοσιακό ένδυμα. Ήταν ένας τρόπος να εκφράσει την καταγωγή της και τη σύνδεσή της με έναν τόπο που βρισκόταν στην καρδιά της οικογένειάς της.

Δεκαοκτώ χρόνια στην Ελλάδα και η γνωριμία με τη Δώρα Στράτου
Η σχέση της με την ελληνική παράδοση απέκτησε ακόμη μεγαλύτερο βάθος όταν έζησε για 18 χρόνια στην Ελλάδα. Η παραμονή της στη χώρα τής έδωσε την ευκαιρία να γνωρίσει από κοντά τις τοπικές μουσικές και τους χορούς, αλλά και να αναζητήσει συστηματική εκπαίδευση σε αυτό που αγαπούσε από παιδί.
Έτσι βρέθηκε κοντά στη Δώρα Στράτου, συμμετέχοντας στο ιστορικό χορευτικό συγκρότημά της. Αρχικά, η πρόθεσή της ήταν να μάθει τους ελληνικούς χορούς και όχι να εμφανίζεται μπροστά σε κοινό. Η πορεία της, ωστόσο, την οδήγησε και στη σκηνή, όπου έζησε για περίπου πέντε χρόνια μια εμπειρία που διαμόρφωσε καθοριστικά τη σχέση της με τον ελληνικό λαϊκό πολιτισμό.
Από εκείνη την περίοδο κράτησε εικόνες από χωριά, πανηγύρια και γάμους, όπου ο χορός αποτελούσε αναπόσπαστο μέρος της κοινωνικής ζωής. Θυμάται ιδιαίτερα τους ανθρώπους που πιάνονταν στον ζωναράδικο –παραδοσιακός χορός από τη Θράκη– και χόρευαν όλοι μαζί, ακολουθώντας τον ρυθμό της μουσικής ακόμη και σε δύσκολα, επικλινή εδάφη.
Η δασκάλα που μετέφερε την ελληνική παράδοση στις νεότερες γενιές
Όταν επέστρεψε στη Μελβούρνη, η Όλγα δεν άφησε πίσω της όσα είχε μάθει στην Ελλάδα. Αντίθετα, αποφάσισε να τα μοιραστεί με τα παιδιά και τους νέους της ομογένειας, διδάσκοντας ελληνικούς παραδοσιακούς χορούς και βοηθώντας τους να γνωρίσουν στην πράξη την πολιτιστική κληρονομιά των οικογενειών τους.
Η ενασχόλησή της με τη διδασκαλία συνδέθηκε και με την κοινότητα των Ιθακήσιων της Αυστραλίας, καθώς η ίδια είχε καταγωγή από το όμορφο νησί του Ιονίου Μέσα από τις χορευτικές ομάδες και τις πολιτιστικές εκδηλώσεις, συνέβαλε στη διατήρηση των παραδοσιακών χορών σε μια παροικία που μεγάλωνε και άλλαζε, αλλά εξακολουθούσε να αναζητά τρόπους να κρατήσει ζωντανή τη σχέση της με την Ελλάδα.

Η παρουσία της στην ελληνική χορευτική ζωή της Μελβούρνης συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Στα 96 της χρόνια εξακολουθεί να παρακολουθεί μαθήματα, να συναντά τους ανθρώπους με τους οποίους μοιράζεται την ίδια αγάπη και να χορεύει. Έχει αναπτύξει έναν ιδιαίτερο δεσμό με τον δάσκαλο Χρήστο Κωνσταντινίδη, ενώ ο μπάλος παραμένει ένας από τους χορούς που απολαμβάνει ιδιαίτερα.
Η ιστορία της Όλγας Μπλακ είναι και ένα κομμάτι της ιστορίας της ελληνικής μετανάστευσης στην Αυστραλία: μιας γενιάς που μεγάλωσε ανάμεσα σε δύο πατρίδες, έζησε τον πόλεμο, δημιούργησε κοινότητες μακριά από την Ελλάδα και φρόντισε να μεταφέρει τη γλώσσα, τα τραγούδια και τους χορούς της στις επόμενες γενιές.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

















