Ο Θανάσης Τζανακάκης είναι ένας φωτογράφος που εξυμνεί τη φύση. Φωτογραφίες του έχουν γίνει δεκτές και έχουν βραβευτεί σε πανευρωπαϊκούς διαγωνισμούς. Τα όμορφα καρέ του αποτυπώνουν την άγρια ζωή της κεντρικής Μακεδονίας.
Αν και γεννήθηκε, σπούδασε και έζησε έως τη δεκαετία των πρώτων «-άντα» στο κλεινόν άστυ (την Αθήνα), όταν του δόθηκε η ευκαιρία το εγκατέλειψε για να βρεθεί στον τόπο που αγάπησε από μικρός, το Κιλκίς.
Ας πάμε να τον γνωρίσουμε και να χαθούμε για λίγο μέσα στις ομορφιές που αιχμαλώτισε ο φακός του.
Πείτε μας λίγα λόγια για την καταγωγή σας.
Το Κιλκίς είναι ο τόπος καταγωγής της μητέρας μου. Από τον πατέρα μου είμαι Κρητικός, Χανιώτης συγκεκριμένα. Πάντα όμως υπερίσχυε μέσα μου η ταυτότητα του Κιλκισιώτη. Το 1916 ο παππούς μου, ο πατέρας της μάνας μου, έφυγε από την περιοχή της Σμύρνης και ήρθε στην Ελλάδα. Ήρθε σε ηλικία 21 χρόνων. Αυτή του η απόφαση του έσωσε τη ζωή. Γνώρισε τη γιαγιά μου, μια προσφυγοπούλα από το Ακαλάν (σημερινή ονομασία Μπελοπόλιανε), έναν ελληνικό οικισμό της νότιας Βουλγαρίας απέναντι από το χωριό Μεταξάδες του Έβρου. Τον παππού μου τον έλεγαν Μιχαηλίδη αλλά όταν ήρθε στην Ελλάδα άλλαξε το όνομά του σε Αποστολόπουλος. Παντρεύτηκαν με την γιαγιά μου και έκαναν 5 παιδιά. Η μητέρα μου ήταν η μικρότερη από τα αδέλφια της.
Ήταν δημοκρατικός, γνώριζε προσωπικά τον Σοφοκλή Βενιζέλο. Ο πολιτικός κάποια στιγμή του είπε να τον πάρει μαζί του στην Αθήνα.
Ο παππούς μου τότε του απάντησε: «όχι, δεν θέλω να πάω στην Αθήνα, εγώ θέλω χωράφια να δουλέψω εδώ που είμαι». Αν και από την περιοχή της Σμύρνης, φαίνεται να μην είχε σχέση με το εμπόριο και με τα γράμματα, γνώριζε μόνο από γεωργία γι’ αυτό και ασχολήθηκε αποκλειστικά με αυτήν όταν ήρθε στο Κιλκίς. Μου είχε πει πως αρχικά τους έδωσαν σπίτια που τα είχαν οι Τούρκοι που έφυγαν με την Ανταλλαγή. Τα σπίτια αυτά ήταν πρόχειρα, φτιαγμένα με καλαμωτές. Θυμάμαι όταν ήμουν μικρός και ερχόμουν στο Κιλκίς τα καλοκαίρια, άκουγα το θόρυβο που έκαναν τα ποντίκια όταν περνούσαν μέσα από τους τοίχους. Η τουαλέτα ήταν έξω, τούρκικη. Δίπλα υπήρχε το πλυσταριό όπου με έβαζε η γιαγιά μου σε μια μεταλλική σκάφη και με έκανε μπάνιο μέχρι τις πρώτες τάξεις του Δημοτικού.
Αυτό είναι κοινό βίωμα όσων μεγαλώσαμε την δεκαετία του ‘80. Μπάνιο μέσα στη μεταλλική σκάφη και η μαμά μας να μας τρίβει δυνατά με το σφουγγάρι, θαρρείς και ήμασταν ανθρακωρύχοι, για να μας καθαρίσει από τη σκόνη της αλάνας. Πότε σκεφτήκατε να έρθετε να ζήσετε μόνιμα στον τόπο που τόσο ειδυλλιακά φτιάξατε στο μυαλό σας από την παιδική ηλικία;
Σπούδασα στο Οικονομικό της Νομικής του ΕΚΠΑ και έζησα τα περισσότερα χρόνια της ζωής μου στην Αθήνα. Η πρώτη μου δουλειά ήταν στο Ίδρυμα Παλιννοστούντων, ένα ΝΠΔΔ του υπουργείου Εξωτερικών. Αντικείμενο του Ιδρύματος ήταν η παροχή βοήθειας προς τους Βορειοηπειρώτες και τους Ποντίους της πρώην ΕΣΣΔ. Πήγα δύο φορές στην Τιφλίδα ως οικονομικός ελεγκτής. Εκεί είχα σύμβαση ορισμένου χρόνου. Όταν τελείωσε μετά από 7 χρόνια η θητεία μου, προσελήφθην στην Τράπεζα Κύπρου μέσω γραπτού διαγωνισμού.
Έμεινα στην Αθήνα μέχρι το 2003. Φρόντιζα όμως πάντα να ανεβαίνω μια-δυο φορές το χρόνο για να βλέπω τον παππού, τη γιαγιά και τις θείες μου.
Ήταν η εποχή που οι οιωνοί ήταν καλοί για την παγκόσμια οικονομία. Η Τράπεζα Κύπρου ήταν αναπτυσσόμενη και άνοιγε υποκαταστήματα στην περιφέρεια. Τότε μαζί με την γυναίκα μου που είναι και αυτή βορειοελλαδίτισσα, συγκεκριμένα από την Κατερίνη, έχοντας ήδη το πρώτο μας παιδί, πήραμε την απόφαση της εσωτερικής μετανάστευσης. Μέχρι το 2013 ήμουν προϊστάμενος της Τράπεζας στο Κιλκίς. Εκείνη τη χρονιά έγιναν τα γεγονότα με τις οικονομικές επιπτώσεις στην Κύπρο και έτσι σε μια νύχτα μας εξαγόρασε η Τράπεζα Πειραιώς. Ήμουν έως το 2023 στον τραπεζικό χώρο.
Πώς συνδυάζεται αυτή η προϋπηρεσία και η τεχνοκρατική πλευρά σας με την αγάπη για τη φύση και αυτά τα φοβερά κάδρα που μας χαρίζετε; Είναι μηχανισμός εξισορρόπησης η φωτογραφία;
Είναι μια εσωτερική ανάγκη. Πλέον δεν μπορώ να φανταστώ τον εαυτό μου κλεισμένο σε τέσσερις τοίχους. Θέλω να είμαι στη φύση με την μηχανή μου στο χέρι. Βέβαια, καλλιτεχνικές αναζητήσεις είχα από μικρός: ζωγράφιζα, είχα ενδιαφέρον για τον μοντελισμό, έκανα τον DJ.
Όταν ήρθα στο Κιλκίς είχα την τύχη να γνωρίσω ανθρώπους οι οποίοι με μύησαν σε έναν καινούργιο κόσμο με τις κρυμμένες ομορφιές του τόπου.
Πήγαινα στον Στραβοπόταμο* και τραβούσα ολόκληρη την κάρτα [μνήμης] και μετά γυρνούσα έδειχνα τις φωτογραφίες στους συναδέλφους. Διαπίστωνα πως αν και Κιλκισιώτες, δεν ήξεραν τα μέρη τους. Αυτό το δάσος εάν ήταν στα Γιάννενα θα είχε 20 ευρώ εισιτήριο για να μπεις να το περπατήσεις.
Θέλει ειδικό εξοπλισμό η φωτογραφία τοπίου και άγριας ζωής; Είναι ακριβό «σπορ»;
Αν θέλεις να το κάνεις σωστά ναι, θέλει ειδικό εξοπλισμό. Όταν ήμασταν μικροί φωτογραφίζαμε με μια Kodak, στην εφηβεία μας πήραμε μια Zenith. Τώρα που ενηλικιωθήκαμε φωτογραφικά, καταλαβαίνεις πως δεν μπορείς να πας χωρίς τον κατάλληλο εξοπλισμό και να περιμένεις αυτό το αποτέλεσμα. Κάθε αντικείμενο φωτογραφικό καταρχήν θέλει το φακό του. Όταν βγάζεις πουλιά με τον φακό τον 600άρη και τον 300άρη, δεν μπορείς να πας με τον ίδιο εξοπλισμό και να τραβήξεις φωτογραφία street –κάποιο στιγμιότυπο στον δρόμο–, ούτε μπορείς να κάνεις φωτογραφία πορτρέτου. Άλλοι φακοί, άλλη φιλοσοφία.
Μου έχουν ζητήσει κατά καιρούς να κάνω γάμους και βαφτίσια και ντρέπομαι, λέω όχι.
Τώρα όσον αφορά το αν είναι ακριβό χόμπι η φωτογραφία. Όχι ιδιαίτερα. Αυτός ο εξοπλισμός που έχω εγώ είναι μεταχειρισμένος και δεν ξεπερνάει κάθε φορά τα 500 ευρώ. Αν θέλεις να ξεκινήσεις τα διαθέτεις, δεν είναι δυσβάσταχτο το κόστος. Υπάρχουν ιστοσελίδες που πουλούν μεταχειρισμένο εξοπλισμό δίνοντας 12 μήνες εγγύηση.
Αυτό το υπέροχο αποτέλεσμα που βλέπουμε στις φωτογραφίες τοπίου επιτυγχάνεται μόνο με έναν καλό φακό και μια αξιοπρεπή μηχανή;
Όχι, θα ήταν ψέματα αν κάποιος το έλεγε αυτό. Είναι 50% η φωτογραφία και 50% η επεξεργασία της. Αν δεν δουλεύεις καλά το Photoshop της Adobe, δεν μπορείς να βγάλεις αυτό το αποτέλεσμα. Θα ήθελα να αναφερθώ στον φωτογραφικό μέντορά μου, τον Γιώργο Τερζή, ο οποίος όντας επαγγελματίας φωτογράφος με μύησε στα μυστικά της φωτογραφίας και της επεξεργασίας της. Για τρία χρόνια ο Γιώργος μού έκανε μαθήματα εξ αποστάσεως μέσω zoom, αφού μας χώριζε απόσταση 500χλμ. Του οφείλω πάρα πολλά! Βέβαια θα δούμε στο επόμενο διάστημα τι μπορεί να κάνει το AI, η τεχνητή νοημοσύνη γι’ αυτό, για την επεξεργασία της φωτογραφίας δηλαδή.
Αν είναι σαν τις κακόγουστες «αφίσες» που έχει γεμίσει το διαδίκτυο δεν θα πάει καλά.
Το ψεύτικο φαίνεται και δεν είναι ό,τι καλύτερο.
Γιατί εστιάσατε στο νομό Κιλκίς και τον γειτονικό νομό Σερρών, περιοχές (σκόπιμα;) υποβαθμισμένες τουριστικά;
Είχα πάντα μια ειδυλλιακή εικόνα για το Κιλκίς, όπως είπα. Οι όμορφες παιδικές αναμνήσεις χτίζουν ισχυρούς δεσμούς. Το Κιλκίς το εξιδανίκευσα. Ήμουν ρομαντικός. Προσγειώθηκα βέβαια απότομα όταν ήρθα να γίνω μόνιμος κάτοικος μαζί με τη σύζυγο και τα δύο παιδιά μας, όμως συνεχίζω να το αγαπάω με τις αδυναμίες του. Το Κιλκίς ως νομός είναι από τις πιο κλειστές κοινωνίες. Θυμίζει παλιά επαρχία. Είναι υποβαθμισμένο, έχει αδικηθεί από την ίδια την πολιτική του εξουσία. Τη Δοϊράνη την λάτρευα, θυμόμουν τις εκδρομές που έκανα μικρό παιδί στα Χίλια Δέντρα, τα οποία έχουν ανακηρυχθεί διατηρητέο μνημείο της φύσης. Τώρα έχει εικόνα εγκατάλειψης. Η Παιονία, ο άλλος δήμος του νομού Κιλκίς, έχει μια μορφολογία πιο ενδιαφέρουσα. Είναι κυρίως πράσινη με πλούσιο το υδάτινο στοιχείο, έχει ανάγλυφο χάρτη και πολλά χρώματα, ενώ η περιοχή του Κιλκίς είναι επίπεδη, κυριαρχεί το κίτρινο, όλο σιτάρι, σιτάρι…
Την Παιονία την γνώρισα κυρίως μέσω του φίλου μου του Ανέστη Αθανασιάδη και την ερωτεύτηκα. Όταν άρχισα να φωτογραφίζω τον Στραβοπόταμο*, το Πάικο γενικότερα, τη λίμνη Μεταλλείου, τα στενά της Τσιγγάνας στην τοποθεσία Άγιος Παντελεήμονας* Μικροδάσους, από τη μια δεν πίστευα την ομορφιά που έκρυβε ο τόπος μου και από την άλλη με κατέκλυζε το αίσθημα της αδικίας. Σε οποιοδήποτε άλλο νομό εάν υπήρχαν αυτές οι ομορφιές θα αναδεικνύονταν και θα αξιοποιούνταν.
Η οικονομική κρίση σε έναν νομό μεθοριακό σαν το Κιλκίς βιώνεται πιο έντονα, αλλά αυτός δεν είναι λόγος ώστε να κοιτάξει ο καθένας την πάρτη του και την επιβίωσή του και να μην ασχοληθεί, υποβαθμίζοντας τον τόπο του.
Εάν πάει κανείς στο Ρούπελ (νομός Σερρών) και δει τη δραματοποίηση της μάχης, θα καταλάβει αυτήν τη διαφορά δυναμικής που υπάρχει ανάμεσα στους δύο νομούς. Εμείς έχουμε τη Μάχη Κιλκίς-Λαχανά. Γιατί δεν κάνουμε παρόμοιες εκδηλώσεις; Είναι ήσσονος σημασίας;
Τουναντίον. Η μάχη Κιλκίς-Λαχανά είναι από τις πιο σημαντικές της πατρίδας μας αφού ξερίζωσε τον βουλγαρικό επεκτατισμό από την Μακεδονία, και η πιο αιματηρή συγχρόνως σε ό,τι αφορά ελληνικές απώλειες. Το ίδιο όμως συμβαίνει και με τις επετείους της Μάχης των Ευζώνων. Η επικοινωνία του Δήμου γίνεται με τρόπο διεκπεραιωτικό, αρκείται στα ονόματα των πολιτικών που παρίστανται, ενώ τα ονόματα των πεσόντων Ποντίων ηρώων, του Αλέξη Γρηγοριάδη, του Σίμου Ιωαννίδη και του Μιλτιάδη Κουρτίδη δεν αναφέρονται καν στο πολυτελές λεύκωμα που εξέδωσε ο Δήμος Παιονίας στον οποίο περιγράφονται ακροθιγώς και πολύ επιφανειακά τα γεγονότα.
Οι Σέρρες είναι απίστευτες σε αυτά. Έχουν εντελώς διαφορετική προσέγγιση. Η Κερκίνη είναι ο μεγάλος μου έρωτας. Όταν πήγα για πρώτη φορά να την φωτογραφήσω, δύο πράγματα μου έκαναν εντύπωση: το φυσικό κάλλος και η φροντίδα των Σερραίων για τον τόπο τους. Αυτό το βλέπεις και στους απλούς ανθρώπους, το βλέπεις και στους φορείς τους. Τόσα χρόνια δεν είδα ούτε ένα σπασμένο παγκάκι. Πόσο διαφορετική εικόνα βλέπεις στην λίμνη Μεταλλείου! Σπασμένα και ξηλωμένα τα δασικά κιόσκια. Μετά είναι η αξιοποίηση. Σε μικρή απόσταση από την Κερκίνη έχει σπίτια, ξενοδοχεία, εστιατόρια, έχει κίνηση, έχει ανάπτυξη. Η Δοϊράνη μοιάζει παρατημένη και με πονάει γιατί την αγαπώ πολύ και αγανακτώ όταν βλέπω ο τόπος μου να αφήνεται έτσι στην εγκατάλειψη. Ό,τι κάνω για το Κιλκίς το κάνω γιατί το αγαπώ!
Κερκίνη Σερρών. Ένα μέρος απαράμιλλης ομορφιάς, και ο φακός σας.
Καταρχάς Κιλκίς και Σέρρες είναι όμοροι νομοί, έχουν κοινά αλλά διαφέρουν όσον αφορά τη διαχείριση των λιμνών Δοϊράνης και Κερκίνης αντίστοιχα. Η Κερκίνη, η λίμνη που με γοήτευσε, είναι επισκέψιμη για 12 μήνες το χρόνο. Μπορείς να την επισκεφτείς, να κάνεις τη βαρκάδα σου, να κάνεις ιππασία, να την περπατήσεις γύρω-γύρω, να φας σε ταβερνάκια, να φιλοξενηθείς να περάσεις ωραία την ημέρα σου. Προφανώς οι άνθρωποι είναι πιο ανοιχτόμυαλοι, έχουν διαφημίσει τις ομορφιές τους. Η Κερκίνη είναι από τις πιο διαφημισμένες λίμνες – και όχι μόνο σε ελληνικό ή σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Αρκεί να σου αναφέρω μόνο πως σπάνια έχω Έλληνα δίπλα μου στη βάρκα όταν την επισκέπτομαι.
Γι’ αυτό αισθάνομαι περήφανος, γιατί οι φωτογραφίες μου έχουν συμβάλει σε αυτήν την εξέλιξη.
Έχω μηνύματα από Ελληνοαμερικανούς, Καναδούς, Ολλανδούς, Δανούς, ανθρώπους από όλη την Ευρώπη και την Αμερική. Μου ζητούν πληροφορίες ώστε να κάνουν booking για να επισκεφτούν τη λίμνη. Φυσικά τους διευκολύνω με τις απαραίτητες πληροφορίες. Δεν φωτογραφίζω όμως μόνο στην Κερκίνη. Επισκέπτομαι και το Καλοχώρι, στο Δέλτα του ποταμού Αξιού που και εκεί είναι υπέροχα και εκεί είναι όπως η Δοϊράνη, η Κερκίνη, ο Άγιος Παντελεήμονας – περιοχή ενταγμένη στο Natura 2000. Τα φλαμίνγκο που έχω βγάλει είναι από το Δέλτα Αξιού.
Πόσο δύσκολο είναι να βγάλεις την «άγρια ζωή», να αποτυπώσεις την στιγμή που ο κορμοράνος «σπάει» με το ράμφος του το νερό για να πιάσει ένα ψάρι, ή οι αργυροπελεκάνοι να σπρώχνονται και να έχουν τα ράμφη τους ολάνοιχτα για να πιάσουν στον αέρα το ψάρι που τους πέταξε ο ψαράς-βαρκάρης;
Μετά από τόσα χρόνια ενασχόλησης με τη φωτογραφία της άγριας ζωής, για εμένα είναι «piece of cake» που λένε και οι Άγγλοι. Οι αργυροπελεκάνοι που ανέφερες είναι εξοικειωμένοι, γιατί τους έχουμε 12 μήνες το χρόνο, ξεχωρίζουν από τους άλλους πελεκάνους γιατί έχουν πορτοκαλί ράμφος. Στην Κερκίνη έχουμε και τους ροδοπελεκάνους οι οποίοι είναι μεταναστευτικά πουλιά, έρχονται για πέντε μήνες και φεύγουν το καλοκαίρι. Αυτούς θα τους ξεχωρίσεις γιατί έχουν κίτρινο ράμφος και το κεφάλι τους είναι γυμνό. Πρέπει να είσαι συνεχώς σε ετοιμότητα για να πιάσεις την στιγμή. Καταρχάς να πούμε ότι η φωτογραφία της άγριας φύσης ξεκινάει πολύ νωρίς το πρωί λίγο πριν φέξει, άρα η πρώτη βάρκα που θα μπει στο νερό θα είναι στις 06:00 το πρωί. Αυτό σημαίνει ότι εγώ θα σηκωθώ γύρω στις 03:30. Για να ετοιμαστώ, να κάνω μία ώρα με το αυτοκίνητο και να φτάσω στον προορισμό μου. Γύρω στις 10:00 έχεις τελειώσει γιατί μετά το φως σκληραίνει.
Η ιδανικότερη ώρα για φωτογράφιση είναι όταν σηκώνεται ο ήλιος, εκεί όλη η πλάση παίρνει καταπληκτικά χρώματα. Μετά βέβαια μπορείς να φωτογραφίσεις και το απόγευμα από τις 17:00 έως τις 20:00-21:00, αλλά το πρωί είναι καλύτερα.
Μεγάλη σημασία στις φωτογραφίες της άγριας φύσης παίζει η επεξεργασία μετέπειτα. Για να πετύχεις στη φωτογράφιση το «πάγωμα» των φτερών, πρέπει να βάλεις ταχύτητα 1/3000, 1/4000 το δευτερόλεπτο, άρα περνάει ελάχιστο φως και έτσι δημιουργείται «ψηφιακός θόρυβος (noise)» τον οποίο πρέπει να βγάλεις, να κάνεις «αποθορυβοποίηση (denoise)». Η ομορφιά σε αυτές τις φωτογραφίες είναι ότι «βαράς» 15-20 καρέ το δευτερόλεπτο, σκέψου ότι το βίντεο είναι 30 καρέ το δευτερόλεπτο, άρα όταν η μηχανή σου τραβάει τόσα καρέ δεν πρόκειται να χάσεις τίποτα. Εγώ όπως σου είπα έχω μεταχειρισμένο εξοπλισμό που πιάνει μόνο 7 καρέ το δευτερόλεπτο, κι όμως βγάζω αυτές τις φωτογραφίες.
Πάτε καμουφλαρισμένος για φωτογράφιση; Φοράτε ρούχα παραλλαγής και σκεπάζεστε με δίκτυ από φύλλα;
Πολλές φορές ναι, και περιμένω ώρα ώστε να εμφανιστεί κάποιο ζώο ή πτηνό. Η φωτογράφιση ζώων απαιτεί υπομονή. Τα ζώα σε βλέπουν πριν τα δεις εσύ. Με το που πατάς το πόδι σου στο ενδιαίτημά τους, καταλαβαίνουν την παρουσία σου. Εκεί περιμένεις ακίνητος χωρίς να κάνεις θόρυβο.
Υπάρχει μια συγκεκριμένη ρουτίνα. Με το που ξημερώνει τα πουλιά θέλουν να φάνε, «να πάρουν το πρωινό τους» και να ταΐσουν και τα νεογνά τους. Αυτή η διαδρομή από τη φωλιά για να βρουν το θήραμά τους –ένα σκουλήκι–, να το τσιμπήσουν και να ξαναπετάξουν πίσω για να το μεταφέρουν στα νεογνά τους, είναι ο χρόνος που πρέπει να δράσω ως φωτογράφος για να πάρω τα καρέ που θέλω.
Βέβαια όταν ανεβαίνω στη βάρκα, εκεί δεν χρειάζεται καμιά παραλλαγή. Οι αργυροπελεκάνοι είναι πολύ εξοικειωμένοι με τους ανθρώπους, οι βαρκάρηδες τους πετάνε ψάρια για να κάνουν αυτά τα ανοίγματα στα ράμφη τους για να βγάλουμε φωτογραφίες. Εκεί παρακαλάμε να είναι ήρεμη η λίμνη ώστε να μπορέσουμε να πάρουμε και τις αντανακλάσεις από την επιφάνειά της.
Οι πιο δύσκολες φωτογραφίες είναι όταν μπαίνεις για τα καλά μέσα στο δάσος, επειδή υπάρχει απουσία φωτός και έτσι δεν αποτυπώνονται σε όλο το φάσμα τους τα χρώματα. Βέβαια παίζει ρόλο και το μέρος που φωτογραφίζεις. Στην λίμνη της Καστοριάς, επειδή είναι μέσα στον αστικό ιστό, τα πουλιά είναι περισσότερο εξοικειωμένα και εκεί η φωτογράφιση γίνεται εύκολα. Στην Κερκίνη που είναι στην φύση είναι πιο δύσκολο. Τον μεγαλύτερο όμως βαθμό δυσκολίας τον έχει η Δοϊράνη.
Τι μήνυμα θέλετε να δώσετε σε κάποιον που δεν έχει αυτή την επαφή με την φύση που έχετε εσείς;
Όλα είναι θέμα σεβασμού. Ο άλλος βγαίνει στη φύση και βγάζει φωτογραφίες με πέρδικες και αγριογούρουνα σκοτωμένα πάνω στο καπό του αυτοκινήτου του, γελώντας αυτάρεσκα θαρρείς και έκανε κάποιο ανδραγάθημα. Εμείς βγάζουμε φωτογραφία τις πέρδικες να ταΐζουν τα μωρά τους. Ο ένας με το δάχτυλο στη σκανδάλη, ο άλλος με το δάχτυλο στο κλείστρο.
Ο σεβασμός στη Φύση και στη Ζωή είναι δείκτης πολιτισμού και πνευματικής καλλιέργειας. Ευχαριστούμε πολύ. Ευχόμαστε να μας χαρίσετε ακόμα περισσότερα και ομορφότερα πλάνα από αυτήν την όμορφη και «ξεχασμένη» γωνιά της πατρίδας μας!
⇒ Ο Θανάσης Τζανακάκης θα παρουσιάσει μέρος της δουλειάς του στην ατομική του έκθεση που θα γίνει στον εκθεσιακό χώρο της «Καπναποθήκης» του δήμου Κιλκίς από τις 9 έως τις 15 Νοεμβρίου 2026.
