Με ιδιαίτερη λαμπρότητα γιορτάστηκε ο Δεκαπενταύγουστος στην ενορία της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στο Χούταλεν του Βελγίου, όπου η ελληνική ομογένεια της περιοχής συγκεντρώθηκε για να τιμήσει την Παναγία. Της πανηγυρικής Θείας Λειτουργίας προεξήρχε ο μητροπολίτης Βελγίου Αθηναγόρας, ενώ μαζί του συλλειτούργησαν ιερείς από γειτονικές ενορίες της Μητρόπολης.
Στο τέλος του Όρθρου, ο μητροπολίτης απένειμε το οφίκιο του αρχιμανδρίτη στον ιερομόναχο Αδαμάντιο Καρφή, ο οποίος από τον Σεπτέμβριο του 2025 υπηρετεί ως ιερατικός προϊστάμενος της ενορίας.
Στο κήρυγμά του αναφέρθηκε στη σημασία της Κοιμήσεως και της Μεταστάσεως της Θεοτόκου, υπογραμμίζοντας ότι η Παναγία παραμένει για τους πιστούς πηγή ελπίδας και προστασίας στις δυσκολίες της ζωής. Η πανηγυρική ημέρα συνεχίστηκε στην αίθουσα της Ελληνικής Κοινότητας, όπου πραγματοποιήθηκε δεξίωση, ενώ το εορταστικό κλίμα συμπλήρωσε η παρουσίαση ελληνικών παραδοσιακών χορών από το χορευτικό συγκρότημα «Μέσεμα». Η συμμετοχή των πιστών ήταν μεγάλη, με αρκετούς να παρακολουθούν τη Θεία Λειτουργία ακόμη και από τον περίβολο του ναού, καθώς το εσωτερικό είχε γεμίσει.
Από τους πρώτους μετανάστες στη δημιουργία της ενορίας
Η ιστορία της ελληνορθόδοξης κοινότητας του Χούταλεν συνδέεται άμεσα με το μεταναστευτικό κύμα των Ελλήνων προς το Βέλγιο. Στα τέλη του 1956 έφτασαν στην περιοχή του Λιμβούργου οι πρώτοι Έλληνες και εγκαταστάθηκαν κυρίως στο Γκενκ, το Χούταλεν και το Μπέρινγκεν, αλλά και σε γειτονικές περιοχές.
Για την κάλυψη των θρησκευτικών τους αναγκών, ο τότε μητροπολίτης Θυατείρων Αθηναγόρας ανέθεσε την ποιμαντική τους φροντίδα στον αρχιμανδρίτη Σεραφείμ Πάτσιο. Αρχικά, οι Έλληνες εκκλησιάζονταν στο Γκενκ, σε χώρο που είχαν διαμορφώσει από κοινού με Ουκρανούς και Λευκορώσους Ορθοδόξους προς τιμήν της Αγίας Βαρβάρας. Σταδιακά, όμως, η ελληνική κοινότητα άρχισε να αποκτά τη δική της εκκλησιαστική παρουσία. Το 1963 τέθηκε στο Μαασμέχελεν ο θεμέλιος λίθος ενός ναού αφιερωμένου στον Άγιο Δημήτριο, ο οποίος άρχισε να χρησιμοποιείται για τη λατρεία από το 1964, ακόμη και πριν ολοκληρωθεί.
Ο ναός της Κοιμήσεως της Θεοτόκου
Σημαντικός σταθμός στην πορεία της κοινότητας υπήρξε το 1971, όταν η Δημαρχία του Χούταλεν παραχώρησε στους Έλληνες έναν παλαιό Ρωμαιοκαθολικό ναό αφιερωμένο στην Κοίμηση της Θεοτόκου. Ο χώρος διαμορφώθηκε σύμφωνα με την Ορθόδοξη παράδοση και αποτέλεσε για ένα διάστημα το κέντρο της ελληνορθόδοξης ζωής της περιοχής.
Η ανάγκη, ωστόσο, για έναν νέο και μόνιμο ναό οδήγησε στην επόμενη μεγάλη προσπάθεια. Σε οικόπεδο που είχε παραχωρηθεί από τη δημοτική αρχή, όπου ήδη λειτουργούσαν τα γραφεία της Ελληνικής Κοινότητας, το Ελληνικό Σχολείο και το χορευτικό συγκρότημα «Μέσεμα», αποφασίστηκε η ανέγερση νέου ναού.
Ο θεμέλιος λίθος τέθηκε το 1994 από τον Μητροπολίτη Παντελεήμονα και, χάρη στην εθελοντική εργασία των ενοριτών, τις δωρεές τους και τη σημαντική οικονομική συνεισφορά των Αντωνίου και Μαρίας Στεργίου, το έργο ολοκληρώθηκε το 1996. Την 1η Μαΐου του ίδιου έτους τελέστηκαν τα εγκαίνια, παρουσία πολλών κληρικών της Μητρόπολης.
Ο νέος ναός αφιερώθηκε στην Κοίμηση της Θεοτόκου, αλλά και στους Αγίους Ραφαήλ, Νικόλαο και Ειρήνη. Σήμερα αποτελεί προσκυνηματικό ναό και έδρα της ενιαίας ενορίας Χούταλεν και Μπέρινγκεν, ενώ στην τελευταία λειτουργεί ο Ιερός Ναός του Αγίου Νεκταρίου. Τις τελευταίες δεκαετίες ο ναός εμπλουτίστηκε με αγιογραφίες, το Δωδεκάορτο στο τέμπλο, ξυλόγλυπτο προσκυνητάρι με την εικόνα της Κοιμήσεως και πλήθος λειτουργικών αντικειμένων και ιερών σκευών. Παράλληλα, δημιουργήθηκαν χώροι για το αρχείο της ενορίας και το γραφείο του ιερέα. Ιδιαίτερη σημασία έχει το γεγονός ότι όλη αυτή η προσπάθεια στηρίχθηκε στις συνδρομές και τις δωρεές των ίδιων των Ελλήνων Ορθοδόξων της περιοχής, χωρίς οικονομική επιχορήγηση από άλλον φορέα.
Η ιστορία της ενορίας αποτυπώνει έτσι την πορεία μιας ελληνικής κοινότητας που δημιουργήθηκε μέσα από τη μετανάστευση και κατάφερε, μέσα στις δεκαετίες, να αποκτήσει σταθερούς θεσμούς, να διατηρήσει την Ορθόδοξη πίστη και να μεταφέρει την ελληνική παράδοση στις νεότερες γενιές. Από το καλοκαίρι του 2025 η ενορία αναγνωρίστηκε επίσημα από το βελγικό κράτος, ενώ σήμερα συνεχίζει την πορεία της έχοντας ως σημείο αναφοράς τον ναό της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Εκεί, κάθε μεγάλη γιορτή της Ορθοδοξίας γίνεται ταυτόχρονα και ένα αντάμωμα της ελληνικής ομογένειας, όπως συνέβη και φέτος τον Δεκαπενταύγουστο.
