«Θα ήθελα να είχα γεννηθεί στον τόπο σας». Δεν είναι ατάκα από κάποια ταινία της Μέριλιν Μονρόε, αλλά μία από τις πλέον αναπάντεχες εξομολογήσεις της μεγαλύτερης σταρ του Χόλιγουντ.
Την έκανε το 1954, μιλώντας στον Έλληνα δημοσιογράφο και θεατρικό συγγραφέα Αλέκο Λιδωρίκη, σε μια σπάνια συνέντευξη που ξεπέρασε τα συνηθισμένα όρια της κινηματογραφικής δημοσιότητας.
Η Μέριλιν μίλησε για τη δόξα που τη ζάλιζε, την ευτυχία που δεν είχε βρει, τον έρωτα, την Ελλάδα και το όνειρό της να αποκτήσει παιδιά.
Η συνέντευξη επανέρχεται στο προσκήνιο με αφορμή τη συμπλήρωση 64 χρόνων από το θάνατό της.
Στις 5 Αυγούστου 1962 η 36χρονη ηθοποιός βρέθηκε νεκρή στο σπίτι της στο Μπρέντγουντ του Λος Άντζελες. Ο θάνατός της είχε σημειωθεί το προηγούμενο βράδυ και σφράγισε μια ζωή που ταυτίστηκε όσο λίγες με τη λάμψη και τη σκοτεινή πλευρά του Χόλιγουντ.
«Δεν είναι η Μέριλιν Μονρόε – Είναι ένα κοριτσάκι»
Ο Λιδωρίκης δεν την γνώρισε όταν βρισκόταν ήδη στην κορυφή. Την είχε συναντήσει για πρώτη φορά το 1947, όταν ακόμη προσπαθούσε να ανοίξει το δρόμο της στα κινηματογραφικά στούντιο. Την θυμόταν ως ένα νεαρό κορίτσι που μιλούσε ανοιχτά για τα δύσκολα παιδικά του χρόνια, το ορφανοτροφείο και τις ανάδοχες οικογένειες στις οποίες είχε μεγαλώσει.
Όταν τη συνάντησε ξανά το 1954, όλα είχαν αλλάξει. Η Μέριλιν ήταν πλέον ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα πρόσωπα στον κόσμο. Οι ταινίες της γέμιζαν τις κινηματογραφικές αίθουσες και η φωτογραφία της βρισκόταν στα εξώφυλλα των μεγαλύτερων περιοδικών.
Βλέποντάς την όμως από κοντά, ο Έλληνας δημοσιογράφος σχημάτισε μια εντελώς διαφορετική εικόνα:
«Δεν είναι η Μέριλιν Μονρόε. Είναι ένα κοριτσάκι. Αυτό είναι το μυστικό της».
Έτσι επέλεξε να συνομιλήσει όχι με το παγκόσμιο είδωλο, αλλά με τη γυναίκα πίσω από τη δημόσια εικόνα.
Η επιτυχία ήταν «ίλιγγος» – Όχι ευτυχία
Όταν ο Λιδωρίκης την ρώτησε πώς ένιωθε μετά την απότομη εκτόξευσή της στην κορυφή, η Μέριλιν απάντησε με μία μόνο λέξη:
«Ίλιγγος».
Για εκείνη, η ξαφνική επιτυχία ήταν κάτι που την ζάλιζε και την ανάγκαζε να αγωνίζεται διαρκώς για να μην χάσει την ισορροπία της μέσα στα όνειρα και στη φαντασία της.
Στην ερώτηση εάν η δόξα την είχε κάνει ευτυχισμένη, η απάντησή της ήταν εξίσου καθαρή:
«Όχι… Δεν είμαι απόλυτα ευτυχισμένη».
Εκείνο που της έλειπε δεν ήταν μία ακόμη ταινία ή ένα μεγαλύτερο συμβόλαιο. Ήταν ο χρόνος: χρόνος για να διαβάσει, να γνωρίσει καλύτερα τον εαυτό της και να αναζητήσει, όπως είπε, «τη βαθύτερη σοφία του ανθρώπου».
Η ίδια εξακολουθούσε να πιστεύει στον έρωτα και αναζητούσε τον άνθρωπο με τον οποίο θα μπορούσε να μοιραστεί τη ζωή της. «Δεν έχω απελπισθεί καθόλου», έλεγε. Για τη Μέριλιν, ούτε τα πλούτη ούτε η δόξα μπορούσαν να υποκαταστήσουν την αγάπη που προσφέρει ένας άλλος άνθρωπος.
«Θα ήθελα να είχα γεννηθεί στον τόπο σας»
Η πιο απρόσμενη στροφή της συνέντευξης ήρθε όταν η συζήτηση έφτασε στην Ελλάδα.
«Θα ήθελα να είχα γεννηθεί στον τόπο σας», είπε στον Λιδωρίκη.
Η Μέριλιν εξήγησε ότι θαύμαζε στους Έλληνες όχι μόνο την εμφάνιση, αλλά κυρίως το θάρρος, την ξενοιασιά και την επιμονή τους να αγωνίζονται για το καλύτερο, ακόμη κι αν υπήρχε κίνδυνος να συντριβούν κατά την προσπάθεια.
Πίσω από αυτήν την έλξη κρυβόταν και μια τρυφερή παιδική ανάμνηση. Στο ορφανοτροφείο του Λος Άντζελες είχε γνωρίσει ένα Ελληνόπουλο που συνήθιζε να μαζεύει κοχύλια και όστρακα. Γοητευμένη από την όψη και τον χαρακτήρα του, του είχε δώσει ένα όνομα από την αρχαία Ελλάδα:
«Τον είχα βγάλει “Απόλλωνα”».
Θυμόταν ακόμη ότι εκείνο το αγόρι την είχε φιλήσει μία φορά. Κατόπιν χάθηκαν και δεν συναντήθηκαν ξανά.
«Φαντάζομαι πως θα είναι τώρα πια ένας τέλειος και ωραίος άνδρας», είπε στον Έλληνα δημοσιογράφο, επιστρέφοντας για λίγο σε μια από τις λιγοστές τρυφερές αναμνήσεις των παιδικών της χρόνων.
Η Ελλάδα, επομένως, δεν υπήρχε στη σκέψη της μόνο μέσα από τα αρχαία κείμενα που είχε διαβάσει σε μετάφραση. Συνδεόταν με έναν αληθινό άνθρωπο και ένα φιλί που είχε μείνει στη μνήμη της.
«Εγώ τους Έλληνες τους αγαπώ πολύ», επέμεινε.
Το όνειρο που δεν πρόλαβε να πραγματοποιήσει
Προς το τέλος της συνάντησης, ο Λιδωρίκης την είχε ρωτήσει ποια ήταν η μεγαλύτερη επιθυμία της για το μέλλον. Η απάντηση, ιδωμένη σήμερα, αποκτά μια πικρή διάσταση:
«Η επιθυμία μου είναι να κάνω μερικές εξαιρετικές ταινίες και έπειτα να αποσυρθώ για να κάνω… παιδιά».
Πριν αποχαιρετήσει τον Έλληνα δημοσιογράφο, η Μέριλιν του επανέλαβε χαμογελώντας:
«Ξέρετε ότι οι Έλληνες μ’ αρέσουν πάρα πολύ».
