Στη μία γωνία, μια ομάδα που μοιάζει να παίζει με χάρακα, διαβήτη και GPS. Στην άλλη, η πρωταθλήτρια κόσμου που μπορεί να παραπατήσει, να βρεθεί με την πλάτη στον τοίχο και ξαφνικά να βγάλει από το καπέλο τον Λιονέλ Μέσι.
Ισπανία και Αργεντινή συναντώνται την Κυριακή στο New York New Jersey Stadium, στον τελικό ενός από τα πιο χορταστικά Μουντιάλ των τελευταίων ετών.
Είναι μια σύγκρουση ανάμεσα στην τακτική τελειότητα και στο ποδοσφαιρικό ένστικτο, ανάμεσα στην ομάδα που θέλει να ελέγξει τα πάντα και σε εκείνη που νιώθει άνετα μέσα στο χάος.
Η Ισπανία δεν παίζει – χειρουργεί
Η Ισπανία του Λουίς ντε λα Φουέντε είναι η πιο καλοκουρδισμένη ομάδα του τουρνουά. Δεν βιάζεται, δεν πανικοβάλλεται και σπάνια αφήνει τον αντίπαλο να οδηγήσει το παιχνίδι εκεί όπου θέλει.
Πίσω έχει μια πειθαρχημένη τετράδα, στη μέση τον Ρόδρι και τον Φαμπιάν Ρουίθ να ορίζουν τον ρυθμό και μπροστά παίκτες που αλλάζουν διαρκώς θέσεις. Ο Ντάνι Όλμο και ο Μίκελ Ογιαρθάμπαλ κινούνται ανάμεσα στις γραμμές, ο Λαμίν Γιαμάλ ανοίγει το γήπεδο και όλοι μαζί δημιουργούν μικρές υπεραριθμίες σχεδόν παντού.
Το σημαντικότερο είναι ότι η Ρόχα δεν εξαρτάται από μία μόνο έμπνευση.
Ακόμη και όταν ο Γιαμάλ δεν λάμπει, η ομάδα συνεχίζει να παράγει φάσεις, να κρατά την μπάλα και να πιέζει χωρίς να χάνει την ισορροπία της.
Στα νοκ άουτ απέκλεισε κατά σειρά Αυστρία, Πορτογαλία, Βέλγιο και Γαλλία, επιβάλλοντας το παιχνίδι της απέναντι σε τέσσερις διαφορετικούς αντιπάλους. Η τριάδα των Ρόδρι, Φαμπιάν Ρουίθ και Ντάνι Όλμο αποτέλεσε το κλειδί για την πορεία της μέχρι τον τελικό.
Και δεν είναι μόνο όμορφη με την μπάλα. Είναι και σχεδόν απροσπέλαστη χωρίς αυτήν. Η Ισπανία έχει δεχθεί μόλις ένα γκολ σε ολόκληρη τη διοργάνωση, χωρίς να είναι ομάδα που κλείνεται πίσω ή παίζει για το 1-0.
Με απλά λόγια: η Ισπανία δεν θέλει απλώς να κερδίσει τον τελικό. Θέλει να αποφασίσει πώς ακριβώς θα παιχτεί.
Η Αργεντινή δεν πεθαίνει ποτέ
Η Αργεντινή είναι μια τελείως διαφορετική ιστορία. Δεν σε πείθει πάντοτε ότι ελέγχει το ματς, αλλά σου υπενθυμίζει διαρκώς ότι δεν πρέπει να τη θεωρήσεις τελειωμένη.
Η Αλμπισελέστε έχει πετύχει 19 γκολ, τα περισσότερα από κάθε ομάδα στο τουρνουά, αλλά έχει δεχθεί επτά. Η πορεία της στα νοκ άουτ δεν είχε την άνεση της ισπανικής: χρειάστηκε παρατάσεις, οριακές προκρίσεις και ανατροπές απέναντι σε Πράσινο Ακρωτήρι, Αίγυπτο, Ελβετία και Αγγλία.
Ακριβώς εκεί βρίσκεται και η δύναμή της. Στις στημένες φάσεις, στη μαχητικότητα, στην αίσθηση ότι το παιχνίδι δεν τελειώνει πριν από το τελευταίο σφύριγμα και, φυσικά, στην ποιότητα των παικτών της.
Όταν ένα ματς μπλοκάρει, η Αργεντινή δεν χρειάζεται πάντα μια ολοκληρωμένη επιθετική ανάπτυξη. Μπορεί να βρει το γκολ από μια βολίδα του Ένσο Φερνάντες, μια εκτέλεση του Χουλιάν Άλβαρες ή μία πάσα που μόνο ο Μέσι έχει δει πριν από όλους τους υπόλοιπους.
Ο Μέσι συνεχίζει να κάνει τα δικά του
Στα 39 του χρόνια, ο Λιονέλ Μέσι ετοιμάζεται να παίξει τον τρίτο τελικό Παγκοσμίου Κυπέλλου της καριέρας του και να γίνει ο γηραιότερος παίκτης γηπέδου που εμφανίζεται σε τελικό της διοργάνωσης.
Και όμως, δεν βρίσκεται εκεί απλώς για την τιμητική συμμετοχή ή για την τελευταία φωτογραφία.
Με οκτώ γκολ, όσα και ο Κιλιάν Εμπαπέ, και τρεις ασίστ, παραμένει στην πρώτη γραμμή της μάχης για το Χρυσό Παπούτσι και το βραβείο του κορυφαίου παίκτη. Στον ημιτελικό με την Αγγλία δεν σκόραρε, αλλά μοίρασε και τις δύο ασίστ στην ανατροπή με 2-1.
Η Αγγλία έκανε στην Αργεντινή το μεγαλύτερο δυνατό δώρο: προηγήθηκε, γύρισε μαζικά πίσω και της παρέδωσε την μπάλα. Με πέντε αμυντικούς γύρω από την περιοχή, έδωσε στον Μέσι χρόνο να περπατήσει, να παρατηρήσει και τελικά να βρει τις δύο πάσες που άλλαξαν τον ημιτελικό.
Η Ισπανία δύσκολα θα κάνει το ίδιο λάθος. Θα κρατήσει την μπάλα, θα πιέσει ψηλότερα και θα προσπαθήσει να αναγκάσει τον Μέσι να παίζει μακριά από την περιοχή. Το ερώτημα είναι αν μπορεί πραγματικά να τον κρατήσει έξω από το παιχνίδι για 90 λεπτά.
Μία αυτοκρατορία εναντίον μιας σύγχρονης δύναμης
Η Αργεντινή βρίσκεται σε γνώριμο έδαφος. Έπαιξε στον πρώτο τελικό Μουντιάλ το 1930 και έχει κατακτήσει το τρόπαιο τρεις φορές, το 1978, το 1986 και το 2022.
Με νίκη την Κυριακή θα υπερασπιστεί τον τίτλο της και θα ράψει το τέταρτο αστέρι στη φανέλα της, φτάνοντας Γερμανία και Ιταλία και πλησιάζοντας την πεντάκις πρωταθλήτρια Βραζιλία.
Η Ισπανία έχει μικρότερη παράδοση στα Μουντιάλ, αλλά αποτελεί την κυρίαρχη ευρωπαϊκή δύναμη των τελευταίων δύο δεκαετιών. Έχει κατακτήσει τρία Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα και το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2010, στη μοναδική προηγούμενη παρουσία της σε τελικό.
Την Κυριακή θα κυνηγήσει το δεύτερο αστέρι της και την επιβεβαίωση ότι η γενιά του ντε λα Φουέντε, μετά το EURO 2024, είναι η νέα μεγάλη δύναμη του παγκόσμιου ποδοσφαίρου.
Και ο Τραμπ στην απονομή
Στο New York New Jersey Stadium θα πέσει η αυλαία του πρώτου Μουντιάλ των 48 ομάδων, έπειτα από 104 αγώνες σε ΗΠΑ, Καναδά και Μεξικό.
Η διοργάνωση πρόσφερε θέαμα, ανατροπές και γεμάτες εξέδρες, χωρίς ωστόσο να λείψουν η πολιτική σκιά, η κριτική προς τη FIFA και οι συζητήσεις για τη στενή σχέση του Τζιάνι Ινφαντίνο με τον Ντόναλντ Τραμπ.
Ο Αμερικανός πρόεδρος θα παρακολουθήσει τον τελικό και, σύμφωνα με τον Ινφαντίνο, θα βρεθεί μαζί του στην απονομή του τροπαίου. Ο Τραμπ έχει ήδη λάβει από τη FIFA το πρώτο Peace Prize και πλέον θα βρίσκεται και στην τελευταία εικόνα του Μουντιάλ, δίπλα στη νέα πρωταθλήτρια κόσμου.
