Σύσσωμος ο ποντιακός χώρος αποχαιρετά με βαθιά συγκίνηση τον Γιάννη Καρυπίδη, έναν άνθρωπο που ταύτισε το όνομά του με τον ελληνισμό της πρώην ΕΣΣΔ, έναν άνθρωπο για τον οποίο μόνο καλά λόγια έχουν να πουν όσοι τον γνώρισαν.
Είχε γεννηθεί στην Τιφλίδα στις 21 Απριλίου 1952 και έφυγε από τη ζωή στη Θεσσαλονίκη, τα ξημερώματα του Σαββάτου 11 Ιουλίου 2026. Τα τελευταία χρόνια πάλευε σκληρά με τον καρκίνο.
Από το 1982, όταν ο τότε γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης (ΚΚΣΕ) της Γεωργίας, Έντβαρντ Σεβαρτνάντζε, έδωσε άδεια να ιδρυθεί στην Τιφλίδα Τμήμα Ελληνικής Νεολαίας στην Κομσομόλ (νεολαία της ΕΣΣΔ), ο Γ. Καρυπίδης ανέλαβε δράση να συσπειρώσει τους Έλληνες της Τιφλίδας. Τον Ιανουάριο του 1983 η Ελληνική Νεολαία Τιφλίδας –η μοναδική σε ολόκληρη τη Σοβιετική Ένωση μέχρι το 1988– συγκρότησε Διοικητικό Συμβούλιο και τον εξέλεξε ως πρόεδρο (παρέμεινε μέχρι τη διάλυσή της, το 1991).
Οι Πόντιοι πρόγονοί του είχαν φθάσει στη Γεωργία το 1830 από την περιοχή της Αργυρούπολης, μετά τον Ρωσοτουρκικό Πόλεμο. Οι Ρώσοι νικητές είχαν πάρει μαζί τους περίπου 30.000 Πόντιους, για να γλιτώσουν από το μαχαίρι των Τούρκων, όπως είχε πει σε συνέντευξή του στο Pontos News.
Ο Γιάννης Καρυπίδης ήταν απόφοιτος του Κρατικού Πολυτεχνείου της Γεωργίας, του τμήματος Πολιτικών Μηχανικών. Από το 1974 έως το 1990 εργάστηκε ως πολιτικός μηχανικός και αρχιμηχανικός, ενώ ήταν εισηγητής σε συνέδρια υδροηλεκτρικής νέων επιστημόνων. Τον Μάιο του 1991 εγκαταστάθηκε στην Ελλάδα. Από τον Σεπτέμβριο του ίδιου χρόνου και έως το 1995 υπήρξε υπεύθυνος του Γραφείου Υποδοχής Παλιννοστούντων της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Ποντιακών Σωματείων (ΠΟΠΣ).
Ήταν πρόεδρος του Πανελληνίου Συλλόγου Παλιννοστούντων Ελληνοποντίων της πρώην ΕΣΣΔ «Μαυροθαλασσίτες», με έδρα τη Θεσσαλονίκη.
Το 1996 διατέλεσε ειδικός σύμβουλος της Γενικής Γραμματείας Παλιννοστούντων του υπουργείου Μακεδονίας-Θράκης, ενώ από τον Μάιο του 1997 έως το 2010 ήταν συνεργάτης του Κέντρου Μελέτης και Ανάπτυξης του Ελληνικού Πολιτισμού της Μαύρης Θάλασσας της Νομαρχίας Θεσσαλονίκης, ως υπεύθυνος σχέσεων με τις ελληνικές κοινότητες της πρώην ΕΣΣΔ και υλοποίησης διαφόρων προγραμμάτων του Κέντρου.
«Άνθρωπο του καθήκοντος και της προσφοράς» και «αφανή ήρωα» τον χαρακτηρίζουν πολλοί εξ όσων συνεργάστηκαν μαζί του, σε αναρτήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
