Η ζωή της Ευσταθίας (Έφης) Σπυροπούλου μοιάζει με ζωντανή μαρτυρία της νεότερης ελληνικής ιστορίας. Γεννημένη το 1920 σε ένα μικρό ορεινό χωριό της Μεσσηνίας, τη Φλεσιάδα (γνωστή παλαιότερα ως Παιδεμένον), που ήταν χτισμένη σε υψόμετρο 603 μέτρων, βίωσε τη φτώχεια, τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, τον Εμφύλιο και τη δύσκολη μεταπολεμική περίοδο, πριν ξεκινήσει μαζί με την οικογένειά της το μεγάλο ταξίδι της μετανάστευσης προς την Αυστραλία.
Η Ευσταθία γεννήθηκε λίγο μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, σε μια εποχή που η Ελλάδα προσπαθούσε να επουλώσει τις πληγές της. Οι παππούδες της ήταν γαιοκτήμονες και κατάφερναν να καλλιεργούν τη γη τους ώστε να εξασφαλίζουν τα απαραίτητα για την οικογένεια. Ωστόσο, η φτώχεια ήταν διάχυτη και οι δυσκολίες μεγάλες. Η ίδια θυμόταν όμως συχνά, και διηγούταν στους νεότερους της οικογένειάς της, ότι οι γονείς της κρατούσαν πάντα ένα πιάτο φαγητό για οποιονδήποτε ξένο περνούσε πεινασμένος από το χωριό τους.
Τα παιδικά της χρόνια δεν ήταν ανέμελα. Εκεί, κάπου στη δεκαετία του 1930, ακόμα και η καθημερινότητα φάνταζε πολύ δύσκολη. Οι οικονομίες του πατέρα της εξαφανίστηκαν μέσα σε μία νύχτα και η οικογένεια βρέθηκε χωρίς πόρους.
Από μικρή ηλικία εργαζόταν αδιάκοπα στα χωράφια, από το πρωί μέχρι το βράδυ, συμβάλλοντας στην επιβίωση της οικογένειας.
Λίγα χρόνια αργότερα ξέσπασε ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος. Η Ευσταθία και η μεγαλύτερη αδελφή της προσπαθούσαν να προστατεύσουν τα τέσσερα μικρότερα αδέλφια τους από τους Γερμανούς στρατιώτες, ενώ οι γονείς τους φρόντιζαν για τα στοιχειώδη μέσα επιβίωσης. Εκείνη την εποχή η ίδια έγινε μάρτυρας της καταστροφής ενός γειτονικού χωριού, όταν οι Γερμανοί έβαλαν φωτιά και κατέστρεψαν όλα τα κτίρια. Εκείνα τα χρόνια, κάθε ημέρα ήταν αγώνας επιβίωσης.
Μετά το τέλος του πολέμου παντρεύτηκε τον Πέτρο Σπυρόπουλο. Έναν χρόνο αργότερα γεννήθηκε ο πρώτος τους γιος, όμως μόλις έξι εβδομάδες μετά τη γέννησή του ο Πέτρος κλήθηκε να υπηρετήσει στον Ελληνικό Εμφύλιο Πόλεμο. Για τέσσερα ολόκληρα χρόνια η Ευσταθία έμεινε μόνη να μεγαλώνει το παιδί τους και να αντιμετωπίζει τις δυσκολίες της καθημερινότητας.
Το 1949, με τη λήξη του Εμφυλίου, ο σύζυγός της επέστρεψε στο σπίτι. Ωστόσο, οι μεταπολεμικές συνθήκες παρέμεναν εξαιρετικά δύσκολες. Τα τρόφιμα ήταν λιγοστά και η γη, που είχε μείνει για χρόνια ακαλλιέργητη, απαιτούσε τεράστια προσπάθεια για να αποδώσει ξανά καρπούς.
Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1950 η οικογένεια μεγάλωσε σημαντικά. Η Ευσταθία έφερε στον κόσμο ακόμη έξι παιδιά, συνολικά επτά, με τη βοήθεια μόνο μιας γυναίκας του χωριού σε κάθε γέννα. Το σπίτι τους δεν διέθετε ηλεκτρικό ρεύμα, ούτε τρεχούμενο νερό. Τα παιδιά μετέφεραν καθημερινά νερό από την πλατεία του χωριού, ενώ οι γονείς εργάζονταν αδιάκοπα για να εξασφαλίσουν τα απαραίτητα.
Παρά τις δυσκολίες, η μικρότερη κόρη της οικογένειας, η Σταυρούλα, θυμόταν αργότερα τα παιδικά της χρόνια ως ευτυχισμένα και γεμάτα αγάπη. Τα βράδια συγκεντρώνονταν γύρω από το τζάκι, όπου η μητέρα τους διηγούνταν ιστορίες. Δεν είχαν παιχνίδια, όμως σκαρφάλωναν στα δέντρα, εξερευνούσαν τα βουνά και κολυμπούσαν στο ποτάμι.
Το 1964 η Ευσταθία και ο Πέτρος πήραν τη μεγάλη απόφαση να αναζητήσουν ένα καλύτερο μέλλον για τα επτά παιδιά τους. Τον Σεπτέμβριο εκείνης της χρονιάς επιβιβάστηκαν στο πλοίο «Πατρίς» και ξεκίνησαν το μακρύ ταξίδι προς την Αυστραλία.
Όταν έφτασαν στη Μελβούρνη έναν μήνα αργότερα, το μεγαλύτερο παιδί ήταν 16 ετών και το μικρότερο μόλις δύο.
Τα πρώτα χρόνια στη νέα πατρίδα δεν ήταν εύκολα. Οι ήχοι του ελληνικού χωριού αντικαταστάθηκαν από σειρήνες ασθενοφόρων, πυροσβεστικών και περιπολικών. Η ελευθερία και οι ανοιχτοί χώροι της επαρχίας έδωσαν τη θέση τους σε μια διαφορετική αστική πραγματικότητα. Παρ’ όλα αυτά, η οικογένεια προσαρμόστηκε γρήγορα και σύντομα η Αυστραλία έγινε το νέο της σπίτι.
Οι Σπυρόπουλοι αγόρασαν σπίτι στο προάστιο Φώκνερ της Μελβούρνης. Η περιοχή διέθετε σχολεία, καταστήματα και την ελληνική εκκλησία του Αγίου Νεκταρίου σε κοντινή απόσταση. Ο Πέτρος δημιούργησε αμέσως έναν μεγάλο λαχανόκηπο στην αυλή, συνεχίζοντας την αγροτική παράδοση που είχε φέρει μαζί του από την Ελλάδα.
Η οικογένεια θυμάται με ευγνωμοσύνη τη βοήθεια που δέχθηκε από τους γείτονες. Μια αυστραλιανή οικογένεια τούς βοήθησε να μάθουν αγγλικά και να εξοικειωθούν με τις τοπικές υπηρεσίες, ενώ τους παρότρυνε ακόμη και να αγοράσουν τηλεόραση για να διευκολύνουν την εκμάθηση της γλώσσας. Στην άλλη πλευρά ζούσε μια οικογένεια από την Ιταλία, με την οποία αντάλλασσαν σπιτικό σαλάμι, λαχανικά και ιστορίες από τις πατρίδες τους, επικοινωνώντας με τα λίγα αγγλικά που γνώριζαν. Λίγο πιο κάτω κατοικούσαν και οικογένειες από τη Γερμανία, γεγονός που συνέθετε το πολυπολιτισμικό μωσαϊκό της γειτονιάς.
Για την Ευσταθία, η Μελβούρνη ήταν ένας μικρός παράδεισος. Δυσκολευόταν να καταλάβει πώς κάποιος μπορούσε να κουραστεί όταν δεν χρειαζόταν να κόβει ξύλα για να ανάψει φωτιά, να πλένει τα ρούχα στο χέρι ή να μεταφέρει καθημερινά νερό για τις ανάγκες του σπιτιού.
Με το πέρασμα των χρόνων η οικογένεια μεγάλωσε ακόμη περισσότερο. Η Ευσταθία Σπυροπούλου απέκτησε 22 εγγόνια και 33 δισέγγονα, αποτελώντας μια μεγάλη οικογένεια που εξαπλώθηκε σε διάφορες περιοχές της Μελβούρνης. Παρ’ όλα αυτά, το Φώκνερ παρέμεινε πάντα το σημείο αναφοράς τους και η Ευσταθία η καρδιά που τους κρατούσε ενωμένους.
Ο Πέτρος Σπυρόπουλος έφυγε από τη ζωή το 2007. Τελευταία του επιθυμία ήταν να ταφεί στην αγαπημένη του πατρίδα, την Ελλάδα. Η σύζυγός του και τα επτά παιδιά τους εκπλήρωσαν την επιθυμία του, μεταφέροντάς τον πίσω στο χωριό όπου γεννήθηκε και το οποίο δεν ξέχασε ποτέ.
Τα τελευταία χρόνια της ζωής της, η Ευσταθία συνέχισε να ζει στο ίδιο σπίτι στο Φώκνερ, να διαβάζει την ελληνική εφημερίδα Νέος Κόσμος, να καλλιεργεί τα λαχανικά της και να φροντίζει τις κότες της. Αν και αγαπούσε βαθιά την Αυστραλία, η Ελλάδα παρέμεινε πάντοτε στην καρδιά της.
Προς το τέλος της ζωής της, σε ηλικία 104 ετών, είχε πλέον κουραστεί. Έφυγε γαλήνια από τη ζωή, στον ύπνο της στο σπίτι της στο Φώκνερ, το πρωί της Τρίτης 16 Ιουλίου 2024. Άφησε πίσω της μία μεγάλη και δεμένη οικογένεια, καθώς και μια σπουδαία παρακαταθήκη για τις επόμενες γενιές της ελληνικής ομογένειας στην Αυστραλία.
