Η οικογένεια Μπετάκη είναι μία από τις χιλιάδες ελληνικής καταγωγής οικογένειες ομογενών που ενσωματώθηκαν από νωρίς στη ρωσική κοινωνία, σε βάθος τριών αιώνων. Χάρισαν στη Ρωσία στρατιωτικούς, κρατικούς λειτουργούς, μηχανικούς, ανθρώπους των τεχνών, και έναν σημαντικό ποιητή.
Οι Μπετάκηδες εμφανίζονται στη Ρωσία από τα τέλη 18ου αιώνα.
Μετά τα Ορλοφικά ο παλαιότερος γνωστός πρόγονος, ο Αθανάσιος Μπετάκης, εμφανίζεται στη Ρωσία, όπου το 1786 υπηρετεί στο Ναυτικό Σώμα Δοκίμων. Για τον πατέρα του γνωρίζουμε μόνο ότι ήταν καπετάνιος στο ρωσικό Πολεμικό Ναυτικό κατά τους ρωσοτουρκικούς πολέμους, και αργότερα στην Αζοφική, και ότι είχε λάβει τον τίτλο του ευγενούς από τη Μεγάλη Αικατερίνη.
Ο Αθανάσιος είχε δύο δίδυμους γιους, τον Βίκτορα και τον Βασίλη, γεννημένους το 1805. Ο Βίκτωρ Μπετάκης έκανε σταδιοδρομία ως αξιωματικός της φρουράς του τσάρου και ως ταγματάρχης στον ρωσικό στρατό. Είχε παράσημο του Τάγματος του Αγίου Γεωργίου. Διατέλεσε επίσης αστυνομικός διοικητής στο Πιατιγκόρσκ το 1841. Τον εντοπίζουμε να υπογράφει το πρωτόκολλο του θανάτου του μεγάλου Ρώσου λογοτέχνη Μιχαήλ Λέρμοντοφ, ο οποίος σκοτώθηκε σε μονομαχία τον Ιούλιο του 1841.
Ο αδερφός του, ο Βασίλειος Μπετάκης, υπηρέτησε ως αξιωματικός στον Καύκασο.
Στα τέλη του 19ου αιώνα οι απόγονοι της οικογένειας Μπετάκη εμφανίζονται ως μέλη της διοικητικής και τεχνικής ελίτ της Ρωσίας.
Ο Βασίλης Βίκτοροβιτς Μπετάκης, γιος του Βίκτορα, σπούδασε στο Ινστιτούτο Συγκοινωνιών της Πετρούπολης και έκανε καριέρα αρχικά στον βόρειο Καύκασο ως μηχανικός στη σιδηροδρομική γραμμή. Ερωτεύτηκε παράφορα την Άννα Παύλοβνα Σεριμέτιεβα, κόρη ευγενών, την οποία έκλεψε μόλις αυτή αποφοίτησε από το σχολείο, και παντρεύτηκαν καθ’ οδόν προς το Ροστόφ.
Αργότερα ανελίχθηκε σε αυτοκρατορικό μυστικό σύμβουλο και ταυτόχρονα ως καθηγητής του Ινστιτούτου συγκοινωνιών στο Ροστόφ.
Ο γιος του, ο Πάβελ Βασίλιεβιτς Μπετάκης (1888-1942) υπήρξε συμφοιτητής του μεγάλου ποιητή Βλαντίμιρ Μαγιακόφσκι και διακρίθηκε ως καλλιτέχνης, με ενασχόληση εντός του ρεύματος του φουτουρισμού. Γεννήθηκε στο Ροστόφ επί του Ντον το 1888, σπούδασε στη σχολή Στρογκάνοφ και αργότερα στη Σχολή Ζωγραφικής, Γλυπτικής και Αρχιτεκτονικής της Μόσχας. Ήταν σκηνογράφος του πρώιμου ρωσικού κινηματογράφου. Ανήκει στους καλλιτέχνες της μετάβασης από τον ρωσικό στον σοβιετικό κινηματογράφο. Εργάστηκε σε πάνω από τριάντα ταινίες. Πέθανε κατά τη θρυλική πολιορκία του Λένινγκραντ από τον γερμανικό στρατό.
Ο γιος του Πάβελ, ο Βασίλης Παύλοβιτς Μπετάκης (1930-2013), είναι ο διασημότερος γόνος της οικογένειας. Ποιητής, δοκιμιογράφος, μεταφραστής, και ιστορικός της τέχνης. Ο Πάβελ γεννήθηκε στο Ροστόφ, από μητέρα Εβραία με καταγωγή από την Αιθιοπία, και μεγάλωσε στο Λένινγκραντ.
Επέζησε από την πολιορκία της πόλης, η οποία διήρκεσε 872 ημέρες, έχοντας χάσει και τους δύο γονείς του.
Κατά τη διάρκειά της κατάφερε να επιβιώσει ολομόναχος, για να περάσει από διάφορα ορφανοτροφεία και τελικά να καταλήξει σε συγγενείς του στον Ντον. Σπούδασε Ανατολικές γλώσσες στο Πανεπιστήμιο του Λένινγκραντ και αργότερα στο Λογοτεχνικό Ινστιτούτο «Γκόρκι».
Πριν καθιερωθεί ως ποιητής εργάστηκε σε διάφορες δουλειές: ως δάσκαλος, ξεναγός και εκπαιδευτής ιππασίας. Έγραφε στα ρωσικά και εξέδωσε την πρώτη του ποιητική συλλογή το 1965. Παράλληλα ασχολήθηκε με τη μετάφραση. Μετέφρασε στα ρωσικά έργα των Πόε, Κίπλινγκ, Έλιοτ, Γουόλτερ Σκοτ, Σίλβια Πλαθ και πολλών άλλων.
Τη δεκαετία του 1970, λόγω της σχέσης που είχε με την οργάνωση της αυτοέκδοσης στη Σοβιετική Ένωση και τη διακίνηση απαγορευμένων από το καθεστώς βιβλίων, η παραμονή του στη χώρα κατέστη επικίνδυνη.
Έτσι κατάφερε να διαφύγει το 1973 στη Γαλλία, όπου εγκαταστάθηκε για το υπόλοιπο της ζωής του. Εκεί εργάστηκε στο παράρτημα του Radio Liberty και παράλληλα ασχολήθηκε με την αρθρογραφία. Συμμετείχε ενεργά στην πνευματική ζωή της εξόριστης ρωσόφωνης ελίτ και δίδαξε στο Ελεύθερο Ρωσικό Πανεπιστήμιο Ζαχάροφ της Γαλλίας. Πέθανε το 2013. Σήμερα είναι αναγνωρισμένος ως ένας από τους σημαντικότερους ποιητές της Ρωσίας.
