Λίβανος: Εκεχειρία «στα χαρτιά», νεκροί στο πεδίο – Σκιά αστάθειας και εσωτερικών ρηγμάτων

Κρίσιμη και εξαιρετικά εύθραυστη παραμένει η κατάσταση στο μέτωπο του Λιβάνου, με την εκεχειρία μεταξύ Ισραήλ και Χεζμπολάχ να υφίσταται τυπικά, αλλά επί του πεδίου να δοκιμάζεται καθημερινά, καθώς οι εχθροπραξίες συνεχίζονται με αμείωτη ένταση.

Παρά το γεγονός ότι η κατάπαυση του πυρός έχει τεθεί σε ισχύ από τις 17 Απριλίου και έχει παραταθεί, η πραγματικότητα δείχνει πως απέχει από το να εφαρμοστεί πλήρως.

Το Ισραήλ διατηρεί το δικαίωμα να πλήττει στόχους που θεωρεί απειλή, πραγματοποιώντας σχεδόν καθημερινά βομβαρδισμούς, ενώ και η Χεζμπολάχ δηλώνει ότι θα συνεχίσει να απαντά στις «παραβιάσεις», συντηρώντας έναν φαύλο κύκλο έντασης.

Είναι ενδεικτικό ότι μόνο το τελευταίο 24ωρο υπήρξαν 14 νεκροί, μεταξύ των οποίων και παιδιά, ενώ οι ισραηλινές επιθέσεις επεκτείνονται από τον νότιο Λίβανο έως την κοιλάδα Μπεκάα.

Την ίδια ώρα, το γεωπολιτικό σκηνικό περιπλέκεται από τις εσωτερικές αντιθέσεις στον Λίβανο. Ο επικεφαλής της Χεζμπολάχ Ναΐμ Κασέμ επανέλαβε την κατηγορηματική απόρριψη των απευθείας διαπραγματεύσεων με το Ισραήλ, χαρακτηρίζοντάς τες «επικίνδυνη απόκλιση» που μπορεί να οδηγήσει τη χώρα σε νέο κύκλο αστάθειας.

Ο ίδιος ξεκαθάρισε ότι η οργάνωση δεν πρόκειται να εγκαταλείψει τα όπλα και θα παραμείνει στο πεδίο, έστω και με αμυντικό –όπως υποστηρίζει– ρόλο, ενώ παράλληλα άσκησε σφοδρή κριτική στην κυβέρνηση της Βηρυτού, καλώντας την να στραφεί σε έμμεσες συνομιλίες και να επανεξετάσει τη στάση της.

Η στάση αυτή της Χεζμπολάχ δεν μένει χωρίς αντιδράσεις στο εσωτερικό της χώρας. Ο πρόεδρος του Λιβάνου Ζοζέφ Αούν υπερασπίστηκε ανοιχτά την επιλογή των απευθείας διαπραγματεύσεων, τονίζοντας ότι στόχος είναι ο τερματισμός του πολέμου και προειδοποιώντας –σε σαφή αιχμή προς τη σιιτική οργάνωση– ότι «προδοσία είναι να σέρνεται ο Λίβανος σε πόλεμο».

Οι εξελίξεις επιβεβαιώνουν τις ανησυχίες αναλυτών, που ήδη πριν από την έναρξη των συνομιλιών επισήμαιναν ότι η απουσία της Χεζμπολάχ από το τραπέζι των διαπραγματεύσεων –αν και δεν αποτελεί θεσμικό εκπρόσωπο– συνιστά κρίσιμο κενό, δεδομένου του καθοριστικού ρόλου που διαδραματίζει de facto στο εσωτερικό της χώρας.