Η πορεία των πρώτων Κυπρίων που έφτασαν στο Ντάργουιν της Αυστραλίας ξεδιπλώνεται μέσα από τις αναμνήσεις του Θεόδωρου Χαραλάμπους, ο οποίος αφηγείται πώς βρέθηκε σε μια πόλη με ελάχιστους συμπατριώτες του και πώς σταδιακά δημιουργήθηκε μια οργανωμένη κοινότητα, παρά τις δυσκολίες και τις μεγάλες ανατροπές της εποχής.
Ο ίδιος θυμάται την απόφασή του να μεταναστεύσει μετά τη στρατιωτική του θητεία και τη ζωή του στην Κύπρο πριν πάρει τον δρόμο για την Αυστραλία.
«Είχα τελειώσει το γυμνάσιο, δεκαοχτώ χρονών και είχα πάει στο στρατό για δύο χρόνια. Μετά τη θητεία μου, δούλεψα στην Κύπρο για ένα χρόνο, αλλά ο αδερφός μου στην Αυστραλία μού έστειλε πρόσκληση και αποφάσισα να έρθω. Ήρθα το 1967, την περίοδο που είχε γίνει ο πόλεμος Ισραήλ-Αραβικές χώρες και η διώρυγα του Σουέζ ήταν κλειστή, οπότε το πλοίο έκανε τον γύρο της Αφρικής», θυμάται.
Η εικόνα του Ντάργουιν εκείνης της εποχής, όπως την περιγράφει, απέχει πολύ από τη σημερινή πόλη.
«Όταν φτάσαμε στο Ντάργουιν, η πόλη είχε περίπου δύο, τρεις χιλιάδες κατοίκους, κυρίως οικογένειες στρατιωτικών. Οι δρόμοι ήταν χωματόδρομοι, τα αυτοκίνητα λίγα και το κλίμα σκληρό».
Η οργανωμένη Κυπριακή Κοινότητα δεν υπήρχε ακόμη με τη σημερινή της μορφή, αλλά ξεκίνησε σταδιακά μέσα από μια μικρή αρχική ομάδα.
«Το ’67 που ήρθα εγώ, ονομάζαμε την κοινότητα Κυπριακή Αδελφότητα. Μέχρι το ’74, όταν ήρθε ο κυκλώνας Tracy, δεν είχαμε οργανωθεί όπως σήμερα. Μετά τον κυκλώνα, η κυβέρνηση της Αυστραλίας βοήθησε στο χτίσιμο της πόλης και εμείς ζητήσαμε οικόπεδα για να χτίσουμε το χολ της κοινότητας. Πολλοί Κύπριοι πρόσφυγες ήρθαν μετά την εισβολή στην Κύπρο και η κοινότητα άνθισε».
Η σύζυγός του, Αγνή Χαραλάμπους, περιγράφει με συγκίνηση τη δραματική εμπειρία του κυκλώνα Tracy, που άλλαξε για πάντα τη ζωή τους:
«Ήμουν έγκυος έξι μηνών την ημέρα των Χριστουγέννων του 1974, όταν ο κυκλώνας Tracy χτύπησε το Ντάργουιν. Την επόμενη μέρα δεν είχαμε τίποτα, όλα χάθηκαν. Ο Ερυθρός Σταυρός μας μετέφερε στο Σίδνεϊ, όπου γέννησα την κόρη μας. Ο Θοδωρής έμεινε στο Ντάργουιν για να οργανώσει ξανά τη διαμονή και τη δουλειά του ως ηλεκτρολόγος», θυμάται.
Παρά τις δυσκολίες, η στήριξη της ελληνικής και κυπριακής παροικίας αποδείχθηκε καθοριστική. «Δεν είχαμε κανένα πρόβλημα με τους Ελλαδίτες και μέχρι σήμερα δεν έχουμε. Κύπριοι και Έλληνες είναι σαν αδέρφια. Πολλοί συμμετέχουν στο συμβούλιο μας», αναφέρει ο Θεόδωρος Χαραλάμπους.
Σήμερα, η κυπριακή παρουσία στο Ντάργουιν είναι ισχυρή και οργανωμένη, με εκατοντάδες μέλη και οικονομική σταθερότητα.
«Ο πιο φτωχός Κύπριος εδώ έχει το σπίτι του εξοφλημένο και ζει άνετα», καταλήγει.
