Ένας αγράμματος παπάς, μη ξέροντας πότε πέφτει το Πάσχα, συμβουλεύεται έναν μορφωμένο ιερέα. Εκείνος του προτείνει να βάλει σαράντα οκτώ σπόρους κολοκύθας σε μια κολοκύθα και να τρώει έναν κάθε μέρα μέχρι να τελειώσουν.
Όμως, ένας πονηρός διάκος γεμίζει κρυφά την κολοκύθα με επιπλέον σπόρους και όταν οι χωριανοί ρωτούν τον παπά πότε έρχεται η Λαμπρή, εκείνος βλέπει την κολοκύθα και…
≈
Ο κολογκυδάς άμον ντο λαλεί, οφέτος Λαμπρήν ’κ’ έχομε
Είνας αγράμματος ποπάς επήγεν σ’ είναν άλλον ποπάν να ερωτά πότε θα έρται η Λαμπρή. Ο ποπάς είπεν ατον:
— Αύριον Κυριακή έχομε εμπονέστα1 και θα περάν’νε σεράντα οχτώ ημέρας και θα έρται η Λαμπρή.
— Άμα εγώ ανασπάλλω2 τα ημέρας, πώς θα γίνεται; λέει αγράμματον ο ποπάς.
— Δεν αν ’κί ξέρτς, έπαρ’ έναν κολογκύδ’, βάλεν απέσ’ σεράντα οχτώ κολογκυδί’ πιπίλα3 και κάθαν ημέραν φά απ’ έναν, άμον ντο τελείνταν, θα έρται η Λαμπρή, είπεν ατον ο γραμματισμένον. Άρ’ ο καλόν ο ποπάς εμούν κάθαν ημέραν έτρωγεν απ’ έναν πιπίλ’ και κάθαν ημέραν οι χωρέτ’ ερώταναν ατον:
— Πάτερ, πόσα ημέρας κι άλλο θέλομε ’ς σην Λαμπρήν; Ο ποπάς αμάν έτρεχεν ’ς σο κολογκύδ’, εμέτρανεν τα πιπίλα ντ’ επέμ’ναν και έλεγεν ατ’ς:
— Θέλομε 30 ημέρας κι άλλο, 25 ημέρας κι άλλο, 15 ημέρας κι άλλο… Και άρ’ αέτσ’ εκαντούρευεν4 ατ’ς. Τη σκύλλ’ ο γιον ο δάκον εγνόησεν το κολογκύδ’, έναν ημέραν επήρεν έναν διχερίν5 πιπίλα και έξεν ατα απέσ’ ’ς σο κολογκύδ’.
Τον πουρνόν οι χωρέτ’ ορωτούν τον ποπάν:
— Πόπα, πότε θα έρται η Λαμπρή;
— Ο ποπάς ο μαύρον έτρεξεν ’ς σο κολογκύδ’ κι όνταν είδεν ατο γομάτον, εχπαράεν6 και είπεν τοι χωρέτ’ς:
— Ντο να λέγω σας, παιδία, ο κολογκυδάς άμον ντο λαλεί, οφέτος Λαμπρήν ’κ’ έχομε.
