Στο πλαίσιο της δράσης «Τα πρόσωπα που έγραψαν την ιστορία μας», το Μουσείο Ιστορίας της ΑΕΚ εστιάζει σε μία από τις πιο σημαντικές μορφές της μεταπολεμικής περιόδου, τον Ανδρέα Σταματιάδη, που έφυγε από τη ζωή τον Ιανουάριο του 2025, σε ηλικία 90 ετών.
Ο Σταματιάδης αποτέλεσε μια από τις ξεχωριστές προσωπικότητες στην ιστορία της Ένωσης, με πολυδιάστατη προσφορά τόσο ως παίκτης, όσο και ως προπονητής.
Αναλυτικά το αφιέρωμα:
«Γεννιέται στις 16 Αυγούστου 1935 στα Πετράλωνα, όπου ζει όλες τις πρώτες δεκαετίες της ζωής του και κάνει τα πρώτα ποδοσφαιρικά του βήματα. Λόγω και της προσφυγικής καταγωγής του είναι φίλαθλος της ΑΕΚ, στην οποία μεταγράφεται, έφηβος ακόμη, το 1949. Μέχρι τις τελευταίες μέρες της ζωής του, όταν το μυαλό του δεν είχε την αλλοτινή διαύγεια, συνήθιζε να αφηγείται την καθημερινή του διαδρομή σπίτι-προπόνηση, με τα πόδια από τα Πετράλωνα στην Ομόνοια, από εκεί το τρένο και μετά πάλι με τα πόδια μέχρι το γήπεδο της Ένωσης στη Νέα Φιλαδέλφεια – και η αντίστροφη διαδρομή στην επιστροφή. Κοντά μιάμιση ώρα κάθε διαδρομή.
»Τη σεζόν 1950-1951 πραγματοποιεί τις πρώτες του εμφανίσεις με τη φανέλα της ΑΕΚ και από την επόμενη περίοδο καθιερώνεται στην πρώτη ομάδα, της οποίας παραμένει βασικό στέλεχος μέχρι το τέλος της περιόδου 1968-1969. Από τα τέλη της δεκαετίας του ’50 και για μία σχεδόν δεκαετία είναι ο αρχηγός της Ένωσης, παίρνοντας την σκυτάλη από τον Γιάννη Κανάκη. Αγωνίζεται κατά κύριο λόγο ως δεξιός εξτρέμ, με κύριο χαρακτηριστικό την ταχύτητα, τη διεισδυτικότητα και τις καλές σέντρες, ενώ σημειώνει πάνω από 130 γκολ με τη φανέλα της Ένωσης σε διάφορες διοργανώσεις. Κατακτά ως ποδοσφαιριστής δύο πρωταθλήματα (1963 και 1968) και τρία κύπελλα Ελλάδας (1956, 1964, 1966).
»Τη σεζόν 1968-1969 η ΑΕΚ σημειώνει την πρώτη επιτυχία ελληνικής ομάδας στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις, φτάνοντας στα προημιτελικά του Κυπέλλου Πρωταθλητριών. Για να το επιτύχει νικά στον δεύτερο γύρο μέσα στην Κοπεγχάγη την πρωταθλήτρια Δανίας Ακαντέμισκ με 0-2, με τον Σταματιάδη να ανοίγει τον δρόμο του θριάμβου με άπιαστο διαγώνιο σουτ. Στο τέλος της σεζόν πέφτει κι αυτός θύμα της ανανέωσης που επιχειρεί ο Μπράνκο Στάνκοβιτς. “Κρεμάει τα παπούτσια του” σε ηλικία 33 ετών, μη διανοούμενος ότι μπορεί να αγωνιστεί σε άλλη ομάδα πλην της ΑΕΚ.
»Αφού παίρνει τη σχετική θεωρητική κατάρτιση στην Ελλάδα αλλά και στο εξωτερικό, ξεκινά από τις χαμηλότερες κατηγορίες δεύτερη καριέρα ως προπονητής. Κατά τραγική ειρωνεία, η πρώτη του μεγάλη επιτυχία σημειώνεται το 1972. Είναι η πρόκριση στους “8” του Κυπέλλου Ελλάδας της Λαμίας, ομάδας Β’ κατηγορίας, με αντίπαλο την πρωταθλήτρια… ΑΕΚ του Στάνκοβιτς, του ανθρώπου δηλαδή που τον “αποστράτευσε”. Αλλά ο Σταματιάδης δεν ενδιαφέρεται για δικαιώσεις και εκδικήσεις. Αυτός βλέπει απέναντι τους συμπαίκτες του, τη φανέλα που έχει τιμήσει για δεκαετίες, τη δική του ΑΕΚ. Όπως έχει πει, “την ώρα που 10.000 εκστασιασμένοι Λαμιώτες πανηγύριζαν για τον θρίαμβο, εμένα η καρδιά μου ήταν κομμάτια. Αυτοί έκλαιγαν από χαρά, εγώ από στενοχώρια“.
»Το 1974 προσλαμβάνεται στην ΑΕΚ του Μπάρλου, ως βοηθός (του εκάστοτε) προπονητή. Αρχικά του Φάντρονκ, δίπλα στον οποίο καταγράφει τη θριαμβευτική πορεία στα ημιτελικά του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ 1976-1977, κατόπιν του Τσαϊκόφσκι, με τον οποίο κατακτά το νταμπλ 1977-1978 και την επόμενη σεζόν του Πούσκας. Τον Μάρτιο 1979 αντικαθιστά τον τελευταίο ως πρώτος προπονητής και η ΑΕΚ κατακτά με εκπληκτικό φίνις το δεύτερο συνεχόμενο πρωτάθλημα.
»Εργάζεται κατόπιν σε διάφορες ομάδες αλλά και για μια εξαετία (1986-1992) στην Εθνική Ελπίδων, την οποία οδηγεί το 1988 στον τελικό του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος. Επιστρέφει στην ΑΕΚ ως επικεφαλής των τμημάτων υποδομής και παραμένει στη θέση αυτή μέχρι το 2013.
»Ένας διαχρονικός στρατιώτης της ΑΕΚ, με ισορροπημένο και σπάνιο χαρακτήρα, που συνδύαζε την ευγένεια και την πραότητα με την αποφασιστικότητα και τον “τσαμπουκά” όπου χρειαζόταν. Σε 20 ολόκληρα χρόνια καριέρας δεν δημιούργησε ποτέ επεισόδιο ή πρόβλημα, δεν εξέφρασε παράπονο για τη διοίκηση ή τον προπονητή, δεν διαπληκτίσθηκε με αντίπαλο. Ο Σταματιάδης ήταν η “συγκολλητική ουσία” των αποδυτηρίων, που κρατούσε την ομάδα ενωμένη, εξισορροπούσε αντιθέσεις και έβγαινε μπροστά στις δυσκολίες. Ηταν αρχηγός ουσιαστικός, υπόδειγμα για τους συμπαίκτες του, που πήγαινε πρώτος στην προπόνηση κι έφευγε τελευταίος και δίδασκε στους νεότερους τι σημαίνει να αγωνίζεσαι με τον δικέφαλο στο στήθος.
»Λόγω του σεμνού χαρακτήρα του, ο Ανδρέας Σταματιάδης δεν αναζήτησε ποτέ την αναγνώριση που του άξιζε. Κι είναι αλήθεια ότι κατά καιρούς είδε άλλους, με μικρότερη προσφορά από εκείνον, να τον προσπερνούν σε τιμές και προβολή. Τον Φεβρουάριο 2024 όμως, λίγους μήνες πριν φύγει από τη ζωή, τιμήθηκε με το μετάλλιο του Χρυσού Δικεφάλου, την ύψιστη διάκριση της ΑΕΚ, που έχει απονεμηθεί διαχρονικά σε ελάχιστους αθλητές της. Και βέβαια, μέσα από τις προθήκες του Μουσείου Ιστορίας της ΑΕΚ, ο αρχηγός εξακολουθεί να βρίσκεται πάντα κοντά μας, να μας εμπνέει, να μας ενώνει και να μας οδηγεί».
