Η Γεωργία αποχαιρετά μία από τις πιο εμβληματικές προσωπικότητές της, καθώς ο Ηλίας Β’ έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 93 ετών, έπειτα από μια μακρά πορεία σχεδόν πέντε δεκαετιών στην ηγεσία της Εκκλησίας. Η απώλειά του σηματοδοτεί το τέλος μιας εποχής για έναν θεσμό που διαδραματίζει καθοριστικό ρόλο στη δημόσια ζωή της χώρας.
Την είδηση του θανάτου του επιβεβαίωσε ο τοποτηρητής του πατριαρχικού θρόνου, μητροπολίτης Σίο Μουτζίρι, ανακοινώνοντας πως ο προκαθήμενος «εκοιμήθη εν Κυρίω». Ο ιεράρχης είχε μεταφερθεί νωρίτερα σε νοσοκομείο, αντιμετωπίζοντας σοβαρό πρόβλημα υγείας, καθώς υπέστη εκτεταμένη αιμορραγία στο στομάχι.
Ο Ηλίας Β’ ηγήθηκε της Γεωργιανής Ορθόδοξης Εκκλησίας από το 1977, καταγράφοντας μία από τις μακροβιότερες θητείες μεταξύ των Ορθόδοξων προκαθημένων παγκοσμίως.
Μέχρι την εκλογή του διαδόχου του, τα καθήκοντα της διοίκησης αναλαμβάνει προσωρινά ο μητροπολίτης Μουτζίρι.
Μια πορεία με ισχυρό αποτύπωμα
Γεννημένος το 1933 με το όνομα Ιρακλί Γκουντούσαουρι-Σιολασβίλι, ανέβηκε σταδιακά τα εκκλησιαστικά αξιώματα κατά τη διάρκεια της σοβιετικής περιόδου. Μετέπειτα, αναδείχθηκε σε σημαντική ηθική φωνή, ιδιαίτερα στα χρόνια που η χώρα πορευόταν προς την ανεξαρτησία της.
Ως ο 141ος προκαθήμενος της Εκκλησίας, κέρδισε τον σεβασμό μεγάλου μέρους της κοινωνίας, διαδραματίζοντας ρόλο «γέφυρας» σε περιόδους πολιτικής έντασης και κρίσεων, συχνά αναλαμβάνοντας πρωτοβουλίες διαμεσολάβησης μεταξύ αντιμαχόμενων πλευρών.
Η επιρροή και οι επικρίσεις
Κατά τη διάρκεια της ηγεσίας του, η Εκκλησία ενίσχυσε σημαντικά την επιρροή της τόσο στην πολιτική σκηνή όσο και στην καθημερινότητα των πολιτών, διατηρώντας στενές σχέσεις με την εκάστοτε εξουσία.
Ωστόσο, δεν έλειψαν και οι επικρίσεις. Ορισμένοι τονίζουν πως η Εκκλησία δεν αντέδρασε δυναμικά απέναντι σε περιστατικά καταστολής ή σε ζητήματα που άπτονται της δημοκρατικής λειτουργίας, ενώ της αποδίδεται και στήριξη σε συντηρητικές πολιτικές επιλογές.
Η Γεωργιανή Ορθόδοξη Εκκλησία συγκαταλέγεται στις αρχαιότερες αυτοκέφαλες Εκκλησίες, καθώς οι ρίζες της φτάνουν στις αρχές του 4ου αιώνα, όταν ο χριστιανισμός αναγνωρίστηκε ως επίσημη θρησκεία στο αρχαίο βασίλειο της Ιβηρίας.
Η απώλεια του Ηλία Β’ αφήνει ένα δυσαναπλήρωτο κενό, όχι μόνο στον θρησκευτικό χώρο, αλλά και στην ευρύτερη κοινωνική και πολιτική ζωή της Γεωργίας.
