Φτωχότερο είναι το ελληνικό πεντάγραμμο καθώς το απόγευμα του Σαββάτου η σπουδαία ερμηνεύτρια Μαρινέλλα άφησε την τελευταία της πνοή στο σπίτι της, σε ηλικία 87 ετών, μετά από πολύμηνη μάχη με τις επιπτώσεις σοβαρού εγκεφαλικού που είχε υποστεί στη σκηνή του Ηρώδειου, τον Σεπτέμβριο του 2024.
Η Κυριακή Παπαδοπούλου, γνωστή ως Μαρινέλλα (Θεσσαλονίκη, 19 Μαΐου 1938), υπήρξε μια από τις πιο σπουδαίες Ελληνίδες τραγουδίστριες, με καριέρα που ξεκίνησε το 1956 και εκτείνεται μέχρι το 2024. Η φωνή της, η μοναδική χροιά και η εκφραστικότητά της, την έκαναν αγαπητή τόσο στην Ελλάδα και την Κύπρο όσο και διεθνώς. Ερμήνευσε έναν θησαυρό από τραγούδια σε διάφορα μουσικά είδη, κυρίως λαϊκά, και έχει κυκλοφορήσει πολλά άλμπουμ που γνώρισαν μεγάλη εμπορική επιτυχία.
Τα πρώτα βήματα
Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη από γονείς με ποντιακή καταγωγή που ζούσαν στην Κωνσταντινούπολη και ήταν το τέταρτο παιδί της οικογένειας.
«Γεννήθηκα στις 20 Μαΐου του 1938 στη Θεσσαλονίκη, όπου πέρασα και τα πρώτα 18 μου χρόνια. Είμαι το τέταρτο και τελευταίο μέλος της οικογένειας. Οι γονείς μου πριν εγκατασταθούν στην Θεσσαλονίκη, ζούσαν στην Κωνσταντινούπολη και κατάγονταν από τον Πόντο. Τα παιδικά μου χρόνια ήταν φτωχικά, αλλά πολύ ζεστά» είχε πει η ίδια με περηφάνια όταν την είχαν ρωτήσει για τις ρίζες της.
Μάλιστα, με κάθε ευκαιρία ακόμα και τα τελευταία χρόνια της ζωής της, όταν της δινόταν η ευκαιρία να τραγουδήσει ποντιακά, το έκανε με μεγάλη αγάπη και χαρά.
Από πολύ μικρή ηλικία έδειξε το μουσικό της ταλέντο, συμμετέχοντας σε παιδικές ραδιοφωνικές εκπομπές. Στα δεκαεπτά της χρόνια, ξεκίνησε να συνεργάζεται με θεατρικούς θιάσους, όπου αναλαμβάνοντας μάλιστα να τραγουδήσει στο ευρύ κοινό επειδή έπρεπε να αντικαταστήσει την άρρωστη τραγουδίστρια του θιάσου. Αυτή η εμπειρία σφράγισε και την αρχή της επαγγελματικής της πορείας. Το 1956 εμφανίστηκε επαγγελματικά στο Στρατιωτικό Θέατρο Θεσσαλονίκης και σε νυχτερινά κέντρα, όπου ο τραγουδοποιός Τόλης Χάρμας της έδωσε το καλλιτεχνικό όνομα «Μαρινέλλα». Το 1957 γνώρισε τον Στέλιο Καζαντζίδη, με τον οποίο δημιούργησε το πρώτο της δισκογραφικό ντουέτο και ξεκίνησε μια λαμπρή συνεργασία που την καθιέρωσε στο ελληνικό κοινό. Μαζί εμφανίστηκαν σε Αμερική, Αυστραλία και Κωνσταντινούπολη, καταγράφοντας σημαντικές μουσικές επιτυχίες.
Η δεκαετία του 1960: Από τα ντουέτα στη σόλο καριέρα
Η Μαρινέλλα και ο Καζαντζίδης πρωταγωνίστησαν σε κινηματογραφικές ταινίες, θεατρικές παραστάσεις και δισκογραφικές κυκλοφορίες, ενώ συνεργάστηκαν με κορυφαίους συνθέτες όπως ο Μίκης Θεοδωράκης και ο Μάνος Χατζιδάκις.
Το 1964 παντρεύτηκαν, συνέχισαν τις διεθνείς εμφανίσεις, αλλά χώρισαν το 1966, με τη Μαρινέλλα να ξεκινά τη σόλο καριέρα της.
Η πρώτη μεγάλη προσωπική της επιτυχία ήρθε με το τραγούδι «Σταλιά – σταλιά», ενώ ακολούθησαν σημαντικά χιτ και συνεργασίες με συνθέτες όπως ο Μίμης Πλέσσας, ο Γιώργος Ζαμπέτας και ο Χρήστος Λεοντής. Από τα τέλη της δεκαετίας του ’60, η Μαρινέλλα καθιερώνεται ως πρωτοπόρος στη σκηνική παρουσίαση, ανανεώνοντας τη διασκέδαση στα νυχτερινά κέντρα και φέρνοντας νέα πρότυπα στην ελληνική μουσική σκηνή.
Το στυλ και η διεθνής αναγνώριση
Η Μαρινέλλα έγινε γνωστή για τη θεατρικότητα στις εμφανίσεις της, τη χρήση μεγάλων ορχηστρών και την προσοχή στη λεπτομέρεια των παραστάσεων. Η αμεσότητά της και η ικανότητά της να επικοινωνεί με το κοινό την έκαναν σύμβολο της ελληνικής μουσικής. Στο πέρασμα των χρόνων συνεργάστηκε με τους μεγαλύτερους καλλιτέχνες της εποχής και κέρδισε τον θαυμασμό προσωπικοτήτων όπως ο Φρανκ Σινάτρα, η Ingrid Bergman και η Αλίκη Βουγιουκλάκη.
Ένας έρωτας που έγραψε ιστορία και μεταλλάχθηκε σε βαθιά φιλία
Ο δεσμός της Μαρινέλλας με τον Στέλιο Καζαντζίδη άφησε ανεξίτηλο αποτύπωμα στην ιστορία του ελληνικού τραγουδιού. Η γνωριμία τους εξελίχθηκε σε έναν θυελλώδη έρωτα που δεν άργησε να οδηγηθεί μέχρι τα σκαλιά της εκκλησίας. Όλα ξεκίνησαν ένα βράδυ, όταν ο Καζαντζίδης την άκουσε να τραγουδά σε νυχτερινό κέντρο και εντυπωσιάστηκε αμέσως από τη φωνή της. Χωρίς δεύτερη σκέψη τής πρότεινε συνεργασία και πολύ σύντομα γεννήθηκε ανάμεσά τους ένας δυνατός, κεραυνοβόλος έρωτας.
Η ίδια η Μαρινέλλα έχει περιγράψει εκείνες τις πρώτες στιγμές της γνωριμίας τους: «Μας γνώρισε ο Στελλάκης Ζαφειρίου. Λέω: ”φεύγω, σας χαιρετώ, γιατί το πρωί έχω ψάρεμα με τον πατέρα μου”. Με το που ακούει ψάρεμα ο Καζαντζίδης, λες και κάτι τον τσίμπησε». Και συνέχισε: «”Ψαρεύεις; Έχετε βάρκα και πάτε οι δυο σας με τον μπαμπά σου; Μπορώ να έρθω κι εγώ”; ”Μπορείς”, του λέω. Πήγα σπίτι κατά τις 4, ρώτησα τον πατέρα μου αν μπορεί να έρθει μαζί μας ένας τραγουδιστής που γνώρισα και γύρω στις 6 φύγαμε». Οι στιγμές αυτές, όπως τις θυμόταν, είχαν μια απλότητα και τρυφερότητα: «Μπήκαμε στη βάρκα και βγήκαμε στον Θερμαϊκό. Το καλύτερο δόλωμα ήταν το μαμούνι, όπως το λέγαμε. ”Να έχεις υπομονή και παρακαλώ μη ρίξετε στάχτη μέσα στη βάρκα”, έλεγε ο πατέρας μου. Τρέλα με την καθαριότητα! Είχαμε αφήσει τα παπούτσια κάτω από την κουπαστή. Περπατούσαμε ξυπόλυτοι σε έναν ωραίο μουσαμά και μετά, πριν βγούμε έξω, καθαρίσαμε τη βάρκα από τα λέπια. Αυτά ήταν τα ραντεβού μας».
Η σχέση τους κορυφώθηκε με τον γάμο τους, που πραγματοποιήθηκε στις 7 Μαΐου 1964 και αποτέλεσε ένα από τα σημαντικότερα κοσμικά γεγονότα της εποχής. Η τελετή έγινε στον Ιερό Ναό Αγίας Βαρβάρας στο Χαλάνδρι, σε στενό κύκλο, παρουσία λίγων συγγενών, φίλων και συνεργατών.
Το ζευγάρι ήταν ήδη μαζί εννέα χρόνια, από τότε που οι δρόμοι τους συναντήθηκαν για πρώτη φορά στη Θεσσαλονίκη.
Η Μαρινέλλα είχε μιλήσει ανοιχτά για τη σχέση τους: «Ποτέ δεν σκέφτηκα να παντρευτώ, ούτε ήθελα να παντρευτώ. Έκανα και δύο γάμους, έτσι για να έχουμε να λέμε. Με τον Στέλιο Καζαντζίδη κατάλαβα αμέσως ότι είχαμε αγάπη ξαφνικά, με είδε, τον είδα στα μάτια, κοιταχτήκαμε και ερωτευτήκαμε. Πολύ καλό παιδί, ντροπαλός κι αυτός. Άρχισα να μιλάω εγώ για τη δουλειά του και λιγότερο εκείνος. Δεν του άρεσε να βγαίνει το βράδυ να τραγουδάει. Ήταν η μεγαλύτερη φωνή, δεν το συζητάω! Ο Μπιθικώτσης ήταν μετά».
Ο χωρισμός τους ήρθε με δυσκολία, αλλά η Μαρινέλλα τον αντιμετώπισε με αξιοπρέπεια, όπως η ίδια είχε δηλώσει: «Έφυγα από τον Καζαντζίδη μ’ ένα κατοστάρικο στην τσέπη. Δεν είχα πού να πάω, και πάλι δεν είχα άγχος. Λέω: ”Ο Θεός είναι μεγάλος, ξέρει και τα δίνει κατά την καρδιά του ανθρώπου”.» Παρά τον χωρισμό, η σχέση τους εξελίχθηκε σε μια ήρεμη, φιλική σύνδεση, και εκείνη στάθηκε στο πλευρό του μέχρι τις τελευταίες του στιγμές, αποδεικνύοντας πως ό,τι τους ένωνε, δεν χάθηκε ποτέ πραγματικά.
Η Μαρινέλλα του ’70
Τη δεκαετία του 1970, η Μαρινέλλα είχε ήδη καθιερωθεί ως μια από τις πιο σημαντικές φωνές της ελληνικής μουσικής σκηνής, με παρουσία που εκτεινόταν από τη δισκογραφία μέχρι τη σκηνή και την τηλεόραση. Το 1970 σηματοδοτεί μια ιδιαίτερα παραγωγική χρονιά για εκείνη. Στις 27 Μαρτίου κυκλοφόρησε ο πολυσυλλεκτικός δίσκος της «Ένα τραγούδι είν’ η ζωή μου», όπου συνεργάστηκε με μεγάλους συνθέτες όπως οι Γιάννης Σπανός, Μίμης Πλέσσας, Γιώργος Ζαμπέτας, Στέλιος Ζαφειρίου και Νάκης Πετρίδης. Τραγούδια όπως τα «Πάλι θα κλάψω», «Με πνίγει τούτη η σιωπή» και «Τη βραδιά μου απόψε» αποτύπωναν τη φωνή της με τρόπο που άγγιζε κατευθείαν την καρδιά του ακροατή.
Την ίδια χρονιά εμφανίστηκε στην τηλεοπτική εκπομπή του Φρέντυ Γερμανού «Αλάτι και πιπέρι» και συμμετείχε στην ταινία του Κώστα Καραγιάννη Κρίμα το μπόι σου, ερμηνεύοντας τραγούδι του Γιώργου Χατζηνάσιου και της Σέβης Τηλιακού. Παράλληλα γύρισε ένα μικρό έγχρωμο σόου στη Μύκονο, προβάλλοντας την Ελλάδα στο εξωτερικό, όπου τραγούδησε σε ελληνικά, αγγλικά και γαλλικά, με φόντο τους διάσημους Μυκονιάτικους μύλους.
Την ίδια χρονιά, η Μαρινέλλα ταξίδεψε στο Ρίο ντε Τζανέιρο για να εκπροσωπήσει την Ελλάδα στο V Festival Internacional da Canção Popular. Εκεί, ερμήνευσε το τραγούδι «Κυρά Γιώργαινα», κατακτώντας την τέταρτη θέση ανάμεσα σε 38 χώρες και αποσπώντας εξαιρετικές κριτικές για τη φωνή και τη σκηνική της παρουσία. Στις 24 Οκτωβρίου η διεθνής επιτυχία της έφτασε… ταβάνι όταν το Billboard έγραψε για εκείνη: «Marinella from Greece, knows audiences in Athens clubs, carries enchantment in her songs and the warmth of the sun in her voice». Σε ελεύθερη μετάφραση: «Η Μαρινέλλα από την Ελλάδα ξέρει πώς να μαγεύει το κοινό στα αθηναϊκά κλαμπ και μεταφέρει στα τραγούδια της τη γοητεία και τη ζεστασιά του ήλιου στη φωνή της».
Το 1971, η δισκογραφία της συνέχισε να αναπτύσσεται δυναμικά. Στις 24 Φεβρουαρίου κυκλοφόρησε ο δίσκος «Μαρινέλλα (Ένας μύθος)», με τρεις δεύτερες εκτελέσεις τραγουδιών του Μάνου Χατζιδάκι, όπως το ομότιτλο «Ένας μύθος», ενώ συνεργάστηκε και με τον Άκη Πάνου στα «Πυρετός (Κάθε γνωριμία)» και «Κοίτα με στα μάτια». Τον Απρίλιο του ίδιου χρόνου, η Μαρινέλλα συμμετείχε σε τηλεοπτική εκπομπή του BBC, μαζί με τη Νάνα Μούσχουρη, τραγουδώντας ελληνικά τραγούδια που γοήτευαν το διεθνές κοινό.
Η κινηματογραφική της παρουσία συνεχίστηκε με το φιλμ Ένα καράβι γεμάτο τραγούδια, ενώ παράλληλα συνεργάστηκε με τον Χρήστο Λεοντή στον δίσκο Δώδεκα παρά πέντε, που περιείχε τραγούδια με πολιτικά υπαινικτικό χαρακτήρα, υπό την εποπτεία της λογοκρισίας της Χούντας. Η Μαρινέλλα, χωρίς να υποκύπτει στις πιέσεις, συνέχισε να ερμηνεύει τραγούδια που άγγιζαν κοινωνικά ζητήματα, δείχνοντας τόσο το καλλιτεχνικό της θάρρος όσο και την αφοσίωσή της στην τέχνη.
Το 1972, η διεθνής αναγνώρισή της επεκτάθηκε με το γαλλικό πρόγραμμα «Reine de nuit à Athenes», αφιερωμένο στη φωνή της, ενώ στην Ελλάδα κυκλοφόρησαν οι δίσκοι Αθάνατα Ρεμπέτικα, φέρνοντας στο φως την πολύπλευρη ερμηνευτική της δυνατότητα. Τον Φεβρουάριο του 1973 εκπροσώπησε την Ελλάδα στο φεστιβάλ Midem των Καννών, αφήνοντας τις καλύτερες εντυπώσεις και συμμετείχε στο μουσικό ντοκιμαντέρ του BBC «Το μπουζούκι», αποδεικνύοντας ότι η φήμη της ξεπερνούσε τα ελληνικά σύνορα.
Ταυτόχρονα, η προσωπική της ζωή ζωντάνευε τις σελίδες της επικαιρότητας. Ανύπαντρη μητέρα της κόρης της Τζωρτίνας, παντρεύτηκε στις 10 Νοεμβρίου του 1973 τον Τόλη Βοσκόπουλο, με τον οποίο δημιούργησαν μία από τις πιο επιτυχημένες καλλιτεχνικές συμμαχίες της εποχής, με εμφανίσεις στη «Νεράιδα» και κυκλοφορώντας δίσκους στους οποίους ένωναν μοναδικά τις φωνές τους.
Το 1974, η Μαρινέλλα βρέθηκε στην Eurovision, εκπροσωπώντας την Ελλάδα με το «Κρασί, θάλασσα και τ’ αγόρι μου», ενώ αργότερα, στα μέσα της δεκαετίας, η δισκογραφία της απέκτησε διεθνή χαρακτήρα με τη συνεργασία της με τον Κώστα Χατζή και εμφανίσεις σε μπουάτ της Πλάκας.
Το 1976, η παράσταση Ρεσιτάλ στη μπουάτ «Σκορπιός» με τα 52 νέα τραγούδια του Χατζή καθιέρωσε μια νέα εποχή για τη Μαρινέλλα, η οποία κατέκτησε για πρώτη φορά το κοινό της Πλάκας και δημιούργησε δίσκους που έφεραν εμπορικά ρεκόρ.
Καθώς προχωρούσε η δεκαετία, η Μαρινέλλα συνέχισε να κυκλοφορεί δίσκους, να εμφανίζεται σε νυχτερινά κέντρα και μπουάτ και να ταξιδεύει για συναυλίες στο εξωτερικό, εδραιώνοντας την εικόνα μιας καλλιτέχνιδας που, πέρα από τη φωνή της, διέθετε θάρρος, αισθητική και μια ανεξάντλητη ενέργεια που γοήτευε κοινό και κριτικούς.
Τις χρονιές 1978 και 1979, με δίσκους όπως Η Μαρινέλλα του σήμερα και Σ’ αγαπώ, συνέχισε να πειραματίζεται με κοινωνικά και ερωτικά τραγούδια, ενώ ταυτόχρονα οι ζωντανές της εμφανίσεις σε κέντρα όπως το «Stork» επιβεβαίωναν τη δύναμη της παρουσίας της στη σκηνή.
Η επιτυχία είχε όνομα: Μαρινέλλα
Από το 1980 και μετά, η Μαρινέλλα διανύει μια ιδιαίτερα δημιουργική και επιτυχημένη περίοδο. Τον Μάρτιο του 1980 κυκλοφορεί έναν δίσκο αφιερωμένο στη Σοφία Βέμπο, ενώ λίγο αργότερα εμφανίζεται στο Madison Square Garden, επιβεβαιώνοντας τη διεθνή της απήχηση. Την ίδια χρονιά συνεργάζεται ξανά με τον Κώστα Χατζή στο «Ταμ-ταμ», έναν δίσκο με έντονο κοινωνικό χαρακτήρα που γνωρίζει μεγάλη εμπορική επιτυχία.
Στις αρχές της δεκαετίας του ’80 συνεχίζει με επιτυχημένες εμφανίσεις και δισκογραφικές δουλειές, ενώ το 1981 πραγματοποιεί περιοδεία στην Αυστραλία όπου την αποθέωσαν. Παράλληλα, συνεργάζεται με σημαντικούς δημιουργούς και καλλιτέχνες, διευρύνοντας το ρεπερτόριό της ακόμη και προς το χώρο των μιούζικαλ. Μέχρι τα μέσα της δεκαετίας, καθιερώνεται ως μία από τις πιο δυναμικές παρουσίες του ελληνικού τραγουδιού, με συνεχείς δίσκους και συνεργασίες, αλλά και συμμετοχή σε συλλογικές και φιλανθρωπικές δράσεις.
Στα τέλη της δεκαετίας του 1980, η καριέρα της παίρνει και θεατρική διάσταση. Το 1988 αλλάζει δισκογραφική εταιρεία και πρωταγωνιστεί στη μετατροπή του θεάτρου Rex σε μουσικό χώρο υψηλών προδιαγραφών, όπου παρουσιάζει μουσικοθεατρικές παραστάσεις με μεγάλη επιτυχία. Την ίδια περίοδο συμμετέχει σε σημαντικές συναυλίες, όπως το αφιέρωμα στον Γιώργο Ζαμπέτα.
Τη δεκαετία του 1990 συνεχίζει με έντονη δραστηριότητα στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Πραγματοποιεί περιοδείες σε Αμερική, Καναδά και Αυστραλία, ενώ το 1992 κυκλοφορεί έναν δίσκο με διασκευές διεθνών τραγουδιών, αποδεικνύοντας την ευελιξία της. Από τα μέσα της δεκαετίας περιορίζει τις εμφανίσεις της σε νυχτερινά κέντρα, επιλέγοντας πιο απαιτητικές καλλιτεχνικά εμφανίσεις. Ξεχωρίζει η συμμετοχή της το 1995 στην παράσταση «Γυναικών πάθη» στο Ωδείο Ηρώδου του Αττικού, που της χαρίζει σημαντική καλλιτεχνική αναγνώριση.
Στα τέλη της δεκαετίας του 1990 επιστρέφει δυναμικά με μεγάλες μουσικές παραστάσεις, όπως αυτές στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, οι οποίες γνωρίζουν τεράστια επιτυχία και οδηγούν σε πλατινένιες κυκλοφορίες. Το 1999 πραγματοποιεί μεγάλη περιοδεία με αποκορύφωμα συναυλία στο ΟΑΚΑ μπροστά σε δεκάδες χιλιάδες θεατές.
Ακολουθούν οι μεγάλες συνεργασίες, με σημαντικότερη αυτή με τον Γιώργο Νταλάρα στις αρχές της δεκαετίας, που συνοδεύεται από διεθνείς συναυλίες και εξαιρετικές κριτικές ακόμη και από διεθνή μέσα. Το 2004 συμμετέχει σε κορυφαία γεγονότα, όπως οι Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 2004 και συναυλίες του Μίκη Θεοδωράκη.
Τα επόμενα χρόνια συνεχίζει με νέες δισκογραφικές δουλειές, βραβεύσεις και έντονη φιλανθρωπική δράση, ενώ επιστρέφει και στη νυχτερινή διασκέδαση με μεγάλη επιτυχία. Συνεργάζεται με νεότερους καλλιτέχνες όπως ο Αντώνης Ρέμος.
Το 2007 τιμάται για τα 50 χρόνια καριέρας της, ενώ μέχρι το 2009 συμμετέχει σε σημαντικές συναυλίες και αφιερώματα, μεταξύ των οποίων και εκείνα για τον Στέλιο Καζαντζίδη, επιβεβαιώνοντας τη διαχρονική της παρουσία και επιρροή στο ελληνικό τραγούδι. Στα χρόνια που ακολούθησαν η Μαρινέλλα όχι μόνο παρέμεινε ενεργή στον καλλιτεχνικό χώρο αλλά συνέχισε να σημειώνει μεγάλες επιτυχίες, «μιλώντας» όχι μόνο στις παλιότερες αλλά και στις νεότερες γενιές.
Άλλωστε υπήρξε από τις ελάχιστες ερμηνεύτριες που τραγούδησε σχεδόν όλα τα είδη μουσικής, αποδεικνύοντας συχνά, βέβαια, την αδυναμία της στον ποντιακό πολιτισμό και τη μουσική. Αξέχαστη έχει μείνει η ερμηνεία της μαζί με τους αδελφούς Ματθαίο και Κωνσταντίνο Τσαχουρίδη στο «Εκάεν και το Τσάμπασιν», ένα από τα πιο αγαπημένα τραγούδια του Στέλιου Καζαντζίδη.
Τον Ιανουάριο του 2020, και συγκεκριμένα στις 27 του μήνα, η Μαρινέλλα τιμήθηκε από τη Μαριάννα Βαρδινογιάννη, η οποία την ανακήρυξε «Καλλιτέχνη για την ΕΛΠΙΔΑ» εφ’ όρου ζωής, απονέμοντάς της τιμητική πλακέτα για τη διαχρονική της προσφορά στο έργο του Συλλόγου. Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε στο αμφιθέατρο της Ογκολογικής Μονάδας Παίδων, στο πλαίσιο κοινής συνέντευξης Τύπου για τις επικείμενες παραστάσεις.
Λίγες ημέρες αργότερα, στις 3 και 17 Φεβρουαρίου 2020, η Μαρινέλλα ανέβηκε στη σκηνή του Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος (Αίθουσα Σταύρος Νιάρχος), παρουσιάζοντας τη μουσική παράσταση Μαρινέλλα – Ο Μύθος. Υπό τη σκηνοθετική επιμέλεια του Γιώργου Νανούρη και με τη συνοδεία της Ορχήστρας «Φιλαρμόνια» Αθηνών, ερμήνευσε μερικές από τις σημαντικότερες επιτυχίες της εξηντάχρονης πορείας της, όπως «Όμορφη πόλη», «Στα περβόλια», «Θα σε πάρω να φύγουμε», «Ό,τι τραγουδώ», «Έλα γι’ απόψε», «Άνοιξε πέτρα» και «Τ’ αθάνατο νερό».
Μέρος των εσόδων από αυτές τις δύο συναυλίες διατέθηκε για την ενίσχυση του έργου του Σωματείου «ΕΛΠΙΔΑ – Σύλλογος Φίλων Παιδιών με καρκίνο».
Δύο χρόνια αργότερα, στις 29 Αυγούστου 2022, παρουσίασε τη συναυλία «Για πάντα Μύθος» στο Ωδείο Ηρώδου του Αττικού, συνοδευόμενη από τη συμφωνική ορχήστρα Φιλαρμονία υπό τη διεύθυνση του Αλέξιου Πρίφτη.
Στις 25 Σεπτεμβρίου 2024, κατά τη διάρκεια εμφάνισής της στο ίδιο θέατρο, υπέστη σοβαρό και εκτεταμένο αιμορραγικό εγκεφαλικό επεισόδιο και κατέρρευσε πάνω στη σκηνή, ενώ ερμήνευε το τρίτο τραγούδι του προγράμματος. Μεταφέρθηκε άμεσα στο νοσοκομείο Υγεία, όπου νοσηλεύτηκε σε κρίσιμη κατάσταση στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας.
Έπειτα από σχεδόν τέσσερις μήνες νοσηλείας, στις 21 Ιανουαρίου 2025 πήρε εξιτήριο και για αρκετό διάστημα η κατάσταση της υγείας της παρέμενε στάσιμη. Η οικογένειά της όλο αυτό το διάστημα φρόντισε να κρατήσει πολύ διακριτική στάση απέναντι στα φώτα της δημοσιότητας, όπως και οι καλλιτέχνες φίλοι της που όταν αναφέρονταν σε εκείνη, ήταν ιδιαίτερα φειδωλοί στις δηλώσεις τους για την πορεία της υγείας της.
Σήμερα, 28 Μαρτίου, η σπουδαία φωνή μίας από τις κορυφαίες Ελληνίδες τραγουδίστριες σίγησε για πάντα, όμως θα συνεχίσει να αντηχεί σαν ζωντανή παρουσία μέσα από τα τραγούδια της, θυμίζοντας σε κάθε γενιά τι σημαίνει να τραγουδάς με την ψυχή σου.
Ίσως τελικά οι μεγάλοι καλλιτέχνες να μη φεύγουν ποτέ πραγματικά· απλώς αλλάζουν σκηνή. Και η Μαρινέλλα, με εκείνη τη μοναδική της λάμψη, θα βρίσκεται για πάντα εδώ. Σε κάθε «Όμορφη πόλη», σε κάθε «Άνοιξε πέτρα», σε κάθε στιγμή που η μουσική θα γίνεται συναίσθημα. Γιατί οι μύθοι δεν σβήνουν ποτέ.
