Τα «μπάνια του λαού» μπορεί ιστορικά να τα συναντάμε στη δεκαετία του 1980, όταν ο τότε πρωθυπουργός Ανδρέας Παπανδρέου απάντησε ότι δεν πηγαίνει σε πρόωρες εκλογές ώστε «να μην χαλάσει τα μπάνια του λαού», ωστόσο πρόκειται για έναν παλιό… θεσμό.
Στις παράλιες περιοχές του Ανατολικού Πόντου, για παράδειγμα, το κολύμπι ήταν σχεδόν σπορ. Άνδρες και γυναίκες κατέβαιναν στις ακτές το απόγευμα, μετά τις δουλειές τους. Τα πρωινά ήταν δικαιωματικά των παιδιών.
Με φουστάνια και μακριά πουκάμισα έκαναν μπάνιο οι γυναίκες, σε ξέχωρους δικούς τους γιαλούς, προστατευμένους από δέντρα και θάμνους. Ήξεραν να κολυμπούν καλά, μεγαλωμένες στη θάλασσα καθώς ήταν.
Μεγαλύτερη η ελευθερία για τους άνδρες, οι οποίοι με τους σημερινούς όρους μπορούμε να πούμε ότι ήταν σέρφερ.
Στο «κότσεµαν τη βίας» επιδίδονταν, το οποίο κυριολεκτικά σημαίνει «χαλιναγωγώ το κύμα». Σε ένα σανίδι ξάπλωναν μπρούμυτα με τα πόδια να εξέχουν τεντωμένα. Καιροφυλακτούσαν πάνω σε υφάλους και όταν το κύμα τούς ταίριαζε, το ίππευαν κατά ένα τρόπο και τους έφερνε κουτρουβαλώντας µέχρι την παραλία, τεντωµένους στο σανίδι τους. Οι καλύτεροι όλων, κατάφερναν να χαλιναγωγούν τα κύματα χωρίς σανίδα, τεντώνοντας τα κορμιά τους.
Επίσης, οι άνδρες ήταν καλοί στο «σολούκιν», δηλαδή στα μακροβούτια και στις καταδύσεις, για να παραβγούν στην αντοχή ή για να βγάλουν θαλασσινά, μύδια κυρίως.
Χαρακτηριστικό είναι ότι κολυµπούσαν κανένα µίλι ανοιχτά, όπου αγκυροβολούσαν τα βαπόρια, και βουτούσαν πιάνοντας την αλυσίδα της άγκυρας ώστε να φτάσουν όσο το δυνατό πιο βαθιά.
Το αντρικό μαγιό της εποχής ήταν ένα είδος ποδιάς από φτηνό βαμβακερό ύφασμα που το έδεναν γύρω από τη μέση τους με σταυρόκομπο, ώστε να μπορεί να λυθεί ακόμα και βρεγμένο.
