«Σαράντη Παπαδόπουλου» θα είναι εφεξής το 6ο Δημοτικό Νίκαιας, ένας φόρος τιμής στον δάσκαλο, Πόντιο πρόσφυγα πρώτης γενιάς. Την πρόταση που κατέθεσε η εγγονή του Αρχοντία Παπαδοπούλου, έκανε δεκτή το Δημοτικό Συμβούλιο Νίκαιας – Αγ. Ι. Ρέντη.
Γεννημένος στα Μεταλλεία Ταύρου του Πόντου το 1896, όπου και δίδαξε, έφυγε από τη ζωή τον Ιούλιο του 1973, στη Νίκαια.
Ο Σαράντης Παπαδόπουλος (Καθρεπτίδης) ήταν γιος του παπα-Βασίλη Καθρεπτίδη, ο οποίος είχε απώτερη καταγωγή από την Αργυρούπολη. Επίσης εξέχουσα προσωπικότητα της προσφυγικής Νέας Κοκκινιάς –που μετονομάστηκε σε Νίκαια–, ήταν συνιδρυτής του ναού που αφιερώθηκε στον Άγιο Γεώργιο, ενώ πρωτοστάτησε στην ίδρυση του Νυκτερινού Γυμνασίου.
Μετά τη Γενοκτονία και τον ξεριζωμό, στη νέα πατρίδα ο Σαράντης Παπαδόπουλος συνέχισε να διδάσκει· για 21 χρόνια μάλιστα ήταν διευθυντής του 6ου Δημοτικού, στην περιοχή των τότε Γερμανικών (η ονομασία από τον τύπο των προσφυγικών κατοικιών). Μέχρι και σήμερα, πολλοί και πολλές μιλούν με σεβασμό για τον δάσκαλο, ο οποίος είχε καταφέρει να κερδίσει την αβίαστη εκτίμηση και την αγάπη, και για τις πρωτοποριακές μεθόδους διδασκαλίας που εφάρμοσε.
Αλλά και γιατί στην Κατοχή πρωτοστάτησε στην ίδρυση μαθητικών συσσιτίων στην περιοχή· η προσφορά αυτή συνεχίστηκε και μεταπολεμικά.
Από το αρχείο του σχολείου που διέσωσε, μαθαίνουμε για τις απεγνωσμένες επιστολές που έστειλε τονίζοντας ότι στο παραγκένιο κτίσμα υπήρχε κίνδυνος για τα παιδιά. Μαθαίνουμε επίσης ότι πρότεινε το 6ο Δημοτικό να γίνει Τραχωματικό Σχολείο· το τράχωμα ήταν μια μεταδοτική ασθένεια των ματιών, και είχε αποφασιστεί η δημιουργία ειδικών σχολείων για την περίθαλψη και για τον περιορισμό των μολύνσεων.
Το 1944 Αμερικανοί και Βρετανοί βομβάρδισαν τον Πειραιά. Λόγω της μεγάλης διασποράς των βομβών, επλήγησαν σχεδόν όλες οι συνοικίες της πόλης, ανάμεσά τους και η Κοκκινιά. «Θύμα» και το 6ο Δημοτικό· και πάλι ο Σαράντης Παπαδόπουλος βγήκε μπροστά, για να μην μείνουν τα παιδιά χωρίς μαθήματα, ζητώντας τη μεταφορά τους στο 2ο, μέχρι να επισκευαστεί πρόχειρά το δικό τους.
Ακόμα και μετά την Κατοχή, γνωρίζοντας ποιες οικογένειες αδυνατούσαν να καλύψουν το κόστος του χαρτόσημου για τα ενδεικτικά και τα απολυτήρια, ο ίδιος και ο πατέρας του έβαζαν το χέρι στην τσέπη.
Βράχος στάθηκε και για τους συναδέλφους του, πρωτοστατώντας στον αγώνα των προσφύγων εκπαιδευτικών ώστε να τους αναγνωριστεί η προϋπηρεσία τους στα ελληνικά σχολεία της καθ’ ημάς Ανατολής, προκειμένου να συνταξιοδοτούνται.
Το σπίτι του ήταν στα Άσπρα Χώματα. Άλλος ένας αγώνας, για τον ηλεκτροφωτισμό της περιοχής και για να έχουν τα σπίτια τρεχούμενο νερό, καθώς μέχρι το 1954 η ύδρευση γινόταν από δύο δημόσιες βρύσες.
Και μετά τη συνταξιοδότησή του ο Σαράντης Παπαδόπουλος καθημερινά βρισκόταν στο 6ο Δημοτικό, καθώς είχε αφήσει ένα θέμα ανοιχτό: την οικοδόμηση νέου κτηρίου.
Ακόμα, διετέλεσε επίτροπος του φιλόπτωχου ναού Γενεσίου Θεοτόκου (Παναγίτσας) Νίκαιας, και υπήρξε ένα από τα πρώτα μέλη της Ένωσης Ποντίων Νίκαιας-Κορυδαλλού. Εγγράφηκε το 1950 και είχε αριθμό μητρώου το 25.
Η Αρχοντία Παπαδοπούλου σε συνέντευξή της στο pontosnews.gr, είχε αφηγηθεί: «Οι γονείς του πατέρα μου ήρθαν διασκορπισμένοι. Λόγω της εθνικής δράσης του παππού του πατέρα μου, του παπα-Βασίλη Καθρεπτίδη (ήταν μέλος της Δημογεροντίας Μεταλλείων Ταύρου και ο αρχιερατικός προϊστάμενος του Αγ. Γεωργίου). Μάλιστα λέγεται ότι ίσως οι Τούρκοι του άρπαξαν το ένα του παιδί για να τον εκδικηθούν.
»Έτσι η οικογένεια έφυγε χωριστά γιατί δεχόταν απειλές. Ο πατέρας του πατέρα μου έφυγε μόνος του από τη Μερσίνα και μετά με την Καταστροφή ήρθε η υπόλοιπη οικογένεια. Η γιαγιά μου η Αρχοντία μαζί με τα πεθερικά της κατοίκησαν εδώ.
»Οι παππούδες μου ήταν ήδη παντρεμένοι και είχαν τον μεγάλο τον θείο μου. Απέκτησαν τέσσερα παιδιά και ο πατέρας μου γεννήθηκε στη Νίκαια. Ο παππούς αναγκάστηκε να αλλάξει το επώνυμό του από Καθρεπτίδης σε Παπαδόπουλος, γιατί ήταν δάσκαλος και ήταν δύσκολο να διοριστεί από το ελληνικό κράτος».
