Έφυγε από τη ζωή χθες (26 Ιουνίου), σε ηλικία 93 ετών, ο Γιούρας (Γεώργιος) Κοσμίδης, όπως ανακοίνωσε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ο γιος του, Αλέκος Κοσμίδης. Ο ήχος της λύρας του, που κάποτε συνόδευε αμέτρητους χορούς και χαρές, σίγησε· όμως μέσα από τις μνήμες, τις ηχογραφήσεις και τις αφηγήσεις, συνεχίζει να ακούγεται σαν απόηχος μιας εποχής που κουβαλούσε τη μουσική όχι ως επάγγελμα, αλλά ως τρόπο ζωής.
Είχε γεννηθεί το 1932 στο Παλαιόκαστρο Σερρών. Γονείς του ήταν ο Αλέξης Κοσμίδης και η Όλγα, οι οποίοι είχαν μεταναστεύσει από το Άνω Τσιαπίκ του Καρς, με καταγωγή από την Τραπεζούντα.
Όπως διαβάζουμε στο pontianlyrics.gr, από νεαρή ηλικία ο Γιούρας εκδήλωσε έντονο ενδιαφέρον για τη λύρα παρά την αποθάρρυνση του πατέρα του, που θεωρούσε ότι η μουσική δεν θα του προσέφερε οικονομική σταθερότητα. Άλλωστε από εκείνον είχε και τα πρώτα του μουσικά βιώματα, καθώς έπαιζε λύρα παρά το γεγονός ότι είχε χάσει το δεξί του χέρι.
Σε ηλικία 15 ετών (το 1947) πραγματοποίησε την πρώτη του εμφάνιση σε γάμο στη Νέα Τυρολόη Σερρών. Από τότε αφιερώθηκε πλήρως στη μουσική, κυρίως σε γάμους και παραδοσιακές εκδηλώσεις. Υπήρξε μέλος του πρώτου παραδοσιακού μουσικού συγκροτήματος της περιοχής, μαζί με τους Ηρακλή Βαϊζίδη (κλαρίνο) και Αλέκο Κυριακίδη (νταούλι).
Μετά τη μετανάστευσή του στη Γερμανία, όπου επίσης έγινε περιζήτητος, επέστρεψε το 1985 και συγκρότησε νέα μουσικά σχήματα με συνεργάτες όπως ο Γιώργος Τσαπακίδης και ο Γιώργος Ξανθόπουλος.
Ο πρώτος του δίσκος κυκλοφόρησε το 1965, λίγο πριν αναχωρήσει για τη Γερμανία. Υπήρξε επίσης στιχουργός και συνθέτης, και τραγούδια του ερμήνευσαν σπουδαίοι καλλιτέχνες, όπως ο Χρύσανθος Θεοδωρίδης.
Ο Γιούρας υπηρέτησε πιστά την ποντιακή παράδοση, διατηρώντας και αναδεικνύοντας τα τραγούδια και τους χορούς της ιδιαίτερης πατρίδας του. Η παρουσία του στις παραδοσιακές εκδηλώσεις υπήρξε καθοριστική για τη διατήρηση του ποντιακού πολιτισμού. Με την επιστροφή του στην Ελλάδα και τις πολυάριθμες συνεργασίες του με πολιτιστικούς συλλόγους, συνέβαλε ουσιαστικά στην ανάδειξη και τη συνέχεια της ποντιακής κουλτούρας.
Η αγάπη του για την παράδοση και η δέσμευσή του στη μουσική κληρονομιά του Πόντου καθιστούν το έργο του αναπόσπαστο κομμάτι της πολιτιστικής ιστορίας της περιοχής.
